Sunday, April 24, 2011

കൂര്‍മ്മാവതാരം

തന്തിരുവടി മുതിര്‍ന്നാമയായവതരി-
ച്ചന്തികേ ധരാധരം തങ്കീഴേ ചേര്‍ന്നുനിന്നു
പന്തിയിലൊരുമിപ്പിച്ചുന്തിയങ്ങുയര്‍ത്തിനാ-
നെന്തൊരത്ഭുതം തുലോമുയര്‍ന്നു ഗിരിവരന്‍.
ബന്ധുവും വിട്ടു മേല്‍പ്പോട്ടെന്തേറെപ്പൊങ്ങീടുവാ-
നുന്തിവന്നുര്‍വീധരമെന്നു നോക്കീടുന്നേരം
കണ്ടിതങ്ങദ്രീന്ദ്രന്റെ മുകളിലഗ്രത്തില്‍
കോണ്ടല്‍നേര്‍വര്‍ണ്ണന്‍ മഹാപത്രിയായിരുന്നതും
കണ്ടു കൊണ്ടാടിസ്തുച്ചീടിനാരവരവ-
“രിണ്ടല്തീര്ത്തേവം രക്ഷിച്ചീട്ഉവാനുലകിതില്
കണ്ടതിലൊരുവരില്ലെന്നതേയല്ല മുഹു-
രുണ്ടാകില് കൃപയുമുണ്ടാകയില്ലിതുപോലെ.
പണ്ടുമന്നന്നു ഞങ്ങള്ക്കുണ്ടായ താപങ്ങള് വൈ-
കുണ്ഠാനീശ്വരന് തീര്ത്തു കാത്തരുളിനാന് നിത്യം.
ഉണ്ടല്ലോ പുനരിനിമേലിലും വരുവാനായ്-
ക്കൊണ്ടിരിപ്പതും തീര്‍ത്തു പാലയ ജഗല്‍ പ്രഭോ!
സന്തതം തവ ചരണാംബുജം നമോനമഃ
സന്തോഷസന്ദാനസന്താനമേ! നമോസ്തുതേ.”

ഇത്തരം ദേവേന്ദ്രാദിദേവകള്‍ വഴ്ത്തുന്നേര-
മുത്തമപുരുഷനെത്തത്സഭാരംഗത്തിങ്കല്‍
മുഗ്ദ്ധഹാസവും പൂണ്ടു കണ്ടിതങ്ങസുരകള്‍
തത്സഭയിലും കാണായ്‌വന്നിതവ്വണ്ണം തന്നെ.
മുക്കണ്ണരോടും കമലോത്ഭവനോടും ചേര്‍ന്നു
സഖ്യമുള്‍ക്കൊണ്ടു മൂര്‍ത്തിത്രയവും കാണായ്‌വന്നു
മന്ദരമുയര്‍ത്തുവാനാമയായതിന്‍ കീഴില്‍
നിന്നതുമതിന്‍ മീതേ പക്ഷിയായിരുന്നതും
പന്നഗശയനനായിന്ദിരാമുഖപ്രിയ-
നന്ദിനിമാരെക്കണ്ടുകൊണ്ടുറങ്ങീടുന്നതും
കണ്ടു കൌതുകമുൾക്കൊണ്ടീരേഴുലോകങ്ങളുൾ-
ക്കൊണ്ടുനിന്നവൻ കളിയെന്തിതു വിചിത്രമോ?
സരവ്വലോകവും നിജ ഹൃല്ക്കമലത്തിൽ ചേർത്തു
സരവ്വദാ സൃഷ്ടിച്ചു കാത്തഴിച്ചു കളിപ്പവൻ
സര്‍വ്വമീവണ്ണം ചമഞ്ഞീടിനോരളവപ്പോള്‍
സര്‍വ്വമംഗലം മന്ഥമന്ദരം നേരേനിര്‍ത്തി
സര്‍വ്വദേവാരികളാലിങ്ങനെ മഥിപ്പിച്ചാന്‍;
ഗര്‍വ്വമൊട്ടകന്നു നാഗേന്ദ്രനും ദീനം‌പൂണ്ടാന്‍.
ഖിന്നനായലഞ്ഞുലഞ്ഞാകുലേന്ദ്രിയനായ
പന്നഗവരന്‍ വിഷം വമിച്ചു തുടങ്ങിനാന്‍.
വഗ്നി കീലാകാരമായ് വന്നെഴും വിഷജ്വാല-
തന്നാലങ്ങേറ്റം പരവശരായസുരകള്‍
നിന്നുഴന്നഹങ്കാരം വച്ചു ഭൂതേശപദ-
ദ്വന്ദ്വങ്ങള്‍കൂപ്പി സ്തുതിച്ചന്ധരായ് ചമഞ്ഞുടന്‍
മന്ദരായ് ചമഞ്ഞപോതിന്ദിരാവരന്‍ പരന്‍
ചെന്നതെന്തെന്നു സൂക്ഷിത്തന്നേരം കാണായ്‌വന്നു
വേഗേനതൂകും വിഷജ്വാലാമാലകളേറ്റ-
മാഗമക്കാതലായ നാഥനും പരവശാല്‍
ശ്രീമഹാദേവന്‍ തന്നോടാദരാലരുള്‍ചെയ്താന്‍:
“സോമശേഖര! ഭവാനെന്തുകല്പിച്ചതിപ്പോള്‍?
ത്രൈലോക്യം ഭസ്മീകരിക്കുന്നതിന്‍ മുന്‍പേ പരി-
പാലിപ്പാനുപായമെന്തെന്നതു ചിന്തിക്കണം.
വൈകാതെ ഹാലാഹലജ്വാലകണ്ടാലും പ്രാലേ-
യാകാരമിതിനെ നാമെങ്ങനെയടക്കുന്നു?
ഞാനൊരുപായം കണ്ടീലേതുമെ ഭവാനുടെ
മാനസഗതിയെന്തെന്നരുളിച്ചെയ്കേ വേണ്ടൂ.”
ദേവദേവേശന്‍ മഹാവിഷ്ണു മാധവന്‍പര-
നീവണ്ണമരുള്‍ചെയ്യുന്നേരമീശ്വരനീശന്‍
പാര്‍വ്വതീവരന്‍ കൃപാശാലിതാനരുള്‍ചെയ്താ-
“നാശയാകുലംകലര്‍ന്നീടായ്ക ഭവാനേതും
ഞാനിതു സേവിച്ചടക്കീടുവന്‍ കാണ്‍കെ”ന്നുതന്‍-
പാണിയാല്‍ വിഷമെല്ലാമാകവേ കൈക്കൊണ്ടുടന്‌
സേവിപ്പാനാരംഭിച്ചകാലമങ്ങഖിലരു-
മാവോളം ചുഴന്നണഞ്ഞീടിനാര്‍ പാരവശ്യാല്‍
ഹാഹാകാരേണ സര്‍വ്വലോകരും ഭ്രമിക്കുമ്പോ-
ളാഹാരം ചെയ്താനഖിലേശനും ഹാലാഹലം.
പാര്‍വ്വതി, പതി വിഷപാനം ചെയ്തളവതി-
സ്നേഹവാത്സല്യത്തോടു കേണുകേണയ്യോ പാപം
ദേവദേവേശ! മമഭര്‍ത്താവേ! ജഗല്പതേ!
കേവലം ചതിക്കയോ ചെയ്തതിങ്ങഗതിയെ?
പാരതിലുഴലുമാറെന്തിതു തോന്നീടുവാന്‍
മാരദാഹത്തിന്‍ പ്രതികാരമോ ശിവശിവ!
വൈധവ്യം മമ രതിയെപ്പോലെ വരുത്തായ്കെ-
ന്നാധിപൂണ്ടാലാപം ചെയ്താനതാനനാതൂര്‍ണ്ണം
ഖേദമാര്‍ന്നുദരേ താഴായ്കയെന്നുള്ളില്‍ കല്പി-
ച്ചാദരാല്‍ കഴുത്തിലാമ്മാറുടന്‍ മന്ത്രാക്ഷരം
ധ്യാനിച്ചു പിടിച്ചിരുത്തീടിനാള്‍ മടിയില-
ത്യാനന്ദസ്വരൂപിണി താന്‍ പുണര്‍ന്നനുരാഗാല്‍
മേവിനോരളവു താഴായ്കയാലിറങ്ങാതെ
കേവലം വമിപ്പതിന്നായ്ത്തുടങ്ങീടുന്നേരം,
ശ്രീനാരായണസ്വാമിതാനുടന്‍ വക്ത്രം പിടി-
ച്ചാനിനിയിങ്ങോട്ടു വീഴായ്കയെന്നുള്ളത്തോടും
കൂടവേ കഴുത്തിലപ്പോളുറച്ചിളകാതെ
കൂടിനാന്‍ കാകോളവും നീലവര്‍ണ്ണത്തോടുടന്‍
രേഖകള്‍ മൂന്നയതിഭംഗിയില്‍ കാണായ്‌വന്നു.
ലേഖവൃന്ദവും മുനീന്ദ്രന്മാരുമസുരരും
നാനാലോകരും ബഹുവിസ്മയം കലര്‍ന്നു നി-
ത്യാനന്ദന്‍ തന്നെ നീലകണ്ഠനെന്നെല്ലാവരും
നാമവും സകലൈകസമ്മതമാകെച്ചെയ്ത-
ങ്ങാമോദം പൂണ്ടു കൂപ്പിസ്തുതിച്ചാരതിഭക്ത്യാ.
മാരാരി വിഷപാനം ചെയ്തേവം ദേവാസുര-
ന്മാരാദി പ്രജകളില്‍ കാരുണ്യം കലര്‍ന്നുടന്‍
പാരിച്ചോരളവു മന്ദിച്ചൊരു മഥനവും
കാലുഷ്യമൊഴിഞ്ഞധുനാ! ബത! തുടങ്ങിനാര്‍.
അന്നേരം ക്ഷീരാംബുധി തന്നില്‍ നിന്നുയര്‍ന്നിങ്ങു
വന്നിതു സുരഭിയുമാനയും കുതിരയും
ചന്ദ്രനും കൌസ്തുഭവും പാരിജാതകവുമാ-
നന്ദമാര്‍ന്നപ്സരസാം വര്‍ണ്ണവുമനുക്രമാല്‍.
എന്നതില്‍ സുരഭിയെ കൈക്കൊണ്ടാഋഷികുലം
അന്യൂനാദരം മഖാദിക്രിയാശുദ്ധ്യര്‍ത്ഥമായ്
പിന്നെയങ്ങുച്ചൈഃശ്രവാശ്വത്തെയുമൈരാവതം-
തന്നെയും പരിഗ്രഹിച്ചീടിനാന്‍ ദേവേന്ദ്രനും
കല്പകവൃക്ഷത്തേയുമപ്സരസ്സുകളേയും
അപ്പൊഴുതമരകള്‍ കൈക്കൊണ്ടാരദിദ്രുതം.
മുപ്പുരാരാതി ചന്ദ്രക്കലയും ചൂടീറ്റിനാന്‍.
പദ്മിനീവരന്‍ ധരിച്ചീടിനാന്‍ കൌസ്തുഭവും.
തല്‍ക്ഷണേ കഠിനവേഷാകാരസ്വരൈരുട-
നുല്‍ക്രമിച്ചുടന്‍ ‘ജ്യേഷ്ഠതന്നെയും കാണായ്‌വന്നു.
ദുഃഖിച്ചു സഹായമില്ലാഞ്ഞിരിപ്പാനും കാണാ-
ഞ്ഞുള്‍ക്കാമ്പിലഴല്പെട്ടു വന്നടുത്തലറുമ്പോള്‍
സല്‍ക്കാരപൂര്‍വം ചിരിച്ചുല്പലേക്ഷണന്‍ പരന്‍
മുക്കണ്ണന്‍ തന്നെസ്സംഭാവിച്ചുടനരുള്‍ ചെയ്താന്‍:-
“കേള്‍ക്കെടോ! മഹാജ്യേഷ്ഠേ! നിന്നുടെ വസതികള്‍
നീക്കമെന്നിയേ നിഖിലാനുസമ്മതം ശഠേ!
നിത്യവുമജസമൂഹാന്തഃസ്ഥാനങ്ങളിലും
പ്രത്യുഷസ്സിങ്കലടിതളിയില്ലാതിടത്തും
നിഷ്ഠൂരതരമുപരീടിന വനങ്ങളില്‍
നിഷ്കൃതിനിത്യം പൊരുതീടിന ചൂതിങ്കലും
തസ്കരന്മാരാമവര്‍ തങ്കലുമത്യന്തമ-
ത്യുഗ്രന്മാര്‍ മാതാപിതൃദ്വേഷകന്മാരായ്മേവും
മര്‍ത്യന്മാരുടെ വക്ത്രങ്ങളിലും പ്രാകുന്നവര്‍
വക്ത്രങ്ങള്‍ തോറുമുദയാസ്തസന്ധ്യാദികളില്‍
നിദ്രയായ് കിടപ്പവര്‍തങ്കലും തരുണിമാ-
രത്രൈവ രജസ്വലമാര്‍ ശയനങ്ങളിലും,
മദ്യപങ്കലും ഗുരുതല്പഗങ്കലും വിദ്യാ-
വൃന്ദനിന്ദാകൃത്തിലും, ബ്രഹ്മഘാതകങ്കലും
വിശ്വാസപ്രവഞ്ചകനായിരിപ്പവനിലും
വിശ്വസിച്ചീടും സ്വാമിവഞ്ചകാനൃതങ്കലും
നിഷ്ഠൂരപ്രവക്താക്കള്‍തങ്കലും ബഹുഭോകതാ
കഷ്ടകാരകങ്കലും മലിനവേഷങ്കലും
രാതിയില്‍ ദധികൂട്ടീടുന്നവങ്കലും പര-
മാസ്ഥയാ ഗോക്കള്‍മുഖങ്ങളിലുമതുപോലെ
നോക്കിക്കണ്ടുചിതങ്ങളുണ്ടിന്നും പലേടത്തും
പൊയ്ക്കൊള്‍ക നിനക്കു ചേരുന്നേടത്തനുദിനം
പാര്‍പ്പതി” നെന്നങ്ങരുള്‍ ചെയ്തയച്ചരുളിനാന്‍
പാല്‍ക്കടല്‍ മകള്‍ മണവാള, നന്നേരം, ജ്യേഷ്ഠ-
പോയ്ച്ചെന്നിസ്ഥാനങ്ങളിലന്വഹം മരുവിനാള്‍
വായ്പെഴും കുതൂഹലത്തോടവള്‍ മറഞ്ഞപ്പോള്‍
ആശ്ചര്യതരമതിനിര്‍മ്മലമായുള്ള സാ-
മ്രാജ്യവൈഷ്ണവബ്രഹ്മശക്തികള്‍ തേജഃപുഞ്ജം
പാല്‍ക്കടല്‍മദ്ധ്യേ പൊന്‍ ചെന്താമരമലര്‍തന്നില്‍
നീക്കമെന്നിയേ ജഗന്മോഹനദ്രവകാന്ത്യാ
ഭാസ്കരാഭയാ മണിമകുടപ്രകാശവല്‍
കാല്‍ക്ഷണമാത്രം കാണായതിങ്കലുണര്‍ന്നുടന്‍
യോഗ്യനിര്‍മ്മലദീപ്ത്യാ മോഹനാകാരേണ സൌ-
ഭാഗ്യലക്ഷ്മിയെക്കാണായ്ച്ചമഞ്ഞുനിരന്തരം.
സൂക്ഷ്മമായേവം പരമാനന്ദസ്വരൂപിണി
ചേല്‍ക്കണ്ണിമാരാം ജഗദ്ദിവ്യസുന്ദരികളാല്‍
ചൂഴവേ മണിമയരത്നദീപങ്ങളെടു-
ത്തേഴുരണ്ടുലകെല്ലാം ശോഭിച്ചുജ്ജ്വലിക്കവേ
കല്പകോദ്യാനമദ്ധ്യേ ശുക്ലവാരണപ്രവ-
രപ്രഭുക്കളാലഭിഷേകപൂര്‍വാനന്ദിനി,
ചൊല്പൊങ്ങും ജഗത്ത്രയമോഹനാകാരത്തോടു-
മുല്പലമകള്‍വന്നു മുല്പാടിങ്ങടുത്തുടന്‍
സര്‍വ്വനേത്രേന്ദ്രിയാര്‍ത്ഥമീശ്വരീഗുണരൂപം
സര്‍വ്വലോകരും കൊണ്ടാടിസ്തുതിച്ചീടും നേരം,
മാനസമഴിഞ്ഞലിഞ്ഞാര്‍ദ്രമായതിശയ-
മാനന്ദപരവശനായുടനരുള്‍ ചെയ്താന്‍:

Thursday, February 24, 2011

പാലാഴിമഥനം

പണ്ടൊരുദിനം ദിവ്യഭാരതഖണ്ഡത്തെയും
കണ്ടുകണ്ടാനന്ദിച്ചു കളിച്ചുകളിച്ചെങ്ങും
സഞ്ചരിച്ചീടും വിദ്യാധരികള്‍ ദുര്‍വാസാവാ-
മഞ്ചിതതപോധനം കണ്ടുവന്ദിച്ചനേരം
സര്‍വാശാവിമോഹനകരസൌരഭ്യത്തോടും
ദിവ്യമായൊരു മലര്‍മാലയും നല്‍കീടിനാര്‍.
മാലയെകൈക്കൊണ്ടവര്‍ക്കാശീര്‍വാദവും ചെയ്തു
കാലാരികാലഭൂതന്‍ താനയച്ചവരെല്ലാം
പോയളവകമേ ചിന്തിച്ചിതെത്രയും ദിവ്യ-
മായമാലയെദ്ധരിച്ചാനന്ദിപ്പതിനിപ്പോള്‍
ഞാനൊരുതപോധനനിന്നിതിനയോഗ്യനി
മ്മാനസലോകത്തിങ്കലാരുചിതന്മാരുള്ളു?
മാധവന്‍ താനോ? മഹാദേവനോ? വിരിഞ്ചനോ?
സാദരം ദേവേന്ദ്രാദി ദിക്പാലവീരന്മാരോ?
മോദേന ധരിപ്പതിന്നാളായ പുരുഷന്മാര്‍
ആദിനായകന്‍ ജഗല്പാലകന്‍ നാരായണന്‍
മാധവന്‍ തനിക്കുനല്‍കീടിനാല്‍ പ്രസാദിക്കു-
മാധാരം ജഗന്മയന്‍ താനല്ലോനമുക്കെല്ലാം
നാഥനുതന്നെ നല്‍കീടേണമെന്നുറച്ചവന്‍
ചേതസാപുനരഥകൂടവേവിചാരിച്ചാന്‍
കാമദന്‍ കാമശീലന്‍ കാമിനിമാരാം രമാ-
ഭൂമീമാര്‍ക്കാഹന്ത! ഖണ്ഡിച്ചു താന്‍ നല്‍കീടുവോന്‍
താമരസാക്ഷന്നു നല്‍കീടരുതെന്നാകയാല്‍
സോമശേഖരന്നു നല്‍കീടുവന്‍ വൈകാതെ ഞാന്‍
കാമനാശനനതുതാനെടുത്തഴകിനോ-
ടാമോദാല്‍ ചൂടിപ്രസാദിക്കുമെന്നോര്‍ക്കുന്നവന്‍
കൂടവേ വിച്ചാരിച്ചാനേടലര്‍ ശരാരാതി
വാടാതെ മലര്‍മാലതാനെടുത്തീടുംനേരം
മാമല മകള്‍ മടി തന്നില്‍ മേവിടും ദേവി
കാമദാഹത്തിന്‍ പ്രതികാരമായല്ലോമുന്നം
പാതിമെയ് പകുപ്പിച്ചു കൊണ്ടിതങ്ങതു പാര്‍ത്താല്‍
പാതിമാലയും പകുത്തീടാതെയടങ്ങുമോ-
കേവലമതു ചിന്തിച്ചാലുടന്‍ മലര്‍മാല
ചൂതബാണാരിക്കു നല്കീടിനാലെന്തായ് വരും?
വേധാവു തിരുമുടി നിഖിലേ ചൂടീടുവോന്‍:
കേടേതും വരുത്താതെ മാലയെച്ചൂടീടുവാ-
നീടെഴും ദിക് പാലകന്മാരിലാരിനിനല്ലൂ?
ദേവേന്ദ്രന്‍ തനിക്കുനല്കീടാമെന്നോര്‍ക്കുന്നവ-
നാവിര്‍മോദേന ചിന്തിച്ചീടിനാന്‍ സംക്രന്ദനം.
താനറിഞ്ഞിതു ദുർവാസാവു തന്നെച്ചിന്തിച്ച-
താനതന്‍ കഴുത്തിലേറീടിനാന്‍ പുരന്ദനന്‍
വേഗേന മഹാമുനിതന്നുടെ മുമ്പില്ച്ചെന്നാ-
നാഗമാന്തജ്ഞന്‍ തന്നെ വീണടി വണങ്ങിനാന്‍
നന്ദിച്ചു നാല്ക്കൊമ്പനും വന്ദിച്ചു സുരേന്ദ്രനും
നിന്നതു കണ്ടു ദുർവാസാവുതാന്‍ പ്രസന്നനായ്
വാനവര്‍കോനായ്ക്കൊണ്ടു മാലയും നല്കീടിനാന്‍:
സാനന്ദം തൊഴുതു വാങ്ങീടിനാന്‍ മഹേന്ദ്രനും
"കേടേതും വരുത്താതെ മാലയിന്നിതു ധരി
ച്ചീടുവാന്‍ ഭവാനൊഴിഞ്ഞാരുമില്ലെന്നോര്‍ത്തു ഞാന്‍
പാരാതെ വരുത്തി നല്കീടുവാനവകാശം
നേരേ നീ ധരിച്ചു കൊണ്ടാനന്ദിച്ചാലും സഖേ!
പോയാലും സുഖമാകെ"ന്നാശീർവാദവും ചെയ്തു
മായമെന്നിയേ തെളിഞ്ഞയച്ചാന്‍ മുനീന്ദ്രനും.
പാകാരിതാനും മാലകൈക്കൊണ്ടു സമ്മാനിച്ചു
വേഗേന മുനീന്ദ്രനെ വന്ദിച്ചു നടകൊണ്ടാന്‍.
മാമുനിയുടെ മുമ്പില്‍ നിന്നകന്നുടന്‍ മുതിര്‍-
ന്നാമോദവശാല്‍ കരീന്ദ്രോപരിവിളങ്ങിനാന്‍.
മാലയിന്നതി ദിവ്യമെന്നറിഞ്ഞഥ നിജ-
മൌലൌ ചേര്‍പ്പതിന്നുള്ളിലാശയാ പുനരപ്പോള്‍
ഹസ്തീന്ദ്രകുംഭദ്വന്ദ്വമദ്ധ്യേ മാലയും വച്ചു
സ്വസ്ഥനായ് കചഭാരമഴിച്ചു കുടഞ്ഞുടന്‍
ഹസ്താഗ്രനഖനികരങ്ങളാല്‍ ചിന്തിച്ചീകി-
സ്സത്വരം പരിചാക്കി വളര്‍ത്തിക്കുന്നളവിങ്കല്‍
കല്പകമധുതെണ്ടും ഷള്‍പദനികരങ്ങള്‍
പുഷ്പസൌഗന്ധ്യം പാര്‍ത്തു മത്തരായ് പരിഭ്രമാല്‍
വന്നുവന്നടുത്തു ഷഡ്ജങ്ങളും പാടിപ്പാടി
നിന്നു സംഭ്രമിച്ചെഴുമാരാവപൂരത്തൊടും,
കണ്ണുകള്‍ കര്‍ണ്ണങ്ങളും വക്ത്രവും മൂടിക്കൂടി-
ടുന്നളവുപദ്രവമെന്നായക്കരീന്ദ്രനും
മസ്തകമദ്ധ്യത്തിങ്കല്‍ നിന്നെടുത്തുടന്‍ മാല
പൃഥ്വയിയിലിട്ടു ചവുട്ടീടിനാന്‍ കരിവരന്‍
പെട്ടെന്നങ്ങതു കണ്ടു ഞെട്ടീനാന്‍ മഹേന്ദ്രനും:
രുഷ്ടനായതുകണ്ടു ചൊല്ലിനാന്‍ ദുർവാസാവും:-
"വൃത്രാരേ! തവവൃത്തമെത്രയുമിദം ചിത്രം!
ചിത്രം! ഞാനോര്‍ത്തീലതി കശ്മലനല്ലോ ഭവാന്‍;
ചിത്തമോഹനകരമായ സുസ്രജംധരി-
ച്ചത്യന്തമാനന്ദിപ്പാന്നല്ലതുനീയെന്നോര്‍ത്തേന്‍
വ്യര്‍ത്ഥമായ്ച്ച ംയ ഞ്ഞതുദിക്കരിക്കയാലുടന്‍
അത്രനിര്‍ജ്ജരന്മാരും നീയും നിന്‍ പൌലോമിയും
വൃദ്ധതയോടു ജരാനരപൂണ്ടിരിക്കപോ-
യുദ്ധത വിരൂപികളായ്ച്ചമഞ്ഞെ" ന്നീവണ്ണം
ശാപവുമരുള്‍ ചെയ്തു കോപേന മുനിവരന്‍
വേപഥു ശരീരനായങ്ങെഴുന്നള്ളുന്നേരം
താപമാര്‍ന്നൈരാവത്തിന്മേന്‍ നന്നിഴഞ്ഞു സ-
ര്‌വാപരാധവും ക്ഷമിക്കേണമെന്നര്‍ത്ഥിച്ചുടന്‍
താണടി തൊഴുതുവന്ദിച്ചതി സഗദ്ഗദ-
വാണികളാലെ ഭക്ത്യാ ഭീതനായുണര്‍ത്തിച്ചാന്‍:-
"ഞാനറിഞ്ഞൊരു ദോഷം ചെയ്തതല്ലതിശയ-
മാനന്ദിച്ചഴകോടു ചൂടുവാന്‍ കചഭാരം
പാരാതെ കുടഞ്ഞു നേർവരുത്തിക്കൊളവാന്‍ കരി
വീരമസ്ത്കമദ്ധ്യേ വച്ചിരുന്നതിനുടെ
മോഹനകരമായ സൗരഭ്യമൂലം തിര-
ഞ്ഞാഹന്ത! മധുകരവ്രാതങ്ങളുരുതരം
പാടി വന്നൊരുമിച്ചു മൂടി മൂളിടുമ്പൊഴു-
തേറിന വേഗാല്‍ കരിവീരനങ്ങിനെ ചെയ്താന്‍
പാപിയാം മാമദോഷമല്ലിതു മഹാമുനേ!
താപം തീര്‍ത്തനുഗ്രഹിക്കേണമേ ദയാനിധേ!"
ദേവേന്ദ്രൻ തൊഴുതു വന്ദിച്ചു ദുർവാസാവിനോ-
ടീവണ്ണമപേക്ഷിച്ചു ദീനനായ് നില്ക്കുന്നേരം
മെല്ലവേ രോക്ഷം ശമിച്ചുള്ളകം തെളിഞ്ഞതി-
കല്യാണാലയനായ താപസേന്ദ്രനുമപ്പോൾ
ചൊല്ലിനാ “നഹോ!! നിനക്കില്ലപരാധമെങ്കി-
ലല്ലൽത്തീർനിമേലിൽ നല്ലതു വരും ദൃഢം.
ചൊല്ലെഴും പാലാഴി പുക്കുള്ളമൃതത്തെയെടു-
ത്തെല്ലാരും കൂടി നുകര്‍ന്നീടുവിന്‍ മടിയാതെ.
വല്ലാതെ ജരാനരതീര്‍ന്നു മംഗലം ചേര്‍ന്നു
നല്ല യൌവനയുക്തരായ് വരുമെന്നാല്‍ പിന്നെ
വല്ലാത രോഗങ്ങളും മൃത്യുവുമകപ്പെടാ;
നല്ലതേവരൂ മേലിലില്ല സംശയമേതും.”
ശാപമോക്ഷത്തെ തെളിഞ്ഞീവണ്ണം മുനീന്ദ്രനും
കോപമടങ്ങി നല്‍കീടിനോരളവപ്പോള്‍
കൂടവേ തൊഴുതു ദേവേന്ദ്രനും മുനീന്ദ്രനോ
ടൂടെഴും വിചാരവേഗേനതാന്‍ ചോദ്യം ചെയ്താന്‍:-
“ശാപാനുഗ്രഹശക്തനാകിയ ഭവാനുടെ
ശാപാനുഗ്രഹത്തിനു നേരേ വന്നകപ്പെടും
പീയൂഷമെന്നോര്‍ത്തിരുന്നീടുകയൊഴിഞ്ഞെന്തോ-
ന്നായാസവശാലെന്നാല്‍ കര്‍ത്തവ്യമാകുന്നതും?
നേരേ നിന്തിരുവടിതാനുടനരുളിച്ചെ-
യ്താരൂഢസന്ദേഹത്തെത്തീര്‍ക്കണം ദയാനിധേ!”
താപസനരുള്‍ചെയ്താനന്നേര“മതിന്നിനി-
ത്താപമെന്നിയേ നിങ്ങളുദ്യോഗിച്ചീടുന്നേരം
താനേവന്നെത്തുമവകാശങ്ങളെല്ലാറ്റിനും
ദീനങ്ങള്‍ ലോകങ്ങള്‍ക്കും തീര്‍ന്നു നല്ലതുവരും
സാധിക്കാം ഭവാനുവേണ്ടുംവണ്ണമെല്ലാ”മെന്ന-
ങ്ങാധിതീര്‍ത്തനുഗ്രഹിച്ചയച്ചാന്‍ മുനീന്ദ്രനും.
ദേവേന്ദ്രന്‍ ജരാനരപൂണ്ടു വൃദ്ധതയോടും
ദേവലോകം പ്രാപിച്ചു തത്സമന്മാരായ്മേവും
ദേവകളോടു ശാപാനുഗ്രഹാദികളെല്ലാ-
മാവോളം പരിതപ്ത ചേതസാ ചൊല്ലീടിനാന്‍.
വൃത്താന്തമെല്ലാം കേട്ടു വൃദ്ധരായ് മേവും സുര
സത്തമരൊരുപിച്ചു ചിന്തിച്ചാരിനി നമ്മാല്‍
കര്‍ത്തവ്യമിവിടെയെന്തെന്നതുനേരം പുന-
രുള്‍ത്താരില്‍ തോന്നി പരമേഷ്ഠിയോടവസ്ഥകള്‍
സത്വരം ചെന്നങ്ങുണര്‍ത്തിക്കവേണ്ടുവതെന്ന
തത്യരം വൃദ്ധശ്രവാദ്യന്മാര്‍ മന്ത്രിണാസമം
സത്യലോകം പ്രാപിച്ചു വിശ്വകര്‍ത്താരം കൂപ്പി
സ്തുത്വാനിന്നീടുന്നേരം പ്രത്യക്ഷനായ് നിന്നീടും
നിര്‍ജ്ജരശ്രേഷ്ഠന്‍ താനും സജരന്മരായ് മേവും
നിര്‍ജ്ജരന്മാരെക്കണ്ടു സജ്വരാത്മനാ ചൊന്നാന്‍:-
“എന്തെടോ!സുരന്മാരേ! നിങ്ങളും വലാരിയു-
മന്തരാവൃദ്ധന്മാരായ് വന്നതിനവകാശം?
സമ്പ്രതിനമ്മോടറിയിക്ക’യെന്നതു കേട്ട
ങ്ങുമ്പര്‍കോന്‍ തൊഴുതുണര്‍ത്തിച്ചാ” നെങ്കിലോ ഭവാന്‍
കേള്‍ക്ക ദുര്‍വ്വാസാവിങ്ങു നല്‍കിയ മലര്‍മാല
കാല്‍ക്കീഴിലിട്ടുടന്‍ ചവിട്ടീടിനാന്‍ കരിവരന്‍;
നോക്കിക്കണ്ടതിനേവം വൃദ്ധരായ്ച്ചമകെന്നു
വായ്ക്കുമുള്‍ക്കോപത്തോടെ ശപിച്ചാന്‍ മുനീന്ദ്രനും.
പാല്‍ക്കടല്‍ കടഞ്ഞമൃതെടുത്തു സേവിക്കുന്നാള്‍
മോക്ഷവും ശാപത്തിനുണ്ടെന്നരുള്‍ചെതീടിനാന്‍
സാധ്യമല്ലതിന്നുണര്‍ത്തെച്ചൊഴിഞ്ഞടിയങ്ങള്‍-
കാര്‍ത്തി തീര്‍ത്തനുഗ്രഹിക്കേണമേ ദയാനിധേ!”
സ്സങ്കടം തീര്‍പ്പാനെളുതല്ലെന്നു വിരിഞ്ചനും.
മുന്‍പിലാമ്മാറങ്ങെഴുന്നള്ളിനാനമരക-
ളന്‍പോടു സുരേന്ദ്രനുമായുടന്‍ നടകൊണ്ടു,
ജംഭാരിതാനും വിബുധന്മാരുമൃഷികളും
അംഭോജാസനനുമായ്ക്കൈലാസാചലത്തിങ്കല്‍
ശങ്കരന്‍ തന്നെച്ചെന്നു കണ്ടു കൈകൂപ്പിസ്തുതി-
ച്ചങ്കുരാതങ്കമുണര്‍ത്തിച്ചുകേട്ടതുനേരം
പങ്കജശരാരിയും ദേവകള്‍ക്കുണ്ടായ്‌വന്ന
സങ്കടം തീരെക്കടാക്ഷിച്ചുകൊണ്ടരുള്‍ചെയ്താന്‍-
“പോകണം പാലാഴീപുക്കംബുജനാഭന്തന്നോ-
ടാകുലമുണര്‍ത്തിപ്പാനല്ലാതെ മറ്റാരാലും
ലോകങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായ് വന്ന സങ്കടങ്ങളെത്തീര്‍പ്പാ
നാകുന്നതല്ലെന്നതിലോകസമ്മതം നൂനം.
പണ്ടുമിജ്ജഗത്തിങ്കലന്നന്നുവലുതായി
ട്ടുണ്ടായ് വന്നീടും മഹാസങ്കടങ്ങളെത്തീര്‍പ്പാന്‍
കൊണ്ടല്‍നേര്‍വര്‍ണ്ണനൊഴിഞ്ഞാരുമില്ലിനിയുംവൈ-
കുണ്ഠനോടുണര്‍ത്തിക്കവേണമിന്നിപ്പോഴിതും
വേഗേന ഗിരിസുതതന്നൊടുംകൂടിച്ചേര്‍ന്നു
ഭോഗിശായിനം കാണ്മാന്‍ ഞാന്‍ കൂടെപ്പോന്നീടുവന്‍
വാരണവദനനും ബാഹുലേയനുമങ്ങു
പോരുവിന്‍ ഭൂതങ്ങളുമായൊരുമിച്ചു ശീഘ്രം”
മാരാരി മഹേശ്വരന്‍ താനേവമരുള്‍ചെയ്തു
പാരാതെ വൃക്ഷവരവാഹനനുമാവരന്‍
നാരദസനകാദിമാമുനീന്ദ്രന്മാര്‍ചുഴ-
ന്നാരണമയപ്രഭനങ്ങെഴുന്നള്ളീടിനാന്‍.
ഗീർ വാണ സമൂഹവുമിന്ദ്രനും വിരിൻചനും
പൂബാണാരിയും  നാനാതാപസവർന്മാരും
വേഗേന ചെന്നു വൈകുണ്ഠാലയം പ്രാപിച്ചുകൊ-
ണ്ടാഗമക്കാതലായ നാഥ പാദാരവിന്ദം
ധ്യാനിച്ചു കൂപ്പിത്തൊഴുതാനന്ദപരവശ
മാസശുദ്ധ്യാ പുകഴ്ത്തീടിനാരതി ഭക്ത്യാ:-
നിത്യ നിർമ്മല! നിഗമാന്ത സാരാർത്ഥപ്രഭോ!
സത്യസല്പദ! സതാംസത്തമ! സച്ചിന്മയ!
സത്താമാത്രക! സംസ്താത്മക! ചരാചര
സത്വചില്ഘന! സര്‍വാചാര്യ!തേ നമോനമഃ
വിശ്വകാരണ! വിശ്വരൂപ! വിശ്വാത്മാശ്രയ!
വിശ്വയോഗേശ്വര! വിശ്വഭിന്നൈകവിശ്വംഭര!
വിശ്വസംഹാര! പ്രണവാത്മനേ! നമോനമഃ
നിഷ്ക്രിയ! നിഷ്കഞ്ചന! നിസ്പൃഹ! നിരാകൃതേ
നിഷ്കളാനന്ദാത്മ! നിഷ്കാരണ! നിഷ്പാതക!
നിഷ്കള! നിരാശ്രയ! നിർവൃത! നിരാമയ!
നിഷ്കാര്യ! നിഗമവേദ്യാത്മക! നമോനമഃ
പത്മലോചന! പത്മനാഭ! ലോകാനന്ദഹൃൽ
പത്മസംസ്ഥിത! പത്മബാണാരി നിഷേവിത-
പത്മപാദാബ്ജാനന! പത്മസുന്ദരസ്മിത!
പത്മജാഹൃദയധൈര്യാപഹ! നമോനമഃ
മാധവ! മധുരിപോ!മായാവല്ലഭ! ഹരേ!
സാധുപാലന! സകലാധാര! സര്‍വ്വാത്മക
നീയൊഴിഞ്ഞൊരു ഗതിയില്ലൊരുനാളും ജഗ!
ല്‍കാര്യകാരണ! പരമാത്മനേ! നമോനമഃ
കാമദ! കാമാകൃതേ! കാമകാരണ! സക!
ലാമോദകര! നീലനീരദകളേബര
പീതവാസസ്സാം പത്മനാഭ! കൌസ്തുഭഗ്രീവ
പ്രീതിദ! ചതുര്‍ജാലംകൃത! നമോനമഃ
സാരസവിലോചന! കുണ്ഡലമകരസ-
ച്ചാരുബിംബിതഗണ്ഡമണ്ഡല! മൃദുസ്മിത!
കേശവ! കിരീടസൂര്യായുതമലപ്രഭ!
ശ്രീശ!നിര്‍മ്മല പാദാനന്ദായ നമോനമഃ
നിന്തിരുവടിയൊഴിഞ്ഞാരിഹ ജഗത്‌ത്രയ-
സന്താപമൊഴിച്ചു രക്ഷിപ്പതു ജഗല്പതേ
സന്തതം സതാചിത്താന്തഃസ്ഥിത ചിന്താമണേ
സന്തോഷസന്ദാനസന്താനമേ! നമോസ്തുതേ.”
ഇത്തരം വിധി ഹരേന്ദ്രാദികള്‍ നമസ്കരി-
ച്ചെത്രയും ഭക്ത്യാ കൂപ്പിസ്തുതിക്കും വിധൌ നാഥന്‍
ഭക്തവത്സലന്‍ യോഗനിദ്രയുമുണര്‍ന്നുട-
നുള്‍ക്കനിവിയന്നു സന്തുഷ്ടനായ്ക്കടാക്ഷിച്ചാന്‍
മുഗ്ദ്ധഹാസേന മുകുന്ദേക്ഷണമലര്‍നിര-
സ്രഗ്ദ്ധരന്മാരും പ്രസാദിച്ചു നിന്നതുനേരം
സ്രഷ്ടാവും പിനാകിയുമായടുത്തവസ്ഥക-
ളിഷ്ടദന്‍ തന്നോടുണര്‍ത്തിച്ചിതു സകലവും.
വര്‍ത്തമാനങ്ങളെല്ലാമുള്‍ത്താരില്‍ ജഗത്തായ
ചിദ്രൂപനറിഞ്ഞിരിക്കുന്നിതെന്നിരിക്കിലും
മുല്പാടൊന്നറിഞ്ഞതില്ലുള്‍പ്പൂവിലെന്നുള്ളേടം
കല്പിച്ചു കഷ്ടം കഷ്ടമെന്നരുള്‍ ചെയ്തീടിനാന്‍
വിശ്വേശന്മാരും തമ്മിലന്യോന്യം നോക്കിച്ചിരി
ച്ചുള്‍ച്ചേര്‍ന്നാശ്ലേഷിച്ചളവൊന്നിച്ചു ഗുണത്രയും
തല്‍ക്ഷണമതുകണ്ടുണ്ടായ സംഭ്രമാല്‍ സഹ-
സ്രാക്ഷനും ദേവാന്വയ പക്തിയും മുനികളും
വിസ്മയമിതീവണ്ണം പണ്ടുകണ്ടിട്ടില്ലെന്നു
വിസ്മൃതന്മാരായ്ച്ചമഞ്ഞീടിനാരെല്ലാവരും:
രക്തകൃഷ്ണശ്വേതാഭാകാരവിസ്ഫുരദ്രൂപ
വിഗ്രഹമയവിസ്താരോച്ഛിത ഗാംഭീര്യങ്ങള്‍
നിശ്ചയിക്കരുതാത കണ്ടു കുണ്ഠതയോടു
നിശ്ചലഹൃദയന്മാരായ് പരവശ ഭക്ത്യാ
ദക്ഷിണേതര പൂര്‍വ്വപശ്ചിമോന്നതച്യുത-
ദിഗ്‌ഭ്രമം കലര്‍ന്നെങ്ങും നിന്നുകൊണ്ടനേകധാ
ഭക്തിപൂണ്ടൊക്കെസ്തുതിച്ചീടിനാരോരോവിധ-
മിക്ഷിതിചക്രേ നമസ്‌കൃത്യ ചൊന്നാകുംവണ്ണം.
“പത്മാസ! പത്മാസന! പത്മബാണാരേ! ഹരേ!
പത്മാരികലാധര! പത്മയോനീശാച്യുത!
പത്മസംഭവ! പത്മമന്ദിരമനോഹര!
പത്മബാന്ധവതനയാന്തക! നമോനമഃ
വിശ്വസൃഗ്വിശ്വംഭരവിശ്വസംഹാരാജിത
വിശ്വനിഗ്രഹാവേദ്യാ! വിശ്വമംഗലാകൃതേ!
വിശ്വസന്താപഹരകാരണ! പരാപര!
വിശ്വാത്മത്രിവര്‍ണ്ണസത്‌ഭാവേഭ്യാസ്തേഭ്യോ നമഃ
നിങ്ങള്‍ മൂവരും ഗുണത്രിതയഭാവംകലര്‍-
ന്നിങ്ങിഹ ജഗത്സൃഷ്ടിസ്ഥിതിസംഹാരംചെയ്‌വാന്‍
വന്നുതോന്നിന ഭവാന്മാരുടനൊരുമിച്ചു
നിന്നകാരണം ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ള സങ്കടമെല്ലാം
തീരുവാനെളുതായിതിന്നിനിവേണ്ടുംകാര്യം
നേരേ തല്‍തത്തത്‌ഭാവം ചേര്‍ന്നരുള്‍ ചെയ്യേണമേ.
പാരാതെ മുഹുരതാലുള്ളിലന്ധതപൂണ്ടി-
പ്പാരതിലുഴല്‍‌വതേ ഞങ്ങളാലുള്ളു നിത്യം.
മാരാരി മുരഹരാംഭോജസംഭവത്രയാ-
കാരവിഗ്രഹ! പരബ്രഹ്മനിര്‍മ്മലസ്വയം
ഭേദവര്‍ണ്ണങ്ങളൊന്നായ് നിന്നമംഗലപ്രദ!
വേദചിന്മയ! സകലാത്മഭ്യസ്തേഭ്യോനമഃ
ഇങ്ങനെ ദേവേന്ദ്രാദ്യന്മാരാകും ദേവന്മാരാല്‍
ഗ്രാഹ്യമല്ലാതുള്ളൊരു ഭഗവദ്രുപമഹോ!
വണ്ണവുമുയരവുമാഴവും വിസ്താരവും
നിര്‍ണ്ണയിക്കരുതാതൊരേകതേജസാസ്വയം
സംഭ്രമിച്ചെങ്ങും നിന്നുകണ്ടുടന്‍ നമസ്കരി
ച്ചമ്പരന്നോരോവിധം വാഴ്ത്തിനിന്നീടും നേരം
കണ്ടിതു ഹരിവിരിഞ്ചാന്തകാന്തകന്മാരെ-
ക്കണ്ടുകണ്ടിരിക്കവേ വേരായിതനുക്ഷണാല്‍
സന്തോഷിച്ചതു പൊഴുതമ്പോടു മൂര്‍ത്തിത്രയ-
മന്തികേ നമസ്കരിച്ചീടിനാരിന്ദ്രാദികള്‍
സംഭാവിച്ചതു പൊഴുതന്യോന്യം ത്രിമൂര്‍ത്തികള്‍
ജംഭാരി തന്നോടരുള്‍ ചെയ്തിതു നാരായണന്‍:-
“എന്തെടോ! ജരാനരതീരുവാന്‍ തുലോമെളു-
തന്തര്‍മ്മോദേന യൂയം പീയൂഷം നുകര്‍ന്നാകില്‍
അതിനു പാലാഴിയെമഥിപ്പാനിവിടെനി-
ന്നധുനാവേണ്ടുമുപകരണങ്ങളെയെല്ലാം
പരിചോടുപകരിച്ചീടുവാന്‍ ശ്രമിക്കണം
പരരാംസുരരെ നിര‍ത്തിച്ചമയ്ക്കണം;
മന്ദരഗിരീന്ദ്രനെ വാസുകി തന്നെക്കൊണ്ടു
മന്ദമെന്നിയേ ബന്ധിച്ചോഷധീര്‍ദുഗ്ദ്‌ധാംബുധി-
തന്നിലിട്ടുടനുപരിഞ്ജിച്ചു ദേവാസുര-
വൃന്ദങ്ങളഹീന്ദ്രവാല്‍ത്തലകള്‍കൈക്കൊണ്ടുടന്‍
സംഭ്രമമൊഴിഞ്ഞുകൊണ്ടന്‍പോടേമഥിക്കുമ്പോള്‍
സംഭവിച്ചീടും സുധയെന്നതിന്നിനിയിപ്പോള്‍
മുമ്പിനാലസുരകളോടുടന്‍ നിരക്കണ-
മന്‍പോടെ ഗിരിവരന്‍‌തന്നെയും വരുത്തണം
വസുകിതാനും വന്നിടേണമിങ്ങതിനെല്ലാം
ചേതസാ പരിശ്രമിക്കുന്നതാരിതുകാലം:
മാരാരേ! വരികകല്പിച്ചതെന്തെ”ന്നീവണ്ണം
പാരാതെ നാരായണന്താനരുള്‍ ചെയ്യുന്നേരം
കാലാരി ദൈതേയന്മാരോടുടനൊരുമിപ്പാന്‍
കാലം വൈകാതെ തുടങ്ങീടുകെന്നരുള്‍ചെയ്തു:-
“പൂര്‍വ വൈരങ്ങളെല്ലാമുള്‍ക്കാമ്പില്‍ മറന്നിനി-
പൂര്‍വദേവന്മാരോടു ദേവകള്‍ നിരക്കണം
കേവലം കാര്യസിദ്ധിക്കായ്ക്കൊണ്ടാശത്രുക്കളെ
സ്സേവിക്കെന്നതും സര്‍വ്വലോകസമ്മതം തന്നെ
ഹാനിയില്ലതുകൊണ്ടിങ്ങേതുമേ ദൈതേയന്മാര്‍
മാനസമൊരുമിച്ചു സന്ധിച്ചിക്രിയ ചെയ്താല്‍
ക്ലേശമേപുനരവര്‍ക്കുള്ളിതു ഫലം നമു-
ക്കാശു സിദ്ധിപ്പാന്‍ ഛിദ്രം ചിന്തിച്ചു വൈകിക്കേണ്ട
പോകുന്നതാരിന്നസുരൌഘത്തെവരുത്തുവാ-
നാകുന്നതല്ലോ സന്ധിപ്പാ”നെന്നു കേള്‍ക്കായപ്പോള്‍
“നിന്തിരുവടിയും മാരാരിയും വിരിഞ്ചനും
ചിന്തിച്ചു കല്പിക്കുന്നതൊക്കവേ ഞങ്ങള്‍ക്കെല്ലാം
സന്തതമനുമത”മെന്നു ദേവേന്ദ്രാദികള്‍
സന്തുഷ്ടന്മാരായൈക മത്യ സമ്മതം ചെയ്താര്‍
അന്നേരം നാരായണന്‍ തന്നുടെ ഭൃത്യന്മാരെ-
ച്ചെന്നസുരരെക്കൂട്ടിക്കൊണ്ടിങ്ങുപോന്നീടുവാന്‍
നന്നായങ്ങന്‍പോടരുള്‍ ചെയ്തുടനയച്ചവ-
രൊന്നിച്ചു ഭൃഗുശിഷ്യന്മാരുടെ സഭയിങ്കല്‍
ചെന്നുടന്‍ മഹാബലി തന്നോടരുള്‍ ചെയ്ത-
വണ്ണമുള്ളവസ്ഥകളൊന്നൊഴിയാതെചൊന്നാര്‍
വൃത്താന്തമതുകേട്ടുഭര്‍ത്സിച്ചു ദനുജന്മാ-
രുത്തമപുരുഷഭൃത്യന്മാരോടതുനേരം
സത്വരമുരചെയ്താ“രിപ്പോളിതിനേതു-
മുള്‍ത്താരില്‍ നിരൂപിച്ചാല്‍ മറ്റില്ല കുശലങ്ങള്‍
ഞങ്ങളോപണ്ടേതുലോം നിന്ദ്യന്മാരവര്‍ തനി-
ക്കങ്ങു വന്നൊരുമിപ്പാനെങ്ങനെ ചൊന്നീടുന്നു
പോയാലും ഭവാന്മാരങ്ങാരുമില്ലിതിന്‍ കൂടെ-
പ്പായുന്നോരിപ്പോഴിതു ചിന്തിച്ചു വൈകിക്കേണ്ട”
മായമെന്നിയേദൈത്യന്മാരേവം ചൊല്ലിക്കേട്ടു
മായാപൂരുഷഭൃത്യന്മാരതിവേഗത്തോടെ
പാലാഴിതന്നില്‍ച്ചെന്നു കാലാരിവിധീന്ദ്രന്മാ-
രാലനുവേലംനിഷേവ്യാംഘ്രിപങ്കജത്തിങ്കല്‍
വീണുടന്‍ നമസ്ക്കരിച്ചങ്ങസുരകള്‍ ചൊന്ന-
വാണികളെല്ലാമുണര്‍ത്തിച്ചതുകേട്ടനേരം
മന്ദഹാസവും കലര്‍ന്നിന്ദിരാവരന്‍ സുര
വൃന്ദചൂഡനു മതിനെന്തിനിക്കഴിവെന്ന-
ങ്ങിന്ത്രസോദരനേയും സംഭാവിച്ചനുക്ഷണം
തന്നരികത്തു നില്‍ക്കും ഭൂതത്തെ വിളിച്ചങ്ങു-
ചെന്നസുരരെക്കൊണ്ടു പോരികെന്നരുള്‍ചെയ്താന്‍
ഭൂതവും തൊഴുതനുവാദംകൊണ്ടതിശയ-
വാതവേഗേനചെന്നു ദാനവസഭപുക്കാന്‍.
മോദേന ശിവഭൂതം ചെന്നുനിന്നതുകണ്ടു,
സാദരം ചോദിച്ചു കേട്ടീടിനാരവസ്ഥകള്‍.
തല്‍‌ക്ഷണമതുകേട്ടുവൈകാതെ ദനുജന്മാര്‍
ദക്ഷാരിതന്നെക്കാണ്മാനായ്ക്കൊണ്ടു പുറപ്പെട്ടാര്‍.
ശക്തിപട്ടസപരശ്വിഷ്ടികള്‍ വില്‍‌വാള്‍‌ ശൂലം
മുള്‍‌ത്തടി മുസലപ്രസാദികള്‍‌ നിജനിജ-
ശസ്ത്രങ്ങളെടുത്തുകൊണ്ടുദ്ധതന്മാരാംദനു-
പുത്രന്മാരൊക്കെച്ചെന്നു മൃത്യുശാസനപാദം
നത്വാദേവകളുടെ കേടുകണ്ടഹംഭാവി-
ച്ചത്യന്തം തിമിര്‍ത്തഹങ്കരിച്ചാരാകുംവണ്ണം
കൈകൊട്ടിച്ചിരിച്ചാര്‍ത്തു ഭര്‍ത്സിച്ചു കൂടീടിനാര്‍‌
കൈടഭാരിയ മറുപുറമിട്ടസൂയയാ.
ദാനവന്മാരെക്കണ്ടു ദാനവാരിയും ബഹു-
മാനഭാവേനവാണനാനന്ദസംന്വിതം.
കൂടവേ ഗിരീന്ദ്രനെക്കൊണ്ടിങ്ങുപോന്നീടുവാന്‍
കൂടിയ ഭൂതങ്ങള്‍ പോകെന്നയച്ചവരെല്ലാം
മന്ദഗിരിവരന്‍ തന്നുടെമഹിമക-
ണ്ടിന്നിതുനമ്മാലെടുക്കാവതല്ലെന്നോര്‍ത്തവര്‍‌
ചെന്നു മാമലയെടുത്തൊട്ടേടമുടന്‍ കൊണ്ടു
വന്നവരിട്ടും കളഞ്ഞാകുലന്മാരായപ്പോള്‍,
പന്നഗവരനായ ശേഷനെ നിയോഗിച്ചാന്‍
പന്നഗശയനനന്നേരമങ്ങനന്തനും
ചെന്നെടുത്തചലേന്ദ്രന്‍ തന്നെത്താന്‍ ഫണങ്ങളാല്‍‌
ഒന്നിന്മേലൊരുകടുപ്രായേണധരിച്ചവന്‍‌
വന്നുമാധവചരണാന്തികേ വച്ചീറ്റിനാന്‍;
വന്ദിച്ചുഫണീന്ദ്രനും നന്ദിച്ചുമരുവിനാന്‍.
വാസുകിതന്നെച്ചെന്നുകൊണ്ടിങ്ങുപോന്നീടുവാന്‍
വാസവാനുജവഹനാകിയതാര്‍ക്ഷ്യന്‍ തന്നെ
പോകേണമെന്നുകല്പിച്ചവനങ്ങുടന്‍ ചെന്നു
നാഗേന്ദ്രന്‍ തന്നെക്കണ്ടു സംഭ്രമിച്ചിഴഞ്ഞപ്പോള്‍
ചൊല്ലിനാനെനിക്കൊരു ഭീതികൂടാതെവണ്ണം
മെല്ലവേയെടുത്തെന്നെക്കൊണ്ടുപൊയ്ക്കാള്‍കെന്നവന്‍
ചൊല്ലെഴും ഖഗേന്ദ്രനും ചെന്നവന്തനിക്കേതു
മല്ലലെന്നിയേകൊത്തിക്കൊണ്ടനന്താന്തത്തോളം
പൊങ്ങിനോരളവവന്‍ തന്നുടലവനിയി-
ലങ്ങുയര്‍ന്നതിലേറ്റം പിന്നെയും കാണായ്‌വന്നു.
എങ്ങനെ ഞാനിന്നിവന്തന്നെയുമെടുത്തുകൊ-
ണ്ടങ്ങുപോകുന്നവാറങ്ങനെ ചിന്തിച്ചവന്‍
പിന്നെയങ്ങിഴഞ്ഞു ഭൂമണ്ഡലം തന്നില്‍ വച്ചു
ഖിന്നതയൊഴിച്ചേഴെട്ടൊമ്പതു മടക്കാക്കി-
ച്ചേര്‍ത്തുബന്ധിച്ചു കെട്ടിക്കൊണ്ടവനുയര്‍ന്നീട്ടും
ധാത്രിയിലത്രേ കിടക്കുന്നതന്നാഗേന്ദ്രന്‍ താന്‍
പേര്‍ത്തിഴഞ്ഞവനുടന്‍ ഭൂമിയില്‍ കിടന്നേടം
ചീര്‍ത്തെഴും നിജപാദഗാത്രകന്ധരങ്ങളില്‍
വേഷ്ടിച്ചുകൊണ്ടങ്ങനന്താന്തേ പൊങ്ങീടുമ്പോഴും
കോട്ടല്‍ പൂണ്ടവന്‍ കിടക്കുന്നതങ്ങേറും നൂനം;
സാദ്ധ്യമല്ലെനിക്കിവന്‍ തന്നെക്കൊണ്ടങ്ങുപോവാ-
നാദ്യന്തമില്ലാതവനനന്തനിവനത്രേ-
പൊയിക്കൊള്‍‌വാനിനിയെന്തു നല്ലെന്തെന്നോര്‍ത്തോര്‍ത്തവന്‍‌
ആഗ്രഹിച്ചേവം പരിവേഷ്ടിച്ചതകറ്റുവാന്‍‌
കോപ്പിട്ടു പരിശ്രമിച്ചാലസ്യത്തോടെ മോഹി-
ച്ചാത്മബോധവും വിട്ടു ഭൂമിയില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍‌
ചുട്ടെല്ലാമഴിച്ചു മുന്നം കിടന്നതുപോലെ
തെട്ടെന്നു തത്സ്ഥാനം പ്രാപിച്ചാനങ്ങഹീന്ദ്രനും
ചിക്കനെക്കണ്ണുമിഴിച്ചങ്ങുണര്‍ന്നു പക്ഷീന്ദ്രനും
തല്‍‌ക്ഷണം നിജ സ്വാമിതന്‍ പദം വണങ്ങിനാന്‍
തല്‍‌ക്കഥാം നിശമ്യ ഭൂതേശനീശന്‍ പരന്‍‌
മുക്കണ്ണന്‍ നിജകരം കൊണ്ടുതാന്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍‌
താര്‍ക്ഷ്യനാല്‍‌ തന്നെയെടുക്കാവതല്ലാഞ്ഞിട്ടത്രേ
സാക്ഷാലീശ്വരന്‍ വിളിക്കുന്നതെന്നോര്‍ത്തിട്ടിവന്‍
കോട്ടല്‍ത്തീര്‍ന്നവന്‍ നിവര്‍ന്നന്‍പോടുമഹേശ്വരന്‍‌
കാട്ടിയ കരദണ്ഡേ കങ്കണ പ്രമാണവല്‍
ശീഘ്രമങ്ങുടന്‍ പരിവേഷ്ടിച്ചാനര്‍ദ്ധാകാരം.
പാല്‍ക്കടല്‍ മഥനത്തിനുള്ളതീവണ്ണമെല്ലാം
കോപ്പുകളൊരുമിച്ചു കൂട്ടിനോരളവു സ-
ര്‍‌വ്വാത്മാവാം നാരായണന്‍ താനരുള്‍ചെയ്തീടിനാന്‍:
“കേള്‍പ്പിനിന്ദ്രാദികളും ദാനവന്മാരും വേണ്ടും-
താല്പര്യകാരണത്തിനായ്ക്കൊണ്ടുത്സാഹിച്ചാലും.
ഗോത്രാധീശനെച്ചേര്‍ത്തൊപ്പിച്ചഹീന്ദ്രനെക്കൊണ്ടു
വാര്‍ദ്ധിയില്‍വച്ചു ബന്ധിച്ചാസ്ഥയാ മഥിക്കണം
വൈകരുതിനി” യെന്നുകേട്ടസുരകള്‍ തമ്മോ-
ടൈകമത്യത്തോടൊരുമിച്ചു ദേവകളെല്ലാം
മന്ദരഗിരീന്ദ്രനെ വാസുകിതന്നെക്കൊണ്ടു-
മന്ദമെന്നിയേബന്ധിച്ചാഴിയിലാക്കിദ്രുതം
നിന്നളവമരകള്‍തമ്മെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ടു-
ചെന്നു വാസുകിയുടെ തലയ്ക്കല്‍കൂടി നാഥന്‍.
പന്നഗശയനന്നേരം ദാനവന്മാരും
ഒന്നിച്ചു വിചാരിച്ചു കല്പിച്ചു ചൊല്ലീടിനാന്‍-
“നന്നു നന്നിതു നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും പുച്ഛം തിരി
ച്ചിന്നിങ്ങു തന്നതിതു ഞങ്ങള്‍ തീണ്ടുകയില്ല
നിര്‍ണ്ണയം ധിക്കാരങ്ങളിങ്ങനെതുടങ്ങിയാ-
ലൊന്നിനും പാത്രമല്ലിക്കണ്ടവരാരും നൂനം.”
മന്ദഹാസവും കലര്‍ന്നിരാവരന്‍ പരന്‍‌
ഇന്ദ്രാദിദേവകളോടന്നേരമരുള്‍‌ചെയ്താന്‍
“നിങ്ങള്‍പോയ്‌പുച്ഛം പിടിച്ചീടുവിന്മഥിപ്പതി
ന്നിങ്ങുവന്നസുരകള്‍ പിടിപ്പിന്‍ തലതന്നെ
ഒന്നിനും വൈഷമ്യമുണ്ടാകരുതുപകരി
ക്കുന്നതു നോക്കിക്കാണ്മിന്‍ ചെന്നാലും മടിക്കേണ്ട”.
എന്നുകേട്ടങ്ങുചെന്നു ദേവകള്‍ പുച്ഛത്തിങ്കല്‍‌
നിന്നളവസുരകള്‍ തലയ്ക്കല്‍‌ക്കൂടീടിനാര്‍‌.
സന്തോഷിച്ചഹങ്കരിച്ചങ്ങനെ ദനുജന്മാ-
രന്തരാ തിമിര്‍ത്താര്‍ത്തുതുടങ്ങി മഥനവും.
ദേവകള്‍ വലിച്ചുകൊണ്ടയച്ചുകൊടുക്കയും
ദേവാരിജനം കൊടുത്തയച്ചു കൈക്കൊള്‍കയും
കേവലമഴിച്ചുലച്ചേറെസ്സംഭ്രമിപ്പിച്ചു
ധാവതിപ്പിച്ചുമങ്ങോടിങ്ങോട്ടും പലവിധം
ഭൂധരമലപ്പിച്ചു മഥിച്ചു നില്‍ക്കന്നേരം
ഭൂധരങ്ങളുമാകാശാന്തവും പാതാളവും
പാരമായ് വിറച്ചിളകീടുമാറുരുതരം
ഘോരനാദവും വളര്‍ന്നീടിനോരളവിങ്കല്‍
വാസുകിതന്നെ ബന്ധിച്ചീടിനബന്ധം വിട്ട-
ങ്ങാധാരമൊഴിഞ്ഞചലാധിപന്‍‌ മന്ദം മന്ദം
താണുപോവതുകണ്ടുദീനരായമരരും
നാനാലോകരും പരാധീനമാനസന്മാരായ്‌
നല്ലതെന്തിതിനെന്നങ്ങെല്ലാരുമുഴന്നൊന്ന്‌
വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചുള്ളഴല്‍‌ കലര്‍ന്നയ്യോ!
കഷ്ടമാഹന്ത! കഷ്ടമെന്തിതിന്നിപ്പോളക-
പ്പെട്ടതീവണ്ണം നമുക്കെന്നമരേന്ദ്രന്‍‌ താനും
നിര്‍ജ്ജരന്മാരും മുനീന്ദ്രന്മാരും വിപ്രന്മാരും
സജ്ജനങ്ങളും നാനാലോകരും ദിവിഭുവി
നില്‍ക്കുന്ന മഹത്തുക്കള്‍‌ തുംബുരു പ്രമുഖന്മാ-
രൊക്കവേ പരിഭ്രമിച്ചെത്രയും വിഷണ്ണരായ്
കൃഷ്ണ! മാധവ! ഹരേ! ഗോവിന്ദ! ശിവരാമ!
വിഷ്ണോ! സര്‍വൈക പരിപാലന പരായണ!
നിന്തിരുവടിയൊഴിഞ്ഞില്ലൊരു ശരണമെ-
ന്നന്തരാ നമസ്കാരസ്തോത്രങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നേരം.

Thursday, December 9, 2010

ഗജേന്ദ്രമോക്ഷം

“പണ്ടു പാണ്ഡ്യാധിപതിയാകിയ നൃപസുത-
നുണ്ടായാനിന്ദ്രദ്യുമ്നനെന്നുപേരുടയവന്‍.
കുണ്ഠതയൊഴിഞ്ഞവന്‍ തന്നകമലരില്‍‌വൈ-
കുണ്ഠപാദാബ്ജദ്വന്ദ്വമാശ്രയിച്ചിരിപ്പവന്‍,
പിന്നെപ്പോയ് മലയാദ്രി തന്നുടെ സാനുസ്ഥലേ
ഖിന്നതകളഞ്ഞീശന്‍ തന്നെ ധ്യാനിക്കും കാലം
വന്നിതങ്ങതിലൂടെ മാമുനികുംഭോത്ഭവ-
നന്നൊരു ദിനം യഥാകാമ്യാര്‍ത്ഥമപ്പോള്‍ നൃപന്‍
ആത്മനിസമാധിസ്ഥനായിരുന്നതുമൂല-
മാത്മാഭിരാമനെഴുന്നള്ളിയതറിയാതെ
പാര്‍ത്തതുകണ്ടു “തന്നെധിക്കരിച്ചിളകാതെ
പാര്‍ത്ഥിവനിരുന്നാ”നെന്നോര്‍ത്തഥ മുനീന്ദ്രനും
വാച്ചകോപേന “തന്നൊടൊന്നുരിയാടാതെക-
ണ്ടാശ്രമാന്തരേവസിക്കുന്നവനിനിമേലില്‍
കാട്ടാനത്തലവനായ്ച്ചമഞ്ഞൊന്നേതുമുരി-
യാട്ടമാരോടുംവഹിയാ”യ്കെന്ന ശാപത്തെയും
ശീഘ്രമങ്ങരുളിച്ചെയ്തെഴുന്നള്ളീടുമ്പൊഴു-
തൂക്കേറും നൃപഭടന്മാരുണര്‍ത്തിച്ചീടിനാന്‍:
വാര്‍ത്തകളെല്ലാം ഗ്രഹിച്ചാര്‍ത്തനായരചനു-
മാസ്ഥയാപിന്നാലെചെന്നാവോളം തൊഴുതുടന്‍
സാക്ഷാലങ്ങവസ്ഥകളെപ്പേരുമറിയിച്ചാന്‍
സൂക്ഷ്മമായ് പരമാര്‍ത്ഥംകേട്ടുടനഗസ്ത്യനും
തന്നുള്ളില്‍ വളര്‍ന്നെഴും കോപവുമടക്കിത്താന്‍
മന്നവന്‍ തന്നോടരുള്‍ ചെയ്തിതുമന്ദം മന്ദം:-
“ഞാനഹോ! തവമനസ്സംഗതിയറിയാതെ
മാനസേകോപം പൂണ്ടു ശാപം ചെയ്തുപാര്‍ത്താല്‍
ദീനവത്സലന്‍ മഹാമായാവൈഭവംതന്നെ
നൂനമെന്നതിന്നിനി നല്ലതുവരും മേലില്‍:
ഖേദിച്ചീടരുതതുചിന്തിച്ചുഭവാനേതും
ഖേദമിങ്ങെനിക്കുള്ളിലാകുന്നു നിരൂപിച്ചാന്‍.
കര്‍മ്മദോഷത്താലകപ്പെട്ടശാപത്തിനിനി
നിര്‍മ്മലാത്മനാഹരിപാദസേവയാ നിത്യം
വന്മദകരികളോടൊന്നിച്ചു നടക്ക നീ
ചിന്മയന്‍ പ്രസാദിച്ചു നിന്നെവന്നൊരുകാലം
തൃക്കൈകള്‍ കൊണ്ടു തലോടീടുമന്നപ്പോള്‍ത്തന്നെ
മുക്തനായ്‌വരും വിഷ്ണുസാരൂപ്യത്താ’ലെന്നെല്ലാം
ച്ചിത്തതാര്‍തെളിഞ്ഞനുഗ്രഹിച്ചാന്‍ കുംഭോത്ഭവന്‍
മത്തവാരണവേഷമായ്ച്ചമഞ്ഞരചനും
വിദ്രുതം കാട്ടില്‍ക്കടന്നീടിനാന്‍ കാട്ടാനകള്‍
കൂട്ടത്തോടൊരുമിച്ചു പോയാനങ്ങൊരുദിക്കില്‍
പുക്കുടന്‍ മരനിരകുത്തിയും പുഴക്കിയും
മുഷ്കരതരം ഞെരിച്ചൊടിച്ചും ചീന്തിത്തിന്നും
തക്കത്തില്‍ പിടികളെപ്പിടിച്ചു വൃക്ഷാന്തരം
പുക്കുഭോഗിച്ചു മദപുഷ്കരമൊഴുകിയും
പൃഥ്വീചക്രത്തെക്കുത്തിപ്പൊടിച്ചങ്ങാരാധിച്ചും
തല്‍ക്ഷണം പാസുസ്നാനം കൊണ്ടേറ്റം സന്തോഷിച്ചും
പുഷ്കരിണികള്‍ പുക്കു കുളിച്ചു കുടിച്ചുമ
ത്യുഗ്രവേഗേനവനമ്പുക്കുടന്‍ വിഹരിച്ചും
മുക്ഷ്കരന്‍ വനങ്ങലെല്ലാം തകര്‍ത്തചലങ്ങ-
ളൊക്കവേ കുത്തിപ്പൊടിച്ചങ്ങോടിങ്ങോടുപാഞ്ഞും
സശ്രമം നീളെത്തിമിര്‍ത്തൂടുപാടോരോദിശി
വിശ്രമതരമതിഭീതിചേര്‍ത്തഖിലര്‍ക്കും,
കാട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിവന്നോട്ടമിട്ടുരുതരം
ധാര്‍ഷ്ട്യമുള്‍ക്കൊണ്ടിപ്രജാവൃന്ദത്തിന്നിടേ പാഞ്ഞും
കൂട്ടൊരോടൊരുമിച്ചും കാനനമകം പൂക്കും
വാട്ടമെന്നിയേ നാട്ടിലിറങ്ങിപ്പാഞ്ഞും ദ്രുതം
ഭൂപ്രദക്ഷിണവും ചെയ്തങ്ങുമേ നടപ്പവന്‍
പാപനാശനകരമായുള്ള തീര്‍ത്ഥങ്ങളില്‍
സ്നാനപാനങ്ങള്‍ ചെയ്തുചെയ്തു സഞ്ചരിച്ചുത-
ന്മാനസം തെളിഞ്ഞതിപാവിതനായുള്ളവന്‍
പണ്ടോരോമഹത്തുകളരുള്‍ ചെയ്തിരിക്കുംവൈ-
കുണ്ഠഭക്തിയെ മറന്നീടാതെ ദിനം തോറും
തന്നകതാരില്‍ തോന്നിനിന്നവന്‍ ഭക്തപ്രിയന്‍
തന്നനുഗ്രഹവശാലാനന്ദാത്മനാനിത്യം
സംസാരമോക്ഷത്തെയും ചിന്തിച്ചിചിന്തിച്ചുള്ളില്‍
ഹംസപാദാബ്ജദ്വന്ദ്വമാശ്രയിച്ചിളകാതെ
കാലമങ്ങനേകം പോയ്ക്കഴിഞ്ഞോരനന്തരം
കാലാത്മാവുടെ മഹാമായയാകരിവരന്‍
ദുഗ്ധാബ്ധി ചൂഴുന്നതിന്മദ്ധ്യേ മംഗലനായോ-
രദ്രീന്ദ്രന്‍ ത്രികൂടമെന്നെത്രയും പ്രസിദ്ധമായ്
വര്‍ത്തിപ്പോന്നുയര്‍ന്നതിമുഖ്യനായനാരതം:
രത്നകാഞ്ചനമയശോഭിതം സുഭിക്ഷദം
യക്ഷകിന്നരഗന്ധര്‍വോരഗനിഷേവിത-
ലക്ഷണപ്രദം നിഖിലാനന്ദ ദിവ്യസ്ഥലം
ക്ഷീരവാരിധൌ നിന്നു പൊങ്ങീടും തിരകളാല്‍
മാരുതനാനന്ദംചേര്‍ന്നു കുളിര്‍ത്തസാനുസ്ഥലം
തത്രതദ്ഗിരിഗുഹയിങ്കലുണ്ടപാം പതി-
ക്കെത്രയും ശോഭിച്ചൃതുമത്തെന്നൊരുദ്യാനവും:
സര്‍വമോഹനകരമാകിയദിവ്യസ്ഥലം
നന്ദനസമാനമാനന്ദദാനാഢ്യം ഹരി-
ചന്ദനാദ്യഖിലവൃക്ഷാന്വിതം ദിനേശമാ-
ദ്ധ്യന്ദി നകരഹരമംബുവാഹാദം പരം,
മന്ദമാരുതശീതസുഗന്ധപരിപൂര്‍ണ്ണം
ഭൃംഗാദിവിഹം ഗനാനാവിധകളരവ-
മംഗലപ്രദംഭുജംഗാദിഭിര്‍ന്നിഷേവിതം
തുഗമാതംഗസിംഹകൂരംഗസാരംഗാദി
രംഗമായഭംഗുരഭംഗിഭംഗിതമായി:
ഇത്ഥമത്യാനന്ദൈകസിദ്ധമാമുദ്യാനത്തിന്‍
മദ്ധ്യേയുണ്ടല്ലോ വളര്‍ന്നോരു പുഷ്കരിണിയും
നിര്‍മ്മലായതാഗാധവിസ്തൃതകരതരം
പൊന്മയാംബുജകുമുദോല്പലകല്‍ഹാരങ്ങള്‍
പൊങ്ങിനിന്നതിശയമുജ്ജലിച്ചനുദിന-
മങ്ങളിഹം സാദിഭിര്‍മംഗലരവാന്വിതം.
സ്വര്‍ന്നദിയോടുംകൂടെ നന്ദനോദ്യാനം ശോഭി-
ക്കുന്നതുപോലെ വിളങ്ങീടിനോരുദ്യാനവും
തുഗമംഗലഗിരിപ്രസ്തരംഗവും ദൂരെ
സംഗനാശനകരനാകിയോരിന്ദ്രദ്യുമ്നന്‍
കണ്ടതിസുഖകരമിവിടമെനിക്കിനി
കുണ്ഠതയൊഴിഞ്ഞു വാണീടുവാനെന്നോര്‍ത്തുടന്‍
ദന്തിവൃന്ദത്തോടൊരുമിച്ചു ചെന്നകം പുക്കാന്‍
അന്തമില്ലാതെ സുഖം പൂണ്ടതില്‍ വാഴുങ്കാലം,
മദ്ധ്യാഹ്നത്തിങ്കലാമ്മാറൊരുനാള്‍ മരനിര
കുത്തിവേഗേന ചീന്തിത്തിന്നുതിന്നിഴിഞ്ഞുപോയ്
മത്തനായ് വിഹരിച്ചു മറ്റുള്ളകരികളോ-
ടൊത്തഹങ്കരിച്ചു ചെന്നെത്തിനാന്‍ ജലാന്തികം.
പൊയ്കയിലിറങ്ങിത്തണ്ണീര്‍ കുടിച്ചലസാതെ
സൈകതമായ ഭൂമൌനിരക്കെനില്‍ക്കുന്നേരം
വൈകാതെവെയില്‍തട്ടിക്കൂട്ടത്തെക്കടന്നതി-
വേഗമോടിന്ദ്രദ്യുമ്നനാകിയകരിവരന്‍
താമരപ്പൊയ്കതന്നിലിറങ്ങിക്കുളിച്ചൂത്തു
താമരവളയെല്ലാം പറിച്ചങ്ങശിക്കുമ്പോള്‍,
ഹൂഹൂവാംഗന്ധര്‍വേന്ദ്രന്‍ ദേവലശാപം കൊണ്ടു
ഗ്രാഹമായ്ക്കിടപ്പവന്‍ തനിക്കും കരീന്ദ്രനും
ശാപമോക്ഷത്തിനുള്ള കാലം വന്നടുക്കയാല്‍
ശ്രീപതിനിയോഗത്താല്‍ ചെന്നു കാല്‍ പിടിപെട്ടാന്‍
വാരണാകാരം പൂണ്ട ഭൂവരനുടെ പാദം
ഘോരനാം നക്രേന്ദ്രന്‍ താന്‍ ചെന്നാശു പിടിച്ചപ്പോള്‍
വേദനകലര്‍ന്നൊന്നു ചാടിനിന്നലറിന
നാദം കൊണ്ടുലകിടമൊക്കെമാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു-
വേഗേന കുടഞ്ഞു വേര്‍പെടുത്താന്‍ ഭാവിച്ചോരു
നാഗേന്ദ്രന്‍ തന്നെ വിടാഞ്ഞൊരു നക്രവും താനും
കുടവേ വട്ടം തിരിഞ്ഞീടിനാരിരുവരും
കൂടെയങ്ങോട്ടെന്നുമിങ്ങോട്ടെന്നും പലവിധം
സാഹസപ്പെടുന്നേരം മറ്റുള്ളകരീന്ദ്രന്മാ-
രാഹന്ത! കൂടെച്ചെന്നു പിടിച്ചാര്‍ കരേറ്റുവാന്‍
അങ്ങനെ കരികളെല്ലാവരുംകൂടിപ്പിടി-
ച്ചങ്ങൊരു നുറുങ്ങിളകീലപോല്‍ നിലയേതും.
തങ്ങളാല്‍ സാദ്ധ്യമല്ലെന്നായവരൊഴിഞ്ഞൊഴി-
ഞ്ഞങ്ങുപോയകന്നുനിന്നീടിനോരനന്തരം,
പിന്നെയങ്ങുടന്‍ കരേറീടുവാന്‍ ഗജേന്ദ്രനും,
തന്നാലങ്ങവിടെത്താഴ്ത്തീടുവാന്‍ നക്രേന്ദ്രനും
തങ്ങളില്‍ത്തന്നെ പരീക്ഷിച്ചിടത്തൊരുവര്‍ക്കു
മങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നീങ്ങായീലചെറുതേതും.
കാലമവ്വണ്ണം മുഹുരായിരം വര്‍ഷമായ-
കാലമാലസ്യം വലര്‍ന്നേറ്റവും തളര്‍ന്നുടന്‍
താനെന്നുള്ളൊ‍ലൊരുമദാഹങ്കാരമതങ്ങളും
താനേപോയകന്നതിദീനനായ്ക്കരിവരന്‍
സര്‍വ്വവും മായേതിനിശ്ചിത്യ തന്നകതാരില്‍
സര്‍വലോകാത്മാസര്‍വലോകൈകാചാര്യന്‍ പരന്‍
സര്‍വഗന്‍ സര്‍വാശ്രയന്‍ സര്‍വകാരണനേകന്‍
സര്‍വലോകാത്മാസര്‍വവിഗ്രഹന്‍ സനാതനന്‍
സര്‍വപാലകനെച്ചിത്താകാശമദ്ധ്യത്തിങ്കല്‍
ധ്യാനിച്ചു പൂജിച്ചര്‍പ്പിച്ചഖിലാര്‍ത്ഥങ്ങളേയും
താനെന്നു സമര്‍പ്പിച്ചു വിശ്വസിച്ചനുദിനം
പാണികള്‍‍ തന്നിലകപ്പെട്ടപൂനിരകളാല്‍
ദീനവത്സലന്‍ പാദത്തിങ്കലങ്ങാരാധിച്ചും
കാമദനനുഗ്രഹാല്‍ നാമങ്ങള്‍ നീളെവിളി-
ച്ചാമയ്ം തീര്‍ത്തു പരിപാലയേത്യോരോവിധം
ഗോവിന്ദാനന്ദ! മുകുന്ദാഖിലാധര! പ്രഭോ!
നീവന്നീവ്യസനതാപാര്‍ണ്ണവാല്‍ പാഹീത്യേവം
കേഴുന്നോരലവിലങ്ങാദിനായകനറി-
ഞ്ഞാഴിയകൃപാലയന്താനഥസവിദ്രുതം
വേഗമോടെഴുന്നള്‍വാനാരംഭിച്ചളവുതല്‍
ഭോഗീന്ദ്രശായിവഹനാകുന്നഖഗേന്ദ്രനും
സംഭ്രമിച്ചുടന്‍ വന്നുമുമ്പില്‍ വന്ദിച്ചു നിന്നാന്‍
അംഭോജാക്ഷനും ഗരുഡോപരി വിളങ്ങിനാന്‍.
മേരുമൂര്‍ദ്ധനി നീലനീരദനിഭന്‍ തത്ര
മാരുതാശനകുലനാശനന്‍ നിവര്‍ന്നപ്പോള്‍
ചെന്നൃതുമത്താമുദ്യാനാന്തരേ മലര്‍പ്പോയ്ക-
തന്നുടെ തീരം പ്രവേശിച്ചു നിന്നതുനേരം
തുമ്പിക്കൈയഗ്രം കുറഞ്ഞൊന്നൊഴിഞ്ഞുള്ളേടമ-
ങ്ങംഭസി മുഴുകിക്കേണീടിനകരീന്ദ്രനെ
തൃക്കൈകൊണ്ടുടന്‍ മെല്ലെമെല്ലവെ പിടിച്ചെഴു-
ന്നക്കരിപാദം പിടിപെട്ടീടും നക്രത്തെയും
കുടവേ കരകേറ്റിവച്ചുകൊണ്ടകതാരി-
ലീടിന കുതൂഹലം തേടിന ജഗന്മയന്‍
ചക്രം കൊണ്ടെറിഞ്ഞു നക്രേന്ദ്രവക്ത്രത്തെപ്പിളര്‍
ന്നക്കാലം ശാപം തീര്‍ന്നു ശുദ്ധനാം ഗന്ധര്‍വ്വനും
ഹൂഹുതന്‍ വേഷം ധരിച്ചാദരാലവയവ-
മോഹനാകൃതിരതിബാലസൂര്യാഭാലയന്‍
വ്യോമയാനാഗ്രേനിന്നു നാഥനെക്കൂപ്പിസ്തുതി-
ച്ചാമോദപൂര്‍വ്വം ഭക്ത്യാ കീര്‍ത്തിച്ചാന്‍ പലതരം:
“നാഥാ! ഗോവിന്ദ! ജഗല്‍ക്കാരനാനന്ദാത്മക!
പാഥോജവിലോചന! പാഹി സന്തതം വിഭോ!
നീയൊഴിഞ്ഞാരിജ്ജഗത്തിങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചുകാ-
ത്താര്യയാം മായാവശാലാത്മനി രമ്യാര്‍ത്ഥകം
ലീലയാ വര്‍ത്തിക്കുന്നതങ്ങനെയിരിക്കുന്ന
വേലയിലിവിടെ മാം പാലയജഗല്‍ പ്രഭോ!
അന്നന്നീവണ്ണമിത്ഥമോരോരോനിമിത്തത്താ
ലൊന്നൊന്നായ്ച്ചമഞ്ഞലഞ്ഞീടുവാനരുതയ്യോ
നിന്നുടെ മഹാമായാദേവിതന്‍ കൃപാലേശ-
മെന്നിലിങ്ങനുഗ്രഹിക്കേണമേ ദയാനിധേ!
നിന്തിരുവടിയുടെ കാരുണ്യം നിമിത്തമാ-
യന്തരാശാപം തീര്‍ന്നു സൌഖ്യം പ്രാപിച്ചേനിപ്പോള്‍:
ബന്ധുവത്സലനായ നിന്‍ പാദാംഭോജദ്വന്ദ്വ-
മന്ധനുഭക്ത്യാഭജിക്കായ്‌വരേണമേനിത്യം.
മറ്റെനിക്കൊരുകാംക്ഷയില്ലേതും ജഗല്‍‌പ്രഭോ!
പറ്റായ്കവേണമൊരുദുസ്സംഗമൊരിക്കലും:
ദുര്‍വൃത്തനെന്നാകിലും മാനസേ തവ പദം
സര്‍‌വദാവസിപ്പതിന്നായ്‌വരംതരേണമേ!”
ഇത്ഥമര്‍ത്ഥിച്ചുകൂപ്പിസ്തുതിച്ചു നില്‍ക്കുന്നൊരു
ഗന്ധര്‍വന്‍ തന്നില്‍ പ്രസാദിച്ചഖിലേശന്‍ താനും
ഭക്തവത്സലപ്രഭാവാ‍ര്‍ദ്രതയാലേ തെളി-
ഞ്ഞുള്‍ക്കൃപാലയന്‍ ചിരിച്ചരുള്‍ച്ചെയ്തീടിനാന്‍
“ഒക്കവേനിനക്കൊത്തവണ്ണമായ്‌വരികമല്‍-
ഭക്തരിലത്യുത്തമനായ്‌വസിച്ചാലും ഭവാന്‍”
എന്നെല്ലാമനുഗ്രഹിച്ചയച്ചാന്‍ ജഗന്നാഥന്‍:
ചെന്നുടന്‍ സ്വര്‍ഗ്ഗം പുക്കുവസിച്ചാന്‍ ഗന്ധര്‍വനും.
പിന്നെയക്കരീന്ദ്രനുണ്ടായ സങ്കടമെല്ലാം
ഒന്നൊഴിയാതെ നീങ്ങും വണ്ണം താന്‍ കടാക്ഷിച്ചാന്‍:
മന്ദമെന്നിയേ തൃക്കൈകൊണ്ടുടന്‍ തലോടിനാ-
നന്നേരം സാരൂപ്യം പ്രാപിച്ചതങ്ങരക്ഷണാല്‍.
ഭഗവല്‍ സ്പര്‍ശം കൊണ്ടു ശാപം തീര്‍ന്നവനീശന്‍
ഭഗവത്സാരൂപ്യം വന്നധികാനന്ദത്തോടെ
ഭഗവല്‍ സാരൂപ്യം വന്നധികാനന്ദത്തോടെ
ഭഗവല്‍ സഖ്യം ചേര്‍ന്നു വൈകുണ്ഠലോകത്തിന്നു
ഭഗവല്‍ സഹായനായെഴുന്നള്ളീടും നേരം,
ഭഗവാന്‍ വഴിതോറുമവനെനോക്കിച്ചിരി-
ച്ചകമേ കാരുണ്യമോടരുളിച്ചെയ്തീടുന്നു:-
കേളെടോ! നിനക്കുണ്ടായ്‌വന്ന ശാപവും തീര്‍ത്തു
പാലനം ചെയ്തു നിന്നെക്കൊണ്ടുഞാമ്പോന്നേനല്ലോ
മേലിലിക്കഥാമൃതമെത്രയും പ്രസിദ്ധമാ-
യാലംബിച്ചവരവര്‍കീര്‍ത്തിപ്പോരനുദിനം
പാതകൌഘങ്ങളവര്‍ ചെയ്തതൊക്കെയും നീങ്ങി-
ച്ചേതസി സുഖം പൂണ്ടു മല്പദം പ്രാപിച്ചീടും.
എന്നെയും ഭവാനെയുമിഗ്ഗിരിവരനെയും
തന്നുടെപാര്‍ശ്വസ്ഥലേ കന്ദരോദ്യാനത്തെയും
ജന്മികളെയും ദേശമാഹാത്മ്യാദികളെയും
ക്ഷീരസാഗരത്തെയും കൂടവേദിനം പ്രതി
ധീരനായകംതെളിഞ്ഞേവനങ്ങുണര്‍ന്നുഷഃ-
കാലേ ചിന്തിക്കുന്നവന്‍ പാപങ്ങളൊഴിഞ്ഞുടന്‍
സന്തുഷ്ടാത്മനാമോക്ഷം പ്രാപിച്ചീടുന്നു നൂനം”
എന്നെല്ലാമരുളിച്ചെയ്തീടിനാന്‍ ജഗന്നാഥന്‍-
തന്നുടെ സാരൂപ്യം വന്നീടിനഗജേന്ദ്രനും
താനുമായുടന്‍ ചെന്നു വൈകുണ്ഠാലയം പുക്കാന്‍:
ആനന്ദാലയന്‍ യോഗനിദ്രയും തുടങ്ങിനാന്‍.
ഇങ്ങനെ ഭക്തന്മാരെ രക്ഷിച്ചു കൊള്‍വാന്‍ ജഗ-
ന്മംഗലനൊഴിഞ്ഞുമറ്റാരുമില്ലറിഞ്ഞാലും;
അങ്ങനെയുള്ള ഭഗവല്‍പ്പദം ധ്യാനിക്കില്‍മ-
റ്റിങ്ങോരോകര്‍മ്മങ്ങളാല്‍ ബദ്ധരായ്‌വരാനൂനം
എന്നെല്ലാം ക്രമത്താലെ നാലുപേര്‍മനുക്കളെ
ച്ചൊന്നതിനനന്തരമ്പിന്നെയുംചൊല്ലീടുന്നു.
അഞ്ചാമതല്ലോ താമസാനുജന്‍ രൈവതനാം
അഞ്ചിതപ്രാക്രനാകിയ മനുശ്രേഷ്ഠന്‍
ചെഞ്ചമ്മേബലിവിന്ധ്യാന്മാരവര്‍ തനയന്മാര്‍
ചഞ്ചലമൊഴിഞ്ഞെഴും വിഭുവാമവനീന്ദ്രന്‍
ഭൂതങ്ങള്‍ രയന്മാരുമായിരുന്നമരന്മാര്‍
പൂതാത്മാഹിരണ്യരോമാവേദശിരാദികള്‍
കേളൃഷികളുമന്നു, ഭഗവാന്മാര്‍ ശൂഭ്രന്മനോ-
നാളമോഹിനിയായ ഭാര്യയാം വികുണ്ഠയില്‍
നിന്നവതരിച്ചു വൈകുണ്ഠനായ് ശ്രീപ്രീത്യര്‍ത്ഥം
തന്നുടെ വൈകുണ്ഠാഖ്യാലോകത്തെ നിര്‍മ്മിച്ചുപോല്‍.
ആറാമതല്ലോ മനുചാക്ഷുഷന്‍, പൂരുഷദ്യു
മ്നാദികള്‍ പുത്രന്മാരുമിന്ദ്രനാം മന്ത്ര്ദുമന്‍
ദേവകളാപ്യാദികളവിഷ്മദ്വീരകന്മാ-
രാമവര്‍തുടങ്ങിയുള്ളവര്‍കളൃഷികളും.
അന്നല്ലോ ഭഗവാന്‍ വൈരാജനു സംഭൂതിയാ-
കുന്ന ഭാര്യയിലജിതാഹ്വയത്തോടുകൂടി
വന്നവതരിച്ചമരേന്ദ്രന്മാര്‍ക്കമൃതത്തെ
നന്നായന്‍പോടേ സാധിപ്പിച്ചതെന്നറിഞ്ഞാലും
ഇങ്ങനെ കേള്‍പ്പിച്ചപ്പോളവിടമറിവതി-
“നിന്നരുള്‍ചെയ്ക”ന്നാന്‍ ഭൂപാലകന്‍;മുനീന്ദ്രനും
‘കേട്ടുകൊള്‍കെങ്കി’ലെന്നു കേവലമരുള്‍ചെയ്താന്‍
കേട്ടാലെത്രയും മനോമോഹനം കാഥാസാരം

Wednesday, December 8, 2010

മന്വന്തരങ്ങള്‍

“കേട്ടുകൊണ്ടാലും മന്വന്തരങ്ങള്‍ ചൊല്ലീടുന്നു
വാട്ടമെന്നിയേ ചെറുതഷ്ടമസ്കന്ധത്താലേ
മനുവും മനുപുത്രന്മാരുമിന്ദ്രനും സുര-
ഗണവുമഥ സപ്തര്‍ഷികള്‍ തദ്ഭേദങ്ങളും
ഭഗവതവതാരചരിത്രങ്ങളുമാറു-
വകയാകുന്നു ധര്‍മ്മാശ്രയമെന്നറിഞ്ഞാലും.
ഇവയൊക്കെയും വിഷ്ണുഭഗവന്മായാമയ-
മിവിടെ പ്രപഞ്ചരക്ഷയ്ക്കെന്നു ചൊല്ലീടുന്നു.
അവിടെ മുന്നം പ്രളയം കഴിഞ്ഞനന്തര-
മവനത്തിനു സ്വായംഭുവനാം മനുവുള്ളൂ.
തനയന്മാരും പ്രിയവ്രതനുമുത്താനപാ-
ദനുമിങ്ങനെപേരാകുന്നവരാകുന്നുപോല്‍,
യജ്ഞയാമന്മാരിന്ദ്രദേവന്മാര്‍ മരീചിമു-
ഖ്യജ്ഞാനതപോധനന്മാര്‍ സപ്ത ഋഷികളും
ഭഗവദവതാരമായുള്ള യജ്ഞമൂര്‍ത്തി
നിഗമാന്താര്‍ത്ഥജ്ഞനാം കപിലാചാര്യന്താനും.
എന്നതില്‍ കപിലനാമാചാര്യചരിതങ്ങള്‍
മുന്നമത്തൃതീയത്തിലൊട്ടു സംക്ഷേപം ചൊന്നേന്‍,
യ്ജ്ഞവൃത്താന്തം ചെറുതുണ്ടിപ്പോള്‍ ചൊല്ലീടുന്നു
സുജ്ഞനാം സ്വായംഭുവന്‍ താന്‍ പലകാലം രാജ്യം
രക്ഷിച്ചുകഴിഞ്ഞൊടുക്കത്തുതന്‍ തനയന്മാര്‍-
ക്കൊക്കവേ സമര്‍പ്പിച്ചുതാന്‍ തപസ്സിനുപോയാന്‍.
കാനനമദ്ധ്യേസമാധിസ്ഥനായിരിക്കുമ്പോള്‍
ദാനവരക്ഷസ്സുകള്‍ ഭക്ഷിപ്പാനത്യാഗ്രഹാല്‍
ചെന്നടുത്തതുകണ്ടു തല്‍ക്ഷണം യാമന്മാരോ-
ടൊന്നിച്ചു യ്ജ്ഞന്‍ ചെന്നു ദൈത്യാദിസുഷ്ടന്മാരെ
ക്കൊന്നുടന്‍ ത്രൈലോക്യത്തെ രക്ഷിച്ചാന്‍ വഴിപോലെ
മുന്നേവനായമനുകാലമെന്നറിഞ്ഞാലും
പിന്നേവന്‍സ്വാരോചിഷനഗ്നിജന്മനുശ്രേഷ്ഠന്‍
മന്നവരായദ്യുമ്നനും സുഷേണനുമല്ലോ
ധന്യരായ് മേവുമിന്ദ്രന്‍ രോചനന്‍ തുഷിതാദ്യ-
രന്നു ദേവകളൂര്‍ജ്ജസ്തംഭാദി ഋഷികളും
അവിടെ വേദശിരസ്സാകിയോര്യഷീന്ദ്രനു
തുഷിതയായ ഭാര്യതന്നില്‍ വന്നഖിലേശന്‍
വിഭുവെന്നൊരു തിരുനാമവും ധരിച്ചുകൊ-
ണ്ടഭവല്‍ ബ്രഹ്മചര്യവ്രതത്തെ സ്ഥാപിപ്പാനായ്
തനിയേമൂന്നാമനുപ്രവരന്‍ പ്രിയവ്രത-
തനയനായ് മേവീടുമുത്തമനെന്നുള്ളവന്‍
പ‍വനയജ്ഞഹോത്രസൃഞ്ജയര്‍ പുത്രന്മാരു-
മവിടെ സത്യജിത്തുമവനീന്ദ്രനുമായാന്‍
സത്യന്മാര്‍ വേദശ്രുതന്മാരുമങ്ങഥൈവതല്‍
ഭദ്രന്മാരവരെല്ലാം ദേവകളാകുന്നതും:
നിത്യമപ്രമദാദിവസിഷ്ഠാത്മജന്മാരാം.
സപ്തമാമുനികളെന്നത്രൈവചൊല്ലീടുന്നു
അന്നഖിലേശന്‍ ധര്‍മ്മദേവനു സുനൃതിയില്‍
നന്ദനനായിങ്ങവതീര്‍ണ്ണനായ്ച്ചമഞ്ഞുള്ളു
യക്ഷരാക്ഷസാദികള്‍ തമ്മെനിഗ്രഹിച്ചുടന്‍
ശിക്ഷിച്ചുധര്‍മ്മത്തോടെ രക്ഷിച്ചു ജഗത്രയം.
ഉത്തമാനുജനായ താമസന്നാലമ്മനു-
വുത്തമോത്തമന്‍ പൃഥു മുഖന്മാര്‍ പുത്രന്മാര്‍ പോല്‍
ഹരികള്‍ തുടങ്ങിയുള്ളവര്‍ കളമരക-
ളറിക ത്രിശിഖനാമവനീന്ദ്രനുമായാന്‍:
ജ്യോതിര്‍ദ്ധാമാദികളാകുന്നതുസപ്തര്‍ഷികള്‍
ജോതിരാനന്ദസ്വയംധാമാവാമഖിലേശന്‍
ഹരിമേധാവിന്നുതദ്ധരണിതന്നില്‍ച്ചെമ്മേ
ഹരിയായവതരിച്ചുടനേഗജേന്ദ്രനെ
പെരിയനക്രത്തിങ്കല്‍ നിന്നുടനഹോ! പരി
ഭരണം ചെയ്തീടിനാനധുനാ ഭക്തപ്രിയന്‍
ഹരിയെപ്പോലെ ഭക്തരക്ഷണം ചെയ്‌വാനൊരു
പുരുഷന്മാരുമില്ലെന്നറിക ധരാപതേ!”
ശുകനീവണ്ണം തെളിഞ്ഞരുള്‍ചെയ്തളവുട
നകമേ ഭക്തിവിചാരം കലര്‍ന്നവനീശന്‍
“സുഖമേ തെളിഞ്ഞെനിക്കിവിടം ചുരുക്കാതെ
സകലമരുളിച്ചെയ്യേണ”മെന്നപേക്ഷിച്ചാന്‍
നൃപതി തന്നോടതു പൊഴതു മുനീന്ദ്രനു
മുപദേശിച്ചാനതു ചെറുതുഞാനും ചൊല്ലാം:-

അഷ്ടമസ്കന്ധം

“ശാരീരഗുണം തേടുമാരോമല്‍ ശുഭലീലേ!
ശാരികാകുലവരബാലികേ! വരികിരി
പാരാതെ പയഃപാനം ചെയ്തു ചെയ്തലസാതെ
കാരുണ്യാലയന്‍ ചരിതാമൃതമിനിയും നീ
ശേഷമെന്തതു പറഞ്ഞീടടോ! മടിയാതെ
ദോഷമില്ലതുകൊണ്ടെന്നേതുമേവന്നീടുവാന്‍
ദൂഷണം ചിലര്‍ പറഞ്ഞീടുകിലതുമൊരു
ഭൂഷണമത്രേ ദുരിതങ്ങളും താനേ നീങ്ങും:
കേവലം പറകെ”ന്നു കേട്ടവള്‍ ചുരുക്കമാ-
യാവോളം ഭക്ത്യാ പറഞ്ഞീടിനാള്‍ മന്ദം മന്ദം.
മുഖ്യമാം കഥാമൃതമിങ്ങനെ ചൊല്ലീടുവാ-
നുള്‍ക്കാമ്പില്‍ നിരൂപിച്ചാലെത്രയും മടിയാകും:
വ്യക്തമായേവം പറഞ്ഞീടായ്കിലെന്നപോലെ
മര്‍ത്ത്യന്മാര്‍ക്കറിവാനും സാധ്യമല്ലെന്നാലിപ്പോള്‍
മറ്റൊരു ദോഷം മുഹുരൊന്നിനുമുണ്ടാകാതെ
മുറ്റുമാകുന്നതെല്ലാമൊട്ടൊട്ടുചൊല്ലാമല്ലോ.

സപ്തമസ്കന്ധം തന്നാലൂതികള്‍ ചൊല്ലപ്പെട്ടു
ചിത്താനന്ദത്തെപ്പൂണ്ടു ശൌനകന്‍ ചോദ്യം ചെയ്തു
സൂതനോടനന്തരമെന്തു ശ്രീശുകന്‍ വിഷ്ണു-
രാതനോടറിയിച്ചിതാശു ചൊല്ലെടോ സഖേ!
ഭവതാം മുഖാബ്ജമദ്ധ്യച്യുതകഥാമൃത-
മവധികൂടാതൊരു സുഖസാധനം കേട്ടാല്‍
മതിയായ് വരുന്നതല്ലനിശം കേട്ടാവൂതേ-
ന്നതുമാനസേ മമ നടനം ചെയ്തീടുന്നു:
പറകപറകെ”ന്നു കേട്ടുടന്‍ ചരാചര-
ഗുരുവന്ദനം ചെയ്തു മനസാ, ചൊല്ലീടിനാന്‍!

Tuesday, December 7, 2010

വര്‍ണ്ണാശ്രമധര്‍മ്മം

"മുന്നം ബാദര്യാശ്രമത്തിൽ ഞാൻ ചെന്നിട്ടു
വന്ദിച്ചു നാരായണനോടിതുപോലെ
ചോദിച്ചനേരമെനിക്കു നാരായണൻ
മോദാലരുൾചെയ്തപോലെ ചൊല്ലുന്നു ഞാൻ,
നിർമ്മല വർണ്ണാശ്രമസ്ഥിതികൊണ്ടിഹ
നിർമ്മലാത്മാ ഭഗവാൻ പ്രസാദിക്കുന്നു.
സർവജനത്തിനും വേണ്ടുന്നതു മുമ്പിൽ
സർവ്വപ്രധാനമാകുന്ന സത്യം, ദയാ
പിന്നെത്തപസ്സും ശുചി തിതിക്ഷ തദാ
നന്നായ് ശമവും, ദമവുമുണ്ടാകണം.
നല്ലോരഹിംസ, ത്യാഗം, ബ്രഹ്മചര്യവും.

നല്ല സ്വാദ്ധ്യായവു, മാർജ്ജവം, സന്തോഷം,
സാമ്യദൃക്, സേവന, മദ്വൈത വാഞ് ഛയും,
അത്മവിചാര, മൌനം, ജന്തുഷുദയാ
അന്നദാനേച്ഛയും ദേവതാത്മാബുദ്ധി
നന്നായ് ശ്രവണവും കീർത്തനമെന്നിവ
നന്നുള്ളിലോർക്കയും സജ്ജനസംഗമം
യജ്ഞവും വന്ദനം നല്ല സഖിത്വവും
വിജ്ഞാനികളിൽ ദാസ്യം ബ്രഹ്മണ്യർപ്പണം;
ഇങ്ങനെ മുപ്പതു വൃത്തി മനുഷ്യർക്കു
മംഗലാത്മാ ഭഗവൽ പ്രസാദത്തിനു
കാരണമെന്നു ധരിക്ക മഹാമതേ!
ആരണർക്കീച്ചൊന്നതേറ്റവുമുത്തമം.
മന്ത്രസംസ്കാരവും സദ്ദ്വിജത്വം പിന്നെ
അന്തരമെന്നിയേ വൈദികവൃത്തിയും
യാഗവും സല്ക്കർമ്മവുമിവ ബ്രാഹ്മണ-
രായവർക്കുള്ളൊരു വൃത്തിയാകുന്നതും;
പിന്നെ വിചിത്രകഥനമുഞ് ഛവൃത്തി
നന്നായനുഗ്രഹിച്ചീടുകയെന്നതും.
വ്യാജ, മസത്യമാം വാണിഭം, നായാട്ടും,
നീചാശ്രയം, രാജസേവ, ജനനിന്ദ
അചരിച്ചീടരുതു ദ്വിജജാതികൾ.
വേദപ്രകാരം നൃപൻ ദേവനെന്നതും;
മോദം, ശമം, ദമം, ശൌചം, ക്ഷമാ, തപ-
സ്സാർജ്ജവം, ജ്ഞാനം, ദയാപ്യച്യുതാത്മനാ
നിർജ്ജരപൂജ, സത്യം, വിപ്രലക്ഷണം.
ശൌര്യ, വീര്യം, ധൃതി, തേജസ്സു, ത്യാഗവും
ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹ, മാത്മജയം ക്ഷമാ,
ബ്രഹ്മണ്യതാ, പ്രസാദം, രക്ഷയെന്നിവ
സമ്മതം ക്ഷത്രിയലക്ഷണമീവക.
ദേവഗുർവച്യുതേ ഭക്തി ത്രിവർഗ്ഗസ-
ന്തോഷമാസ്തിക്യമുദ്യോഗം നിപുണതാ
വൈശ്യനുടെ ലക്ഷണമിവയൊക്കെയും.
വന്ദനം, ശൌചവും, സ്വാമിസേവ പിന്നെ
മന്ത്രമില്ലാത സല്ക്കർമ്മങ്ങൾ, സത്യവും
അന്തരാഭക്തി കളവുകൂടാതെയും
ഗോരക്ഷയും, കൃഷി, വാണിഭ മീവക
നേരോടെ ചെയ്ക ശൂദ്രന്നിവലക്ഷണം.
പത്തനരക്ഷണാലങ്കരണങ്ങളും
നിത്യമുപകരണത്തോടുവാഴുക
ഭർത്തൃവ്രതം വണക്കമടക്കം സത്യം
മിഥ്യാവാക്കെന്യേ പ്രേമം ഭർത്തൃശുശ്രൂഷാ
സന്തോഷവും ശ്രദ്ധയുത്തമസാമർത്ഥ്യ-
മുത്തമധർമ്മവും ജ്ഞാനവും സത്യമായ്
മോദവാക്കും ഭ്രമിയായ്കയും ശുദ്ധിയും
ഖേദമെന്യസ്നിഗ്ദ്ധതയുമയോഗ്യരാം-
പുരുഷന്മാരെപ്പരിഗ്രഹിയായ്കയും,
നാരായണസമൻ ഭർത്താവിതെന്നതും
ചിത്തേയിവണ്ണമുള്ളോരു തരുണിമാർ
മുക്തിചേരുമെന്നുചൊല്ലുന്നു വേദവും.
സങ്കരജാതികൾക്കുള്ള ക്രമം ചൊല്ലാം
പങ്കമെന്യേ തത്തജ്ജാത്യാചാരങ്ങളും
ചെയ്കയും, ബ്രാഹ്മണരോടുള്ള ചേര്‍ച്ചയും
ചെയ്യരുതേ, സ്തേയവു, മസത്യങ്ങളും;
മംഗലവർണ്ണേന നിർഗ്ഗുണഭക്തരായ്
മംഗലഭക്തിയും വന്നുകൂടുന്നിതും;
ബ്രഹ്മചര്യത്തിനായ് ചെന്നു ഗുരുകുലേ
നിർമ്മലഭക്തനായ് സദ്ഗുരുവന്ദ്യനായ്
അല്പനഹമെന്നും ഭൃത്യനായ് ശാന്തനായ്
ഉൾപ്പൂവിലേറ്റവും സദ്ഗുരുബന്ധുവായ്
സന്ധ്യകളിൽ ഗുരുവർക്കാഗ്നിഭൂസുര-
വൃന്ദേശ്വരരെയും വന്ദിച്ചു ബ്രഹ്മോഹ
മെന്നു നിനച്ചു ജപം ചെയ്തു വേദങ്ങൾ
നന്നായ് പഠിച്ചു കൊണ്ടീടു സ്വാദ്ധ്യായവാൻ,
വന്ദനം ചെയ്കപാഠാദ്യന്തവും ഗുരു-
തന്നെയും സജ്ജ്നമായുള്ളവരെയും
വസ്ത്രാജിനദണ്ഡുമേഖലയും ജട-
എത്രയും നല്ലകമണ്ഡലുദർഭയും
നന്നായ് ധരിച്ചുദയാസ്തമയങ്ങളിൽ
ചെന്നുതൻഭിക്ഷയെടുത്തു ഗുരുവിനെ
വന്ദിച്ചു പൂജിച്ചു സദ്ഗുരോരാജഞയാ
നന്നായിത്താന്മിതഭുക്കായ് ഭുജിക്കയും;
നന്നായ് സുശീലനായ് നല്ലാർമണികളെ
മുന്നിലും കാണാതെ തല്ക്കഥയോർക്കാതെ
വാണീടവേണ; മല്ലായികിലാ ജ്യഘടം
കാണിക്ഷണമഗ്നിവെല്ലും കണക്കിനെ
ബ്രഹ്മചര്യവ്രതം തന്നെ തരുണിമാർ
കല്മഷം ചേർത്തു ജയിക്കുമേ കാണുകിൽ,
അംബകൂടെ വസിച്ചീടും ഗൃഹത്തിങ്കൽ
ബ്രഹ്മചാരി വസിച്ചീടരുതെന്നത്രേ.
രോമനഖങ്ങളറുക്കരുതങ്ങഭി-
രാമമായ്‌ക്കണ്ണിൽ മഷിയെഴുതീടൊലാ,
അഭ്യംഗവും, നാരിമാർ വിലോകാമിഷ-
മദ്യസംഭാവ, മിവ കഴിച്ചീടൊലാ
ഗന്ധമാല്യാനുവിലേപനാലം കൃത-
ബന്ധനം ചെയ്കൊലാ മുഖ്യവ്രതമതിൽ.
ഈശ്വരൻ സർവഗനെന്നു നിനയ്ക്കയും
വിശ്വത്തിലെല്ലാജനത്തിനും വേണമേ
ഇങ്ങനെ വാണുവേദങ്ങളുപനിഷ-
ത്തിങ്ങുവേണ്ടുന്നവ ശീലിക്കവേണമേ;
പിന്നെഗ്ഗുരുവിന്നഭീഷ്ടമാം ദക്ഷിണ
നന്നായ് ക്കഴിക്കയും വേണം ഗുരുഭക്ത്യാ.
ബ്രഹ്മചര്യത്തിൽ നിന്നന്യേ മൂന്നാശ്രമം
തന്നിലേതിച് ഛയെന്നാലതിലാകിലാം.
നാലാശ്രമങ്ങളിലേതിലിരിക്കിലും
നാലുവേദപ്പൊരുളായ മഹാവിഷ്ണു
ഉള്ളും പുറവും സദാപരിപൂർണ്ണമെ-
ന്നുള്ളില്ക്കരുതി വാണീടണമേവരും.
നാലാശ്രമങ്ങളും ജ്ഞാനം ലഭിച്ചിട്ടു
നാലാം പുരുഷാർത്ഥമോക്ഷം ലഭിക്കുന്നു.
വാനപ്രസ്ഥനൃഷിലോകം ഗമിച്ചീടും
താനേ പഴുത്തവ താനേ മുളച്ചവ
ഭക്ഷിക്കയല്ലാതെ കാർഷപക്വങ്ങളും
ഭക്ഷിക്കരുതഗ്നിപക്വങ്ങളുമൊന്നും
വന്യങ്ങളാലേ ചരുപുരോഡാശവും
വഹ്നിയിൽ ഹോമിക്കവേണം വിധിപോലെ.
നന്നല്ലിരുന്നു പഴയവയൊന്നുമേ
അന്നാദിയുന്നയിക്കേണം നവം നവം
അഗ്നിപ്രയോജനത്തിനു ഗുഹകളും
വിഘ്നമെന്യേ പർണ്ണശാലയുമാകിലാം;
നീഹാരവാതവർഷാതപങ്ങൾ സഹി-
ച്ചാകുലഹീനമിരുന്നീടുകവേണം.
ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം വേണം; ജടപൂണ്ടു
സംന്യസ്തനായ്; നഖരോമമറുക്കൊലാ,
ദണ്ഡും കമണ്ഡലുമെന്നിവ കൈക്കൊണ്ടു
ദണ്ഡമെന്യേയേകവത്സരം നാലുമാം
അഷ്ടമം ദ്വാദശവത്സരമെങ്കിലും
പുഷ്ടമോദത്തോടനാമയമായ്ക്കൊള്‍ക.
വിഘ്നമെന്യേയഗ്നിയാത്മാവിലർപ്പിച്ചു
ഇന്ദ്രിയ ജാലമിവറ്റിന്നധിഷ്ഠാനം
നിന്നിരിക്കുന്ന ദൈവത്തിങ്കലർപ്പിച്ചു,
ദൈവികഭൂതജാലത്തെ ക്ഷേത്രജ്ഞനാം
കേവലാത്മാവിൽ സമർപ്പിച്ചു നിശ്ചല-
ജ്ഞാനയോഗാഗ്നിയിൽ ദേഹംദഹിപ്പിച്ചു
ധ്യാനിച്ചു കൌപീനദണ്ഡാദിയൊക്കെയും
ത്യക്ത്വാ മഹീതലേ ഗ്രാമാദിദിക്കിലു-
മൊക്കെ നടക്കയും വേണം ഭയം വിനാ.
ദുസ്തർക്കഹീനനായ് വായുബുഭുക്ഷനായ്
സത്സംഗിയായാത്മപക്ഷാശ്രിതനായി
പുസ്തകാഭ്യാസശയനവ്യാഖ്യാനവു-
മിത്ഥം സമസ്തമാരംഭമതും വിട്ടു
ശാന്തനായ് വ്യക്തമവ്യക്തസ്വരൂപനായ്
ശാന്തജളബധിരാന്ധമൂകൈസ്സമം
ബുദ്ധിമാനായി നടക്കയും വേണമേ:
സിദ്ധമിതിന്നൊരുദാഹരണം കേൾക്ക;
പണ്ടു പ്രഹ്ളാദനും ഭൃത്യരോടൊന്നിച്ചു
തെണ്ടിനടന്നുപോയ് സഹ്യാചലസീമ്നി.
മുഖ്യയാം കാവേരിതീരേ നടക്കുമ്പോൾ
മുഖ്യനായീടുമജഗരമാമുനി-
തന്നെയും കണ്ടു നിനച്ചു ദൈത്യാധിപൻ
"ഇന്നിവനേറ്റം പ്രസന്നൻ തപോനിധി
ദീർഘകായൻ മഹാദീപ്തിമാനാനനൻ
ദീർഘബാഹു മഹാധന്യൻ നിരാഹാരി;
വർണ്ണാശ്രമം കൊണ്ടറിഞ്ഞുകൂടാതവൻ;
വർണ്ണാശ്രമത്തെ ത്യജിപ്പവൻ നിർണ്ണയം;"
ഏവം നിനച്ചു മഹാവിഷ്ണുഭക്തനാം-
ദേവാരിവംശജൻ പ്രഹ്ളാദനും ഭക്ത്യാ
വന്ദിച്ചു പൂജിച്ചു ചോദിച്ചു മാമുനി-
തന്നോടു മാധുര്യവാചാ വഴിപോലെ:
"ധന്യനായോവേ! ധനംധാന്യമാദിയാൽ
മന്നിടം തന്നിൽ സുഖിക്കുന്നു സർവരും
ധാന്യവും വിത്തവുമൊന്നുമില്ലാതെയും
ധന്യനിധികളെപ്പോലെ മഹാസുഖീ
നിന്നുടെ ദേഹസുഖഗുണമോർക്കുമ്പോൾ
മന്നിലുള്ളോർക്കു സുഖഹേതുവും ഭവാൻ;
നന്നായ് വിചാരിച്ചു നോക്കുന്ന നേരത്തു
വന്ദ്യനാം നീയഭോക്താവു നിരാധാരൻ
ഇങ്ങനെയുള്ള ഭവാൻ സുഖിച്ചീടുന്ന-
തെങ്ങനെ ഭോഗങ്ങൾ കൊണ്ടെന്നു ചൊല്ലുക."
എന്നുചോദിച്ചതുകേട്ട മഹാമുനി
വന്നസന്തോഷാമൃതത്തെപ്പൊഴിച്ചുടൻ
നന്ദിച്ചു ചൊല്ലിനാൻ: "കേൾക്കവിഷ്ണുപ്രിയ!
മാനുഷർക്കിച്ഛാസംസാരവിമോചനം
ജ്ഞാനവും ഭക്തിയും കൊണ്ടു വരുന്നിതേ.
സാക്ഷാൽ ഭഗവാൻ പരാപരനവ്യയൻ
മോക്ഷദൻ ജ്ഞാനികൾ തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ
നിന്നുശോഭിച്ചിടും സൂര്യനെപ്പോലവേ
നിന്നൊരജ്ഞ്ഞാനാന്ധകാരം കളയുന്നോൻ;
മുന്നമേ ഞാൻ കേട്ടപോലെ ദൈത്യാധിപ!
നിന്നോടുചൊല്ലുവൻ; പാത്രമല്ലോ ഭവാൻ.
ജന്മഭോഗേച്ഛയാലോരോതരങ്ങളിൽ

ജന്മമെടുത്തു ഭോഗങ്ങൾ ഭുജിച്ചിട്ടും
തൃപ്തിവരാതെയനേകജന്മം മമ
പ്രാപ്തമായിപ്പോയ് മഹാവിഷ്ണുമായയാ
പ്രാപ്തമായിപ്പോളിഹ മനുജന്മവും;
മർത്ത്യജന്മത്തിന്റെ താഴെയുള്ളോർക്കിഹ
ചിത്തേ സുരലോകജന്മമായ് തോന്നുമേ;
ഐഹികപാരത്രികത്തിന്നു ഹേതുവാം
ദേഹമിതു നരജന്മമറികെടോ!
സർവകർമ്മങ്ങളുമാത്മസുഖത്തിനായ്
നിർവഹിക്കുന്നു സകലജന്മങ്ങളും
നിർമ്മലകർമ്മങ്ങൾ മറ്റുകർമ്മങ്ങളും
ജന്മികൾ ചെയ്തുപോരുന്നു നിവൃത്യർത്ഥം.
ആയതുകൊണ്ടു ഞാൻ കർമ്മനിവൃത്തനായ്
ചേതനാത്മാ സുഖം പൂണ്ടിരിക്കുന്നുതേ.
കർമ്മനിവൃത്തിയാകുന്നിതാത്മാസുഖം
കർമ്മസുഖങ്ങൾ മനോഭ്രമം സ്വപ്നവൽ
സ്വപ്നതുല്യങ്ങളാം കാമസുഖേച്ഛയാൽ
മഗ്നനായ് പോമറിയാതെയാത്മസുഖം.
എറ്റം ക്ഷണികം വിഷയകർമ്മസുഖം-
മറ്റുറവോടതുസത്തായ് സുഖിപ്പതു
നിത്യമല്ലാതെ സുഖസിദ്ധികൈവരാ.
മിഥ്യയാകും മൃഗതൃഷ്ണാ ജലമെന്നു
നിശ്ചയിച്ചായതു ചെന്നു കുടിപ്പതി-
നിച്ഛിച്ചുവാഴും മൃഗങ്ങൾ പോലേഭ്രമം
ദൈവവശാൽ വന്നു ദേഹമിതുകൊണ്ടു
നിർവ്വിഷയാത്മസുഖം ഭുജിച്ചീടുവാൻ
നിർവ്വഹിക്കുന്നു സമസ്തജനങ്ങളും
അത്മികദൈവികഭൌതികതാപത്തി-
ലാത്മഭാവപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മർത്ത്യന്റെ
അർത്ഥപുത്രാദിസമസ്തങ്ങളെക്കൊണ്ടും
അർത്ഥമെന്തൊന്നെന്നു ചിന്തിച്ചിരിപ്പു ഞാൻ;
ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹമന്യുരാഗാദിയാൽ
ഛന്നലോഭം നിദ്രപോലും ഭജിക്കാതെ
സർവ്വദാ സന്ദേഹവുമവിശ്വാസവും
സർവ്വദാ ദുഃഖമേയുള്ളു ധനികൾക്കു
രാജചോരാഗ്നിസ്വജന പശുപക്ഷി-
യാചക കാലഭേദാദികൾ തന്നാലും
പ്രാണനെക്കാളും പ്രിയമർത്ഥമായതു-
മൂലമനേകമനർത്ഥം നരന്മാർക്കും
ആകയാൽ പ്രാണാർത്ഥമെല്ലാമുപേക്ഷിച്ചു
ബോധികളായ വിദ്വാന്മാർ വസിക്കുന്നു.
വണ്ടു പെരുമ്പാമ്പു രണ്ടുപേർ തന്നെയും
കണ്ടവർ വൃത്തിയും ജ്ഞാനികൾ വൃത്തിയും
ചിത്തേ വിചാരിച്ചെനിക്കു വൈരാഗ്യവു-
മിത്തരം വന്നിതവർ മമ സദ്ഗുരു.
പുഷ്പത്തിലുള്ള മധു, മധുപനെടു-
ത്തുൾപ്രേമമോടന്യപുഷ്പത്തിൽ വച്ചിട്ടു
ഒക്കെയും കൂട്ടിബ്ഭുജിക്കാമതെന്നോർത്തു
വെക്കമേ മറ്റന്യപുഷ്പേ ഗമിച്ചീടു-
മപ്പൊഴുതന്യമധുപൻ വിരവോടു-
മുൾപ്രേമമോടുണ്ടുപോകും മധുവിനെ
ഇത്തരം പോലെ മനുഷ്യരെല്ലാവരും
വിത്താദികൾ പ്രയാസപ്പെട്ടു നേടിവ-
ച്ചന്യജനം പറിച്ചീടും പലവഴി,
പിന്നെയും ദുഃഖിക്ക തന്നേഫലം, നൃണാം,
എന്നതുപോലെ പ്രവൃത്തിയാത്മസുഖം
വന്നീടുവാൻ പല യത്നങ്ങൾ ചെയ്യുന്നു
അജ്ഞാനമൂലം സുഖമറിയായ്കയാൽ
വിജ്ഞാനമെന്യേ പ്രയത്നപ്പെടുന്നിതു.
ആയതുകൊണ്ടു ഭോഗാർത്ഥപ്രയത്നങ്ങൾ
ചെയ്തതുപോരും നിവൃത്തിയാത്മസുഖം
വൃത്തി പ്രവൃത്തിയാൽ രക്ഷിക്കവേണ്ടതി-
ല്ലെത്തുവാനുള്ളതെത്തും പോകയില്ലവ.
ഭീമമാകും പെരുമ്പാമ്പുകിടക്കുന്നി-
താമോദമോടു ഭോഗങ്ങൾ ഭുജിക്കുന്നു.
അല്പമായും ബഹുവായും ദിവാനിശ-
മെപ്പോഴെന്നാലുമവമാനമാനേന
എതുപ്രകാരത്തിലെങ്കിലതൊക്കെയു-
മുൾപ്രേമമോടു സുഖിച്ചു വസിക്കുന്നു.
പട്ടു, മരവുരി, തോലോടു, വസ്ത്രങ്ങൾ
ഇഷ്ടമേതെങ്കിലും കിട്ടിയാൽ സൌഖ്യമാം,
പ്രസാദമെത്തമേലൊട്ടു നിലത്തുമാം,
വാസാദി ഭസ്മത്തിലാകാം കുശയിലും,
സ്നാനവിഭൂഷണാലങ്കാരമായ്ക്കൊണ്ടു
മാനമോടേ രഥയാനമോരോന്നിലും
ഒത്തു നടന്നുമീവണ്ണമോരോതരം
പുഷ്ടമോദം നമസ്കാരം തിരസ്കാരം
നിന്ദാസ്തുതികളിവയൊന്നുമില്ലാതെ-
യെന്നേരവും പരമാത്മാവിലൈക്യത്തെ
ഇച്ഛിച്ചുപോരുന്ന, ഭേദമുദിക്കുമ്പോ-
ളിച്ഛാദി സർവവും മാനസേയർപ്പിച്ചു
ഈശൻ വിരാട്ടിങ്കൽ ഹോമിപ്പതുമനം
വൈകാരികനാം വിരാട്ടിനെ മായയിൽ
വൈകാരമായയെയാത്മാനുഭൂതിയിൽ
ഹോമിച്ചു, കായാദ്യലങ്കാരമൊക്കവേ
ഹോമിച്ചു നിർഗ്ഗുണാത്മാവിൽ സമസ്തവും
നിർഗ്ഗുണാതീതമായുള്ള സുഖത്തോടു
നിർഗ്ഗമിക്കുന്നു സുഖാത്മാവതായി ഞാൻ.
എത്രയും ഗൂഢം മമസുഖമാമിതു-
മുക്തമായീ ഭവാൻ തന്നോടിതൊക്കെയും;
ഭക്തപ്രവരരിൽ മുമ്പനല്ലോ ഭവാൻ
മുക്തിസുഖത്തിൽ പരമില്ല മറ്റൊന്നും."
ഇത്തരം മാമുനി ചൊന്നതു കേൾക്കയാൽ
ഭക്തനാം പ്രഹ്ളാദനാനന്ദചിത്തനായ്
വന്ദിച്ചു പൂജിച്ചു മാമുനിതന്നെയും
നന്നായ് തൊഴുതമാത്യന്മാരുമായ് വന്നു
തന്നുടെ മന്ദിരം പുക്കു വസിച്ചിതു.
"കർമ്മികളായിട്ടിരിക്കും ഗൃഹസ്ഥർക്കും
നിർമ്മല ഭക്തിവരുവാനരുൾ ചെയ്ക."
എന്നതുകേട്ടു പറഞ്ഞു മുനീന്ദ്രനും
മന്നവനായ ധർമ്മാത്മജനോടിദം:
"നല്ല കർമ്മങ്ങൾ ചെയ്തെല്ലാം ഭഗവാങ്കൽ
നല്ലവണ്ണം സമർപ്പിക്ക ഗൃഹസ്ഥന്മാർ
സജ്ജനഭക്തരായീശ്വരസത്കഥ-
യർജ്ജുനാത്മാകേൾക്ക കേൾപ്പിക്കു ഭക്തിയും.
പുത്രദാരാദികളത്രാർത്ഥ വസ്തുക്കൾ
നിത്യമല്ലെന്നറിഞ്ഞാശു വൈരാഗ്യവും
മിഥ്യയായീടും പ്രപഞ്ചം സമസ്തവും
നിത്യനാകും ഭഗവാന്മായയാലെന്നും
സൃഷ്ടിസ്ഥിതിലയഹേതുക്കളും പിന്നെ
കഷ്ടശിഷ്ടങ്ങളിഹപരവൈരാഗ്യം
ഇച്ചൊന്നതെല്ലാം ഭഗവല്ക്കഥകളെ
ഇച്ഛയാ കേൾക്കിലറിവുഭവിക്കുന്നു;
സർവ്വകർമ്മങ്ങളും ഭക്ത്യാ ഭഗവാങ്കൽ
ചൊവ്വോടു നന്നായ് സമർപ്പിക്കയും പിന്നെ
ഹോമിക്കുമഗ്നിഭഗവാൻ മുഖമെന്നി-
താമോദമോടു തങ്ങൾക്കുള്ള ശക്തിക്കു-
തക്കവാറേ യജ്ഞദാനാദികർമ്മങ്ങൾ
ഒക്കെ വിധിപോലെ ചെയ്തു സമർപ്പിക്ക,
ബ്രാഹ്മണൻ തൻ മുഖം ക്ഷേത്രജ്ഞനാം പര-
മാത്മാവു തന്റെ മുഖമെന്നു കല്പിച്ചും
സർവ മുഖങ്ങളുമീശ്വരനെന്നതും
സർവവും ക്ഷേത്രജ്ഞനാം പരമാത്മാവു
വേറെയല്ലെന്നു നിനച്ചു കർമ്മങ്ങളും
നേരോടെ ചെയ്തു സമർപ്പിച്ചുമാത്മനി
പിന്നെ വിശേഷമാസം പക്ഷവും ദിനം
പിന്നെസ്സമയമൃതുവയനങ്ങളും
കാലങ്ങളെന്നിവനോക്കി വിധിപോലെ
കാലധർമ്മം പരമാത്മാവിലർപ്പിക്ക:
പുണ്യസമയം വെറുതേ കളയാതെ
പുണ്യകർമ്മങ്ങൾ ഭഗവാങ്കലർപ്പിക്ക,
മുഖ്യകാലം മുഖ്യക്ഷേത്രം ഗിരി നദി
മുഖ്യ തീർത്ഥം മുഖ്യരാജ്യം സ്വദേശവും
തന്നുടെ പത്തനം മറ്റും ശുഭസ്ഥലം
തന്നിലിരുന്നു യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്യേണമേ.
യജ്ഞമനേകവിധമെന്നിരിക്കിലും
യജ്ഞങ്ങഞ്ചുവിധത്തിലടങ്ങുമേ.
മാനുഷ്യവും പൈത്രഭൌതദൈവം ബ്രാഹ്മ-
മെന്നിവയഞ്ചിൽ മുഖ്യം ജ്ഞാനയജ്ഞമാം
ജ്ഞാനയജ്ഞം ബ്രഹ്മയജ്ഞമെന്നാകുന്നു:
ജ്ഞാനേന മുക്തിസിദ്ധ്യർത്ഥം സമസ്തവും.
യജ്ഞങ്ങൾ ചെയ്തു ഭഗവാങ്കലർപ്പിക്ക
അജ്ഞാന നാശനത്തിന്നതുവേണമേ.
സജ്ജന ദർശനമെപ്പോളതുനേരം
യജ്ഞസമയം സകലം ശുഭം തന്നെ.
ജ്ഞാനികൾ വാഴും സ്ഥലത്തു സർവക്ഷേത്ര-
നാനാവിശേഷതീർത്ഥങ്ങൾ ഗുണങ്ങളും
ശ്രീഭഗവാനും വിരിഞ്ചൻ ശിവൻ മറ്റു
ദേവാദിമാമുനിമാരുമിരിക്കുമേ.
സർവ്വചരാചരഭൂതാദിയൊക്കെയും
കേവലം ജ്ഞാനിയെന്നോർത്തു ബ്രഹ്മാർപ്പണം
സർവ്വകർമ്മങ്ങളും ചെയ്ക ഗൃഹസ്ഥന്മാർ,
സർവ്വം ഫലമായി വരുമെന്നു നിർണ്ണയം:
സർ വ്വകർമ്മം മഹാവിഷ്ണു ഭഗവാനാൽ;
വിഷ്ണു ഭഗവാങ്കലർപ്പിക്കയും ചെയ്ക.
അഗ്ര്യപൂജയ്ക്കു ദേവർഷി ബ്രഹ്മർഷിക-
ളുഗ്രനും ജ്ഞാനിയിലാത്മാവിലും കൊള്ളാം
സദ്ഗുരുവിങ്കലും നാനാർത്ഥവുമിവ
നിർഗ്ഗുണാത്മാ സർവ്വമെന്നും സമർപ്പിക്ക:
അച്യുതൻ തങ്കൽ സമസ്തം സമർപ്പിക്ക:
നിശ്ചയം സർവ്വാത്മകനിവൻ താനല്ലോ.
വൃക്ഷമൂലേ വളം വെള്ളവും ചേർക്കിലോ
വൃക്ഷം സമസ്തം തെളിഞ്ഞു സഫലമാം:
അകയാൽ സജ്ജനപൂർവ്വാർച്ചനത്തിന്റെ
മീതെ മറ്റില്ല സകലം ഫലിക്കുമേ.
മൃച്ഛിലാദ്യപ്രതിമാദിയിൽ പൂജിക്കിൽ
സിദ്ധിക്കയില്ലമുക്തിയൊരുവര്‍ക്കുമേ:
ഒരോ പ്രതിഷ്ഠയിലർപ്പിപ്പതൊക്കെയും
ഒരോരോ ദേവേശ്വരന്മാരിലാമല്ലോ.
ശ്രാദ്ധകാലേ പശുഹിംസയരുതല്ലോ
ശ്രദ്ധയാ സദ്ഗുരു, തന്റെ സ്വജനങ്ങൾ
എന്നിവരിൽ ഭഗവാങ്കലും, ജ്ഞാനികൾ-
തന്നിലുമഗ്നൌ സമർപ്പണം ചെയ്കയും:
ഇങ്ങനെ ചെയ്യും ഗൃഹസ്ഥാശ്രമികൾക്കു
മംഗലജ്ഞാനം ലഭിക്കയെന്നീയർത്ഥം.
നാലുയുഗത്തിലും നാലുവിധമായി
കാലാത്മകനെ യജിക്കയും വേണമേ;
ധ്യാനം കൃതയുഗേ, യജ്ഞമാം ത്രേതയിൽ,
പിന്നേതു ദ്വാപരം തന്നിലാമർച്ചനം,
കീർത്തനമല്ലോ കലിയിൽ വേണ്ടുന്നതു,
ആർത്തി വിനാശന സേവികളിങ്ങനെ.
സംന്യാസി തന്നുടെ ധർമ്മം ശമദമ-
മന്യാത്മഭാവം നിനയ്ക്കരുതൊട്ടുമേ;
ജ്ഞാനസമ്പന്നനായ് സർവ്വധർമ്മങ്ങൾതൻ
ജ്ഞാനമുണ്ടാകയും വേണമേ മുമ്പിനാൽ.
ധർമ്മവിധർമ്മപരധർമ്മവും പിന്നെ
നന്നായുപധർമ്മ ശബ്ദവിധർമ്മവും.
എന്നിവ നാലിൽ മുന്നേതു ധർമ്മമിതി-
ന്നന്യമായുള്ളതാകുന്നു വിധർമ്മവും;
അന്യവസ്തുക്കളിൽ നിന്നു പരന്മാരിൽ-
നിന്നറിയുന്നതാകുന്നു പരധർമ്മം.
തന്നുടെ ബുദ്ധിയാൽ ശാസ്ത്രാർത്ഥ ജ്ഞാനങ്ങൾ
നന്നായറിയുന്നതാമുപധർമ്മവും.
താൻ പറയുന്നതു സാധിക്കവേണമെ-
ന്നമ്പോടു സിദ്ധാന്ത ശബ്ദം വിധർമ്മമാം.
ഇങ്ങനെ ധർമ്മങ്ങളെല്ലാമറിഞ്ഞിട്ടു
മംഗലാത്മാവായ് ഭവിക്ക സംന്യാസവാൻ.
ജീവാത്മഭേദം പരമാത്മഭേദവും
കേവലം നന്നായ് വിചാരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടു
നിർഗ്ഗുണാത്മാവിങ്കലൈക്യം മനസ്സിന-
ങ്ങെപ്പൊഴുമംഗീകരിച്ചിരുന്നീടണം
തൃഷ്ണാ ത്രിഗുണമയങ്ങളാമേഷണം
വിഷ്ണു ഭക്ത്യാ കളയുന്നു വിദ്വജ്ജനം.
നാരായണഭക്തിയില്ലാതവരുടെ
വൈരാഗ്യകര്‍മ്മങ്ങളും നിഷ്ഫലം.
ആനയ്ക്കും സ്നാനത്തിലാനെന്തു ശുദ്ധിയും?
സ്നാനസുഖം പാംസുകൊണ്ടേ വരൂ ദൃഢം.
കാരണാത്മാവാമരുപനാം വിഷ്ണുവെ-
പ്പാരില്‍ നരനെന്നറിയുന്നു മൂഢരും.
നിത്യം നിയമാദികൊണ്ടുഷഡ്വര്‍ഗ്ഗത്തെ
മിഥ്യയാക്കിത്തെളിയുന്നു വിജ്ഞാനികള്‍.
മായയാവന്ന സംസാരഭേദങ്ങളും
കായാദിസര്‍വ്വവും സത്യമെന്നോരോന്നായ്
ചൊല്ലുന്ന പൂര്‍വ്വശാസ്ത്രപടലങ്ങളെ
നിന്ദാമനര്‍ത്ഥമെന്നോര്‍ത്തിവയൊക്കെയും
സത്യമല്ലെന്നു ത്യജിച്ചു വൈരാഗ്യത്താല്‍
നിത്യമാമാത്മയോഗത്തെദ്ധരിക്കുന്നു.
ഇങ്ങനെയുള്ളവന്‍ ചെന്നു വിവിക്തമാം-
മംഗലദേശം പ്രവേശിച്ചു ഭിക്ഷുവായ്
ഭിക്ഷാന്നമാത്രേണവൃത്തിയും രക്ഷിച്ചു
ശിക്ഷയാശുദ്ധസ്ഥലത്തില്‍ വീരാസനം
കൈക്കൊണ്ടുകായം നിവര്‍ന്നിരുന്നന്‍പോടു
മുഖ്യമാം പ്രാണായാമം ചെയ്തു രേചക
പൂരകകുംഭകമെന്നിവറ്റെക്കൊണ്ടു
നേരേ നിര്‍ത്തി മനഃകാമാദിയൊക്കെയും
ത്യക്ത്വാപി, നാസാപുടദ്വയാഗ്രേ ദൃഷ്ടി
നിര്‍ത്തി മനസ്സന്യദിക്കിനു പോകാതെ
ഉള്‍ക്കമലത്തില്‍ നിര്‍ത്തുന്ന പ്രജ്ഞാനത്തെ:
ഈ ക്രമം ബ്രഹ്മമണിചേര്‍ക്കുന്നു ജ്ഞാനത്തെ:
ഇങ്ങനെയഭ്യസിച്ചീടുന്ന യോഗികള്‍
മംഗലമുക്തിചേരുന്നു കാലാന്തരാല്‍.
വഹ്നികാഷ്ഠത്തെദ്ദഹിച്ചുടന്മുക്തനായ്
ഭിന്നമഭിന്നവുമാകാത്തതുപോലെ
മുന്നമേ ചൊല്ലിയ യോഗിക്കു മോക്ഷമി-
തെന്യേ പുനര്‍ജ്ജന്മമുണ്ടാകയുമില്ല.
മുന്നമേ സന്ത്യജിച്ചോരൈഹികപരം
പിന്നെവന്യാശനമൂത്രപുരീഷവല്‍
ഇച്ഛിക്കയില്ല ബുധനായിരിപ്പവന്‍
നിശ്ചയിക്കുന്നിതാത്മാവായരൂപമായ്
ആത്മാവുതന്നെ ദേഹാദ്യേന്ദ്രിയങ്ങളാ-
യാത്മനിയജ്ഞാനികളറിയുന്നിതു.
കര്‍മ്മം കഴിഞ്ഞു ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം പോലെ
നിര്‍മ്മല ബ്രഹ്മചര്യം വിട്ടവന്‍ പോലും
വാനപ്രസ്ഥാശ്രമ ചിന്തനം ചെയ്യുമോ
ശാന്തയെതിക്കെന്തു തുഷ്ടി ദേഹേന്ദ്രിയേ?
ഇത്തരം ചിന്തിച്ചു സര്‍വവര്‍ണ്ണാശ്രമ-
മസ്ഥിരം മായയാ തോന്നുന്നു മുഢതാ
എന്നറിഞ്ഞങ്ങനെ സര്‍വവിരക്തനായ്
ധന്യനാം യോഗിശരീരത്തിലിച്ഛയാ,
ആത്മാവിനെയറിഞ്ഞീടും ജനങ്ങളും
ആത്മദേഹം ഭരിച്ചീടുന്നതെന്തിനാല്‍?
ദേഹമാകും രഥം വാജികളിന്ദ്രിയ-
മാഹന്ത! മാനസമായതു വായ്ക്കയര്‍,
പഞ്ചതന്മാത്രകള്‍ തേര്‍വീഥി, സാരഥി
ചഞ്ചലമില്ലാത ബുദ്ധിയാകുന്നതും,
പ്രാണങ്ങളക്ഷ, മധര്‍മ്മധര്‍മ്മങ്ങളും
കാണുക തേരുരുളായതഭിമാനം
തേരാളിയായതു ജീവന്‍ ധനുസ്സതു
മായാസമാം പ്രണവം ശരമാകുന്നു.
ബ്രഹ്മമാകുന്നതു ലക്ഷ്യമെന്നാകയാല്‍
ബ്രഹ്മലക്ഷ്യത്തോടു ചേര്‍ന്നതു മുക്തിയും
മുക്തിക്കു വിഘ്നം വരുത്തുവാനായുള്ള
ശത്രുക്കള്‍ രാഗാദ്യഭിമാനവൃത്തികള്‍
ശത്രുക്കളെജ്ജയിപ്പാനുള്ള മുഖ്യന്മാര്‍
ശക്തിയാം സാത്വികവൃത്തികളാകുന്നു.
സാത്വികരാം ശമാദ്യന്മാര്‍ പലപ്പോഴും
ശത്രുക്കളെജ്ജയിപ്പാന്‍ തുനിയും വിധൌ
സാത്വികമാം ഗുണദേഹരഥംവന്നു
സിദ്ധിക്കുമല്ലോ ഭഗവദനുഗ്രഹാല്‍.
ഭക്തിയാകും ബലം ജ്ഞാനമാം വാളിനാല്‍
ശത്രുക്കളെ വന്നു സ്വസ്ഥാത്മരാജ്യത്തില്‍
പുക്കുസുഖിക്കാമതല്ലയായ്കില്‍ തന്നില്‍
പ്പുക്കു വിഷയദസ്യുക്കള്‍ ശത്രുക്കളായ്
കൂടിവലിച്ചന്ധകൂപസംസാരത്തില്‍
ചാടിക്കുമല്ലോ രഥത്തോടുകൂടവേ.
കള്ളരായുള്ള വിഷയരോഗാദിക-
ളുള്ളില്‍ കടന്നു വശത്താക്കുമാത്മാവെ
കള്ളരെത്തള്ളിപ്പുറത്താക്കി ഹിംസിപ്പാ-
നുള്ള ബലഭക്തിജ്ഞാനമാം വാളുമായ്
കള്ളവിഷയങ്ങളെക്കളയുന്നിതു.
ഭാരതഖണ്ഡവും മാനുഷജന്മവും
നാരായണനാം നരകവിനാശനം
വേദശാസ്ത്രങ്ങള്‍ വിവിധമാകുന്നിതു.
ഭേദം പറയും പ്രവൃത്തിയൊന്നന്യത്തു
ഭേദം ത്വജിപ്പാന്‍ നിവൃത്തിശാസ്ത്രമെന്നു
വേദങ്ങള്‍ രണ്ടുവിധമാകുമിങ്ങനെ
ഹിംസചെയ്‌വോന്നുദ്രവ്യകാമമോഹവും
ദര്‍ശവും പൌര്‍ണ്ണമാസോപവാസം പിന്നെ
നന്നായ് പശുമേധഹോമവും ക്ഷേത്രവും
ആരാമകൂടതടാകാദികൊണ്ടുമ-
ങ്ങോരോവിധം ജീവഭോഗസുഖത്തിനാ
യേവം പറയുന്നതെല്ലാം പ്രവൃത്തിയി-
ന്നേവം നിവൃത്തിശാസ്ത്രത്തെപ്പറയുന്നു.
ഇന്ദ്രിയ പ്രാണാദ്യധിഷ്ഠാനദേവകള്‍
പിന്നെ ജീവേശ്വര വൈകാരികത്തെയും
ഓങ്കാരവിന്ദു നാദം മഹാപ്രാണനും
ശങ്കയെന്യേജ്ഞാനദീപേ സമര്‍പ്പിക്ക.
പിന്നെയും പൂര്‍വ്വാപരങ്ങള്‍ വര്‍ണ്ണങ്ങളായ്
നിന്നീടുമക്ഷരാദ്യങ്ങള്‍ സമസ്തവും
ഓങ്കാരമാതയിലോങ്കാരവിന്ദുവില്‍
വിന്ദുനാദത്തിങ്കല്‍ നാദവും പ്രാണങ്കല്‍
പ്രാണന്‍ മഹാപ്രാണമേവമഗ്നിഃപുനഃ
സോമനില്‍ സോമനും സൂര്യങ്കലും സന്ധ്യ
ഏവമെല്ലാം ഗുണങ്ങള്‍ വിരാട്ടിങ്കലും
കേവലാത്മാവായതുര്യത്തിലൊക്കെയും
നന്നായ് സമര്‍പ്പണം ചെയ്യുന്നതുതന്നെ
ദേവയാനം നിവൃത്തിശാസ്ത്രമെന്നതും
ദേവയാനത്തെയറിയുന്ന വിദ്വാന്മാര്‍
ധൂമമാര്‍ഗ്ഗമിതെന്നായിത്യജിച്ചീടും:
ദീപമാര്‍ഗ്ഗം ജ്ഞാനകാണ്ഡം ഗ്രഹിക്കുന്നു.
ആദ്യന്തമില്ലാതനാമയമായ്ക്കൊണ്ടു
വേദ്യമല്ലാതപരമം പരബ്രഹ്മം
ജ്യോതിസ്സുകള്‍ക്കു പ്രധാനമാകുന്നതു
ചേതസി കണ്ടു തെളിഞ്ഞിരിക്കുന്നവര്‍
തന്നുടെയാത്മനി നാനാപദ്ദുര്‍ഘട-
മെന്നുള്ള മായാവികാരദ്വൈതഭ്രമം
തോന്നുകയില്ലസുഖാത്മന്യദ്വൈതങ്ങള്‍
തോന്നുന്നതുണ്ടെന്നു മൂന്നുവിധമല്ലോ,
ദ്രവ്യാദ്വൈതം ക്രിയാദ്വൈതവും പിന്നേതു
ഭാവാദ്വൈതമിതില്‍ താനെന്നു തോന്നീട്ടു
നില്‍ക്കുന്നതിന്നെ ഭാവാദ്വൈതമെന്നതും
വാക്കും മനസ്സും ശരീരമാദ്യങ്ങളാ-
യൊക്കെപ്പരബ്രഹ്മമായതിലര്‍പ്പിക്ക
ഇച്ഛചെയ്‌വതു താന്‍ ക്രിയാദ്വൈതമായതു:
പുത്രമിത്രാര്‍ത്ഥകളത്രമിത്രാദിയില്‍
നിത്യചിത്തം ദ്രവ്യാദ്വൈതമെന്നാകുന്നു.
ഇച്ചൊന്ന മൂന്നു ദ്വൈതങ്ങള്‍ സമസ്തവും
വിദ്വാന്‍ ഗുണാതീതമായൊരാത്മാവിങ്ക-
ലര്‍പ്പിച്ചു നിത്യവും സന്തുഷ്ടനായ്ക്കൊണ്ടു
ചിത്തവും നിര്‍വികാരാത്മാവിലൈക്യത്താല്‍
ചിത്തവികാരസംബന്ധമില്ലാത്മനി
കല്ലുമുള്ളിത്യാദിബന്ധമില്ലാത്മനി
കല്ലുമുള്ളിത്യാദിബന്ധഹേതുക്കളാ-
ലില്ല ദുഃഖം ചെരിപ്പിട്ടു നടപ്പോര്‍ക്കു
അന്യമാത്മാതനിക്കില്ലായ്കയാലോരോ-
ന്നന്യമായുള്ളതനിത്യമസദ്വസ്തു.
ബ്രഹ്മപ്രളയേ ജീവാത്മാക്കള്‍ വാസനാ-
ബ്രഹ്മണിലീനമായ് നില്‍ക്കുമനാദിയായ്.
ബ്രഹ്മോഹമെന്നതുമീശോഹം ജീവോഹം
കല്‍മഷാകാരദേഹോഹമെന്നിങ്ങനെ
നന്നായ് നിനച്ചിരിക്കുന്ന മനസ്സിനെ-
ച്ചൊല്ലുമനാദ്യവിദ്യാമായയെന്നതും.
നിര്‍ഗ്ഗുണാത്മാവംഗമെന്നുള്ളവിദ്യയാ
നിര്‍ഗ്ഗമിച്ചീടുമവിദ്യയും മായയും.
ആകയാല്‍ ജീവനുമുക്തിവരുവാനാ-
യേകമാം വിദ്യാര്‍ത്ഥസിദ്ധിവരുത്തുവാന്‍
വര്‍ണ്ണഭേദം മഹാശക്തിയും കല്പിച്ചു
നിര്‍ണ്‍നയം ഭക്തിയുറപ്പതിനാകുന്നു
നല്ലനിയമവും കാലദേശങ്ങളും
നല്ലകര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തര്‍പ്പിക്കസജ്ജനേ,
നിഷ്കാമ കര്‍മ്മവും ചെയ്തു മഹല്‍ പദേ-
യൊക്കെസ്സമര്‍പ്പിക്കവേണം ഗൃഹസ്ഥന്മാര്‍.
എന്നതുകൊണ്ടു ദേഹാഭിമാനം പോയി
വന്നുകൂടും നല്ല സജ്ജനസംസര്‍ഗ്ഗം:
ആയതിനത്രേ ഗൃഗസ്ഥാശ്രമവിധി
കായാത്മബുദ്ധിശൂദ്രനെന്നുചൊല്ലുന്നു
ബ്രഹ്മചാരിവൈശ്യന്‍ ജീവോഹഭാവമാം
സജ്ജന സംഗമം കൊണ്ടു സദ്ഭക്തിയും
അര്‍ജ്ജുനാത്മാബുദ്ധി സദ്ഗുരുലാഭവും
സല്‍കഥാശ്രവണം പിന്നെ മനനാദി
യുള്‍ക്കാമ്പിലാത്മാവില്‍ ഭക്തിവിവേകവും
വന്നുകൂടും വിദ്യയാ സദ്ഗുണങ്ങളു-
മെന്നതിനായ് ബ്രഹ്മചര്യനിയമനം:
ബ്രഹ്മചര്യത്തിനാല്‍ ജീവോഹവും പോകും.
വിദ്യാവിചാരമാം ബ്രഹ്മചര്യേ നിന്നു
സദ്യോഭവിക്കും ശമദമാദ്യങ്ങളും
വൈരാഗ്യവും പ്രപഞ്ചത്തിലനിച്ഛയും
വേദാദി സര്‍വം മനോനാശനത്തോളം,
ആയതുകൊണ്ടു ബ്രഹമാത്മാനുസന്ധാനം
ന്യായമാകുന്നതു വാനപ്രസ്ഥാശ്രമം.
വാനപ്രസ്ഥം ബ്രഹ്മചിന്തനമാംതപം
ആയതുക്ഷത്രിയനെന്നുചൊല്ലുന്നിതു.
ഈശ്വരോഹത്വവും പോകും തപസ്സിനാല്‍
വിശ്വസിക്കും പരമാത്മാവിതേകമായ്
പിന്നെയാത്മാവുമനാത്മാവുമെന്നുള്ള
ഭിന്നത കൊണ്ടു വിചാരിച്ചു ബ്രഹ്മമായ്
താനെന്നറിയുന്നു ബ്രാഹ്മണനാമവന്‍.
ആത്മാവിനെ നിര്‍ഗ്ഗുണാത്മാവതായ്ക്കണ്ടു
ആത്മനിഭേദമഭേദസങ്കല്പവും
വിട്ടുകൊള്ളേണമിതു മഹാസംന്യാസം,
കഷ്ടബന്ധം പോയിമുക്തിവരുന്നതും.
ബ്രഹ്മമഹമെന്ന ഭാവമൂലം കൊണ്ടു
ബ്രഹ്മകര്‍മ്മങ്ങള്‍ ചെയ്തീടുക ബ്രാഹ്മണന്‍.
ഈശോഹമെന്നതുകൊണ്ടിഹക്ഷത്രിയന്‍
ഈശ്വരന്‍ ബ്രഹ്മകര്‍മ്മങ്ങള്‍ രക്ഷിക്കുക.
ജീവോഹമെന്ന വ്യാപാരം നിമിത്തമായ്
ജീവനം വൈശ്യനുവ്യാപാരമായ്‌വന്നു
ദേഹോഹമെന്നതുകൊണ്ടുള്ള ശൂദ്രനും
ദേഹാത്മശുദ്ധികളയുന്നുമൂവരെ
ശുശ്രൂഷചെയ്കയെന്നിങ്ങനെചൊല്ലുന്നി-
തിത്രിലോകങ്ങളില്‍ സമ്മതമിങ്ങനെ.
ചൊല്ലിയൊരാശ്രമമോരോന്നില്‍ മാനസം
ചെല്ലുന്ന നേരമതതിന്‍ ഫലപ്രാപ്തി
നാനാവികാരമഹങ്കാരമൊക്കെയും
ജ്ഞാനത്തിനാല്‍ തനിക്കില്ലെന്നറിയാതെ
നിര്‍വികാരാത്മാതനിക്കു നാനാഭ്രമം
സര്‍വ്വവും മായയാ വന്നുഭവിച്ചിതു:
ഏകനു നാലുനാമം വന്നതുകൊണ്ടു
മേകന്‍ പലതായ്ഭവിച്ചതില്ലെങ്ങുമേ.
ദേഹോഹം ജീവോഹമീശോഹം ബ്രഹ്മോഹ-
മാഹന്ത! നിര്‍ഗ്ഗുണാത്മാവിലില്ലൊന്നുമേ.
ബ്രഹ്മസ്വഭാവമാകുന്നപോല്‍ മായയും
ബ്രഹ്മത്തിനില്ല സ്വഭാവങ്ങളൊന്നുമേ.
സൂര്യസ്വഭാവമാകുന്നിതു രശ്മികള്‍
സൂര്യനില്ലെങ്കിലോ രശ്മികള്‍ നിഷ്ഫലം:
രശ്മിയില്ലെന്നാകില്‍ സൂര്യനുമില്ലല്ലോ:
രശ്മിയും സൂര്യനും രണ്ടല്ല നിര്‍ണ്ണയം.
ബ്രഹ്മം രവി, രശ്മിയായതുമായയും:
ഉഷ്ണ സ്വഭാവം ത്യജിപ്പില്ല വഹ്നിയും
കൃഷ്ണ വര്‍ത്മാവെന്യേയുഷ്ണവുമില്ലല്ലോ:
വെല്ലം മധുരഗുണം വിട്ടിരിക്കുമോ?
ഇല്ല മധുരവും വെല്ലമില്ലെങ്കിലോ.
ബ്രഹ്മമൊന്നുണ്ടെന്നിരിക്കുന്നതുകൊണ്ടു
ബ്രഹ്മവികാരഭേദങ്ങള്‍ മായാഭ്രമം
ബ്രഹ്മംഗുണനിര്‍ഗ്ഗുണാദിഭേദംവിട്ടു
നിര്‍മ്മലമെന്നതറിയുന്നതുനേരം
ജ്ഞാനഭ്രമങ്ങളജ്ഞാനഭ്രമങ്ങളും:
താനേ നശിച്ചു സദാനന്ദപൂര്‍ണ്ണമാം:
ബ്രഹ്മവിഷയമാകുന്നു ജ്ഞാനഭ്രമം:
കര്‍മ്മാദിവിഭ്രമം മായാവിഷയവും.
ഏവമറിവതിനായ്ക്കൊണ്ടുഭക്തിയു-
മാവിര്‍മ്മുദാ മാഹാസേവയും മൂലമായ്
സര്‍വജനത്തിനും മുക്തി വരുമെന്നു
കേവലാത്മാവിലറികെടോ! മന്നവ!
പണ്ടുപബര്‍ഹണഗന്ധര്‍വനാമഹം
വണ്ടാര്‍കുഴലിമാരൊത്തുവിമാനത്തില്‍
കണ്ടഭോഗങ്ങളനുഭവിച്ചങ്ങനെ
കൊണ്ടാടിവാഴുന്ന കാലം യദൃച്ഛയാ
കുണ്ഠനായ് വന്നു മല്‍ക്കര്‍മ്മദോഷത്തിനാല്‍
ഉണ്ടായ് ഭവിച്ചിതു ശൂദ്രശരീരവും.
അന്നു ഞാന്‍ ഭക്തൈത്യവമുഖ്യജനങ്ങളാം
സംന്യാസികളെബ്ഭജിക്കനിമിത്തമായ്
തുഷ്ട്യാമുനികളെനിക്കുതത്വാര്‍ത്ഥത്തെ
ക് ളിഷ്ടതപോമ്മാറുപദേശവും ചെയ്തു:
പിന്നെ ഞാന്‍ ബ്രഹ്മാത്മജനായ് ജനിച്ചുകൊ-
ണ്ടിന്നിഹ നാരദനായിബ്ഭവിച്ചിതു
ചിത്രം മഹാദര്‍ശനത്തിനാല്‍ ഭക്തിയാല്‍
മര്‍ത്യര്‍ക്കും സര്‍വം സഫലമെന്നീയര്‍ത്ഥം.
സര്‍വാത്മകനായ് പരബ്രഹ്മമൂര്‍ത്തിയായ്
നിര്‍വാണരൂപനായ് നിശ്ചലാത്മാവായി
വിഷ്ണുവായ് കൃഷ്ണനായ് ത്വദ്ബന്ധുവായ്ക്കൊണ്ടു
വൃഷ്ണിവംശത്തില്‍ ജനിച്ച ഭഗവാന്റെ
ഭക്തനായുള്ള നിനക്കിനിയെന്തൊന്നു
മുക്തിസിദ്ധിപ്പാനിതിന്മീതെയില്ലൊന്നും
സര്‍വകര്‍മ്മങ്ങളും കൃഷ്ണങ്കലിലര്‍പ്പിക്ക
സര്‍വദാചെയ്കവേണ്ടുന്നതുനീയെടോ!
എന്നാല്‍ നിനക്കു സകലവും ശ്രേയസ്സായ്
വന്നുകൂടുമതിനില്ലൊരു സംശയം.

എന്നരുള്‍ ചെയ്തു മഹാമുനി നാരദന്‍:
നന്നായ് തെളിഞ്ഞു തൊഴുതു ധര്‍മ്മാത്മജന്‍
നാരദനേവമരുള്‍ചെയ്തതുപോലെ
സാരനാം വ്യാസാത്മജന്‍ പരീക്ഷിത്തിനു
സാമോദമാശുകേള്‍പ്പിച്ചതുപോലയ-
ങ്ങാമോദമോടു സൂതന്‍ മുനിമാരോടും
കേള്‍പ്പിച്ചപോലെയൊട്ടൊട്ടുപറഞ്ഞുഞാന്‍
കേള്‍പ്പാനപേക്ഷയുണ്ടെങ്കിലിന്നുംചൊല്ലാം.
ഇത്ഥം പറഞ്ഞടങ്ങീ കിളിപ്പൈതലും:
ചിത്തമാനന്ദിച്ചിരുന്നിതെല്ലാവരും.


ഇതിശ്രീമഹാഭാഗവതേ
സപ്തമസ്കന്ധം സമാപ്തം


Sunday, December 5, 2010

ത്രിപുരദഹനം

"പണ്ടു ദേവാസുരയുദ്ധമുണ്ടായനാൾ
കുണ്ഠരായ് തോറ്റാരസുരരതുകാലം
ചെന്നു മയനെയപേക്ഷിച്ചിതന്നേര-
മന്നു മയന്മഹാമായയാലാരുമേ
കാണാതെ വൈമാനതുല്യമസുരകൾ
മാനസചിന്തയെപ്പോലെ നടന്നീടും
ദിവ്യപുരം സുവർണ്ണത്താൽ രജതത്താൽ
മൂന്നാമതാമിരുമ്പാലതും നല്കിനാൻ.
ആയതിലേറി നടന്നാലസുരരും
മായയാ യുദ്ധത്തിലോടി ദേവാന്വയം
നില്ക്കരുതാതെ വിരിൻചനുമൊന്നിച്ചു (?)
മുക്കണ്ണരും മുകുന്ദൻ താനുമായ് കൂടി
എന്തിനി വേണ്ടെതെന്നോർത്തു സംഭാവിച്ചു
അന്തകാരാദിയോടെന്തെന്നു കേട്ടപ്പോൾ
എല്ലാം നിനച്ചു പരമേശ്വരൻ ചൊന്നാൻ:-
"കൊല്ലുവൻ ഞാൻ ദനുജന്മാരെവേഗ"മെ-
ന്നുല്ലാസമോടുടൻ വില്ലും ധരിച്ചു വൈ-
മല്യമാമസ്ത്രങ്ങൾ വർഷിച്ചു തേ.
സൂര്യ രശ്മിപ്രായമസ്ത്രങ്ങളേല്ക്കയാൽ
പാരം പരവശപ്പെട്ടസുരാന്വയം
ചെന്നു മയനെശ്ശരണം ഗമിച്ചിത-
ങ്ങന്നേരമാശു മയൻ മായയാലൊരു
നിർമ്മലമാമൃതതടാകത്തെയും
തന്മായയാ തീർത്തദൃശ്യമരികൾക്കും
ആരുമേ വന്നു കടക്കാതിരിപ്പാനും
പാരമുറപ്പിച്ചു കാക്കുമസുരരും
ചത്തോരസുരരെയൊക്കെ മായാജലേ
താഴ്ത്തീടുമപ്പോൾ കഠിനശരീരരായ്
മേഘേഗംഭീരേണ ശബ്ദിച്ചു മിന്നൽ പോ-
ലാഘോഷമോടു വന്നാഹവം ചെയ്തതു-
കണ്ടു ശിവന്നു സന്തോഷം കുറഞ്ഞതു
കണ്ടു മുകുന്ദൻ വിരവോടു മായയാ
താനൊരു ഗോരൂപവും പൂണ്ടു പദ്മജൻ-
താനൊരു ഗോവത്സമായും പുറപ്പെട്ടു
ചെന്നു മയന്റെ മായാജലവാപിയിൽ-
നിന്നു ജലപാനവും തുടങ്ങീടിനാർ.
നാരായണൻ തന്റെ മായാബലത്തിനാൽ
വൈരികളായോരസുരജനത്തിനു
ബുദ്ധിയില്ലാതെ മോഹിച്ചു നിന്നീടിനാ-
രസ്സമയം ജലമപ്പശു സൂനുവു-
മൊത്തു കുടിച്ചറുത്തിങ്ങു പോന്നൻപോടു
യുദ്ധവും കണ്ടു നിന്നീടിനാർ മോദേന
എന്നതുനേരമസുരവരന്മാരും
ഖിന്നതയോടമ്മയനോടവസ്ഥകൾ
ചെന്നറിയിച്ചോരുനേരം മയൻ ചൊന്നാൻ:
"ഇന്നിതു ദൈവമതമെന്നു തേറുവിൻ."
കോപിച്ചു ശങ്കരൻതത്തപോവൈഭവാൽ
പാപികളായോരസുരജനത്തെയും
മൂന്നുപുരത്തെയും നേത്രാഗ്നികൊണ്ടുടൻ
നന്നായ് ദഹിപ്പിച്ചതീശനാമീശ്വരൻ
അന്നു ത്രിപുരാരിയെന്ന നാമത്തെയും
വന്ദിച്ചു വാഴ്ത്തി സ്തുതിച്ചിതെല്ലാവരും;
പിന്നെയവരവർ തൻ നിലയങ്ങളിൽ
ചെന്നു സുഖിച്ചു വസിച്ചാരവമരരും.
ചിന്മയൻ, ദൈത്യാരിതൻ മഹാമായകൾ
നമ്മാലവർണ്യമെന്നേ പറയാവിതും."
ഏവം ത്രിപുരസംഹാരം കഴിച്ചിച്ചു
കേവലനെന്നു കേട്ടോരു നരോത്തമൻ
ചോദിച്ചു പിന്നെ വർണ്ണാശ്രമധർമ്മത്തെ;
മോദമോടെല്ലാരുമരുൾ ചെയ്തു മാമുനി:

Tuesday, September 28, 2010

പ്രഹ് ളാദസ്തുതി

“ധൂര്‍ജ്ജടിം ലോകൈകനാഥം നരസിംഹ
മാര്‍ജ്ജവവീര്യപരാക്രമവാരിധിം
അഗ്നിനേത്രാലോകവ്യാപ്തജിഹ്വാമുഖ-
മഗ്നിവിഭൂതിസ്വരൂപിണമവ്യയ-
മഷ്ടഭുജോഷ്മകാനന്തവിജൃംഭണം
ദുഷ്ടനാശനഖദന്തം നമാമ്യഹം;
ഘോരഹൃദയോരുജാനുജംഘാപദം
ഭൈരവനാദത്രിലോകഭയങ്കരം
ഭൂരികരുണാജലധിം നമാമ്യഹം;
ദൂരികൃതാഘമനിശം നമാമ്യഹം;
ആകാശഭൂമിസ്ഫുരജ്ജ്യോതിരാദിമം.
സ്തോകേതരാനന്ദവിഗ്രഹം ശാശ്വതം
പാകാരി ഭർഗ്ഗാംബുജാവാസപൂജിതം
ലോകാധിനായകം വിഷ്ണും നമാമ്യഹം.
സംസാരസിന്ധുതരംഗാകുലാത്മനാം
പുംസാം മഹാമോഹനാശനം വേദാന്ത-
വേദ്യമജന്തം വിധിമുഖ്യസേവിത-
മാദ്യമജന്തം ജനാർദ്ദനം മാധവം
മീനസ്വരൂപമസുരവിനാശനം
നാനാവിധവേദ്യമംബുജാതസ്ഥിതം
അനന്ദരൂപമലേപകമവ്യയം
ജ്ഞാനസ്വരൂപമജ്ഞാനവിനാശനം
കച്ഛപസൂകരവേഷമനാദ്യന്തം
നിശ്ചലമാശ്രിതകല്പകഭൂരുഹം
കായാമ്പൂവർണ്ണം കമലവിലോചനം
മായാമയം മധുകൈടഭനാശനം
അസ്മജ്ജനകവിനാശനം നാരസിം-
ഹോദ്യൽ കളേബരം മോക്ഷദം ശാശ്വതം
നാരായണം ജഗദാസ്പദം യോഗിനാം
പാരായണം പരാത്മാനം നമാമ്യഹം.
അംബുജനാഭ! നാഗേശപര്യങ്കഗ!
ചിന്മയമേ! നിൻ പാദാസേവാസ്തു മേ.
ഭീമസ്വരൂപശാന്ത്യർത്ഥം നതോസ്മി തേ
മാമവ, സ്വാമിൻ! പരമാത്മനേ! നമഃ
നാഥ! ജയജയ നാരായണ! ജയ
പാഥോജലോചന! പത്മനാഭ! ജയ
വിഷ്ണോ! ജയജയ വിശംഭര ജയ
ജിഷ്ണുമുഖാമരസേവ്യ! ജയജയ
ദർവീകരേന്ദ്രശയന! ജയജയ
ശർവവന്ദ്യ! ശരണാഗതവത്സല!
ഭക്തപ്രിയ! ജയ പാപവിനാശന!
മുക്തിപ്രദ! മുനിവൃന്ദനിഷേവിത!
സ്ഥാവരജംഗമാചാര്യ! ജയജയ
താപസാന്തഃ സ്ഥിത! താപാപഹ! ജയ
സർവ്വലോകേശ! ജയജയ സന്തതം
പൂർവ്വദേവാരേ! പുരുഷോത്തമ! ജയ
കാമിതദായക! സോമബിംബാനന
കോമളാകാര! ജയജയ ശ്രീപതേ!
മൂന്നായ് വിളങ്ങി നിന്നീടുന്ന ലോകത്തി-
നൂന്നായ് വിളങ്ങുന്ന തമ്പുരാനെ! ഹരേ!
നിന്മഹാമായാഗുണങ്ങളിൽ നിന്നുടൻ
ബ്രഹ്മാദിമൂർത്തികളുല്പന്നരായിതു;
രാജസമായ ഗുണാശ്രിതൻ ബ്രഹ്മനും;
രാജീവനേത്രനാം വിഷ്ണു സത്വാശ്രിതൻ;
താമസമായ ഗുണാശ്രിതനായിട്ടു
കാമാരിയും; മൂർത്തിഭേദങ്ങളിങ്ങനെ
ലോക സർഗ്ഗസ്ഥിതിസംഹാരവും പുന-
രേകനായ് നീതന്നെ ചെയ്തുപോരുന്നതും
മൂന്നായ മൂർത്തികളൊന്നായ് വിളങ്ങിന
നിന്നെയും നീയൊഴിഞ്ഞാരറിഞ്ഞീടുവോർ?
വേദവും കൊണ്ടു ജലധിയിൽ പോയൊരു
മേദുരനായ ഹയഗ്രീവനെക്കൊൽവാൻ
മത്സ്യമായന്നു ഭവിച്ചതുമാശ്രിത-
വത്സലനാകുന്ന നഥ! ഭവാനല്ലൊ.
ഉർവിയും കൊണ്ടു രസാതലം പുക്കൊരു
ഗർവിതനായ ഹിരണ്യാക്ഷനെത്തദാ
ഘോണിയായ് ചെന്നവൻ തന്നെ വധിച്ചുടൻ
ക്ഷോണിയെത്തേറ്റമേല്പൊങ്ങിച്ചതും ഭവാൻ;
ഇന്നു നരസിംഹവേഷം ധരിച്ചതു-
മെന്നെ രക്ഷിപ്പതിനായിട്ടു ദൈവമേ!
അന്നന്നിവണ്ണം ഭവിക്കുന്ന സങ്കട-
മൊന്നെന്നിയേതീർത്തു ലോകങ്ങൾ പാലിപ്പാൻ
ഇത്ര കാരുണ്യം കലർന്നവരാരു മ-
റ്റിത്രിലോകത്തിങ്കൽ നാഥ! പ്രസീദ മേ.
ത്വൽ പാദ പങ്കേരുഹം മമ കേവല-
മെപ്പൊഴുമുൾപ്പൂവിൽ വാഴ്ക ധരാപതേ!
മംഗല മൂർത്തേ! നമസ്തേ നമോനമഃ
ശാർങ്ഗപാണേ! തേ നമസ്തേ നമോസ്തുതേ
സച്ചിന്മയായ നമസ്തേ നമോസ്തുതേ
വിശ്വവന്ദ്യായ നമസ്തേ നമോനമഃ
സത്യസ്വരൂപായ നിത്യം നമോനമഃ
നിത്യായ നിഷ്കിൻചനാർത്ഥായ തേ നമഃ (ൻച?)
വേദാന്തവേദ്യായ വിഷ്ണവേ തേ നമോ
വേദസ്വരൂപായ നിത്യം നമോസ്തുതേ."
ഇത്തരം ചൊല്ലി സ്തുതിച്ചാൻ പലതര-
മുത്തമനായൊരു ഭക്തജനോത്തമൻ,
ഭക്തപ്രിയനരുളിചെയ്തിതപ്പൊഴു-
തുത്തമനായ പ്രഹ്ളാദനോടാദരാൽ:-
"നിത്യമിസ്തോത്രവേദാന്തസമീരിത-
മത്യന്തശുദ്ധനായുള്ള ദ്വിജോത്തമൻ
സദ്യോ ജപിക്കലവനെന്റെ സാരൂപ്യ-
മദ്യ ഭവിക്കുമതിനില്ല സംശയം.
എന്തു വരം തവ വേണ്ടതു ചില്ക നീ
സന്തോഷമോടു തരുന്നതുമുണ്ടുഞാൻ.
എന്നതുകേട്ടു തൊഴുതു തൊഴുതുടൻ
മന്ദമന്ദം പറഞ്ഞീടിനാരാദരാൽ:-
"കാമരാഗദ്വേഷമത്സരാദ്യങ്ങളാ-
ലാമയം കൂടാതിരിക്കവേണം വിഭോ!
എന്നുടെ താതനുള്ളോരു ദുരിതങ്ങൾ
നിന്നുടെ കാരുണ്യമോടതു തീർക്കണം."
ഇത്തരം ചൊന്നതു കേട്ടൊരു നേരത്തു
ചിത്തം തെളിഞ്ഞരുൾ ചെയ്തു ഭഗവാനും:
"നിന്നുടെ താതനും നിന്നുടെ പിതൃക്കളു-
മിന്നു വിശുദ്ധരായ് നിന്നുടെ കാരണാൽ."
എന്നതുകേട്ടു ശേഷക്രിയ ചെയ്തിതു
തന്നുടെ താതസംസ്കാരാദിസർവവും;
പിന്നെയസുരാധിപത്യമഭിഷേകം
നന്നായ് ക്കഴിച്ചിതു തന്നുടെ ഭക്തനായ്,
"മനവന്തരം വാഴ്ക നീയും മഹാമതേ! (നവ)
നിർമ്മലാത്മാവേ! ലഭിക്കാം പുരുഷാർത്ഥം."
എന്നരുളിച്ചെയ്തു ശീഘ്രം മറഞ്ഞിതു
നന്നായ്ച്ചതുർമ്മുഖാദ്യന്മാരുമായ് മുദാ.
"കേൾക്ക നരേന്ദ്ര! നരഹരി സല്ക്കഥ
കേൾക്കയുമോർക്കയും ചെയ്യും ജനത്തിന്റെ
കല്മഷൌഘങ്ങൾ സമസ്തം നശിച്ചുപോം
നിർമ്മലഭക്തിയും മുക്തിയും സിദ്ധമാം
സാക്ഷാൽ പരബ്രഹ്മമൂർത്തി സർവാത്മകൻ
മോക്ഷദനെങ്ങും പരിപൂർണ്ണനെന്നുള്ള-
തുള്ളിലറിയാതെ മാമുനിമാർ മറ്റു-
മുള്ളവരും തിരയുന്നു പരബ്രഹ്മം.
ബ്രഹ്മാദികൾക്കുമവർണ്യം മഹാപൂജ്യം
നിർമ്മലൻ മായാമനുഷനായ് കൃഷ്ണനായ്
നിന്നുടെ ബന്ധുവായ് വിഷ്ണുവാകും കൃഷ്ണ-
നിന്നു നമുക്കു പ്രസാദിക്കവേണമേ!
കൃഷ്ണനായ് വിഷ്ണുവായുള്ളോരിവൻ മുന്നം
സ്ഥാണുവാമീശന്റെ കീർത്തി വർദ്ധിപ്പിച്ചു
മായാമയനാം മയനാ" ലിതെന്നുകേ-
ട്ടായതു കേൾക്കണമെന്നു നൃപേന്ദ്രനും
വന്ദിച്ചു ചോദിച്ചനേരം മുനീന്ദ്രനും
നന്ദിച്ചു തദ്വൃത്തമെല്ലാമരുൾ ചെയ്തു:



Tuesday, September 21, 2010

നൃസിംഹാവതാരം

വെട്ടുമിടിക്കുരൽ ഞെട്ടുമാറാശകൾ
പൊട്ടുമാറണ്ഡകടാഹം വിറച്ചഹോ!
കഷ്ടം! നടുങ്ങുമാറട്ടഹാസത്തൊടും
വട്ടത്തൂൺ മദ്ധ്യം പിളർന്നു നൃസിംഹമായ്,
പുഷ്ട്യാതിഭീഷണാത്യുഗ്രഭയങ്കരം
മദ്ധ്യാഹ്നമാർത്താണ്ഡനുൽപതിക്കും വണ്ണം
ചാടിപ്പുറപ്പെട്ടു ഭക്തനാം ബാലനോ-
ടോടിയടുത്തു ചെന്നീടുമസുരനെ-
ക്കൂടെത്തുടര്‍ന്നു ചെറുത്തുതടുത്തള-
വാടലൊഴിഞ്ഞു തന്‍‌വാളും പരിചയും
കൈക്കൊണ്ടു ദാനവനും ചെറുത്തീടിനാന്‍‌.
മുഷ്കരന്മാര്‍തമ്മിലെത്തിയെതിര്‍ത്തുടന്‍‌
വിക്രമശക്ത്യാ കലഹിച്ച വൈഭവ-
ശക്തിവികൃതികള്‍‌ ചൊല്ലരുതേതുമേ.
കണ്ടുനില്‍ക്കും സകലാശാനിവാസിക‌-
ളിണ്ടല്‍‌പൂണ്ടാര്‍‌ ഭയംകൊണ്ടനേകം വിധം
കൊണ്ടാടിവാഴ്ത്തിസ്തുതിച്ചാര്‍‌ മുനികളും;
കുണ്ഠതയെന്നിയേ നിന്നു വിരിഞ്ചനും.
പണ്ടിവണ്ണം കണ്ടതില്ലിനിയെന്തിനു-
കൊണ്ടിവിടത്തില്‍ വരുന്നുള്ളതെന്നുള്ളതും
സമ്പ്രതി ചെമ്മേ തിരിക്കരുതാഞ്ഞവര്‍‌
തമ്പുരാന്‍ തന്‍ പദം കൂപ്പിനില്‍ക്കും വിധൌ
സന്ധ്യാസമയേ സകല ജഗന്മയ-
നന്ധനാം ദാനവനെപ്പിടിപെട്ടുടന്‍‌
ചിന്താവശേന പുരദ്വാരമദ്ധ്യദേ-
ശാന്താര്‍ദ്ദിശികൊണ്ടു ചെന്നങ്ങിരുന്നുടന്‍‌
തന്റെ മടിയില്‍‌ മലര്‍ത്തിക്കിടത്തി വീ-
രന്റെ കരങ്ങളും കാലും ശരീരവും
കമ്പം വരുത്താതെ രണ്ട്തൃക്കൈകളാല്‍‌
വമ്പോടമര്‍ത്തും പദങ്ങളാലും രുഷാ
പിന്‍പു തൃക്കൈയിണതന്‍ നഖരങ്ങളാല്‍‌
സമ്പ്രതി ദാനവന്‍‌മാറിടം നീളവേ
കീറിപ്പിളര്‍ന്നുടനേറെച്ചിരിച്ചവന്‍‌
തേറും പ്രകാരമരുള്‍‌ചെയ്തനന്തരം
ശോണിതം വന്നുയരുന്നതില്‍ നിന്നുടന്‍‌
വാരിയെടുത്തു വളര്‍‌കുടല്‍മാലകള്‍‌
ചാരുതിരുമാറിലങ്ങണിഞ്ഞീടിനാന്‍.
ഘോരനാദേന പ്രപഞ്ചം കുലുക്കിയ-
ന്നേരം ചുഴന്നുവന്നീടുമസുരരെ
വേനലാലേറ്റമുണങ്ങിവറണ്ടെഴും
കാനനം ചൂഴെപ്പിടിപെട്ടു പാവകന്‍‌
താനുടനാശു ദഹിക്കുന്നവണ്ണമ‌-
ദാനവരാതി ദഹിച്ചുതുടങ്ങിനാന്‍;
ശേഷിച്ചവര്‍‌ പാഞ്ഞുപോയൊളിച്ചീടിനാര്‍;
ഭീഷണാകാരരോഷ പ്രവൃദ്ധ്യാ മഹാ-
ഘോരപരാക്രമ വേഗങ്ങള്‍‌ കണ്ടുടന്‍‌
പാരം വിറച്ചരണ്ടു ജഗദ്വാസികള്‍.
കാരുണ്യവാരിധി കാമഫലപ്രദന്‍‌
കാരണന്‍‌ താനതു കണ്ടൂ ശമത്തെയും
പാരാതെ പൂണ്ടു സിംഹാസനമേറിയ-
ങ്ങാരൂഢമോദാലിരുന്നരുളീടിനാന്‍.
അങ്ങനെ നാഥനെക്കണ്ടു പേടിക്കയാ-
ലങ്ങാരുമേയണയാഞ്ഞോരനന്തരം
ബ്രഹ്മനും ശ്രീമഹാദേവനുമിന്ദ്രനും
നിര്‍മ്മലന്മാരമരന്മാരൃഷികളും
കിന്നരചാരണകിം പുരുഷാപ്സര:-
പന്നഗഭൂതപ്രജാപതിവര്‍ഗ്ഗവും
യക്ഷവിദ്യാധരസിദ്ധമനുക്കളും
രക്ഷസ്സുകളുമഗ്ഗദ്ധര്‍വസംഘവും
പ്രേതപിശാചവേതാളഗണങ്ങളും
ഭൂതങ്ങളും വിഷ്ണുപാര്‍ഷദാദ്യന്മാരും
നാനാജനങ്ങളും ഭീതരായങ്ങുനി-
ത്യാനന്ദരൂപനെ നോക്കരുതായ്കയാല്‍‌
പാദാംബുജം കണ്ടു ദൂരാല്‍‌ നമസ്കരി-
ച്ചാദിപുരുഷനെ വാഴ്ത്തിത്തുടങ്ങിനാര്‍‌-
“നാഥ! നമസ്തേ നമസ്തേ നമോസ്തുതേ
പാഥോജനേത്ര! പരം പുരുഷപ്രഭോ!
കാരുണ്യവാരിധേ! കാമഫലപ്രദ!
കാരണപൂരുഷ! നിത്യം നമോസ്തുതേ.
ലോകായ ലോകനാഥായ ലോകാത്മനേ
ലോകൈകദേശിക! ലോകോദരാമൃത
ലോകസ്വരൂപ ലോകസ്വതാകരണ!
ലോകൈകസര്‍‌വനിലീനായ തേ നമഃ
മീനായ് പ്രളയപയോധിതന്നില്‍‌ നീ-
താനാദികാലേ കളിച്ചുനടന്നൊരു
ദാനവനെക്കൊന്നു വേദങ്ങള്‍‌വീണ്ടു സ-
മ്മാനേന പങ്കജജോനിക്കു നല്‍‌കിയ
ഭൂമീശ!സത്യവ്രതാനുഹ്രഹ പര!
കാമദ! കാരുണ്യരാശേ! നമോസ്തു തേ.
പാലാഴിയിലങ്ങുതാഴും ഗിരീന്ദ്രനെ
ചാലേ പരിചോടു കൂര്‍മ്മമായ് നിന്നുടന്‍‌
നേരേ വിരവോടുയര്‍ത്തിബ്ഭയം തീര്‍ത്ത
കാരുണ്യവാരിധേ! പാഹി നമോസ്തുതേ.
പാ തിരയ്ക്കുംവണ്ണമാശു ധരിത്രിയെ-
ക്കാതില്‍ തിരിച്ചിട്ടു കൊണ്ടങ്ങുപോയഹോ!
പാതാളലോകമകം പുക്കൊളിച്ചൊരു
ദൈതേയവീരനെപ്പന്നിയായഞ്ജസാ
കൊന്നുകളഞ്ഞു ധരിത്രിയേയും കൊണ്ടു
വന്നു തല്‍‌സ്ഥാനത്തിരുത്തി നിരന്തരം
ഖിന്നതതീര്‍ത്തു സകലപ്രജകളെ-
ത്തന്നിലിരുത്തിബ്ഭരിച്ചരുളീടിന
പന്നഗേദ്രോത്തമതല്പഹ! ദൈവമേ!
വന്ദാമഹേ വയം, വന്ദാമഹേ വയം.
ഇന്നതികശ്മലനായൊരുമ്പെട്ടു തല്‍‌
നന്ദനനെയും ജഗദ്വാസികളെയും
അന്നന്നുപദ്രവിച്ചീടുമസുരനെ-
ക്കൊന്നീടുവാന്‍ നരസിംഹമായിങ്ങനെ
പാരം ഭയങ്കര വേഷനാദൈരിഹ
ഘോരതരമവന്‍ മാറിടം നീളവേ
കീറിക്കളഞ്ഞു കുടല്‍‌മാലയും മുഹു-
രേറെത്തിളച്ചുവരുന്ന രുധിരവും
വാരിയണിഞ്ഞു ഭയങ്കരനായിരു-
ന്നോരു ഭയാനകാകാര! നമോസ്തു തേ.
നാരായണ! ഹരേ! നാരായണ! ഹരേ!
കാരുണ്യവാരിധേ! പാഹി നമോസ്തു തേ.
മേലിലിനിയുമന്നന്നിതുപോലെ തല്‍‌-
കാലഭേദത്തിങ്കലോരോരോ ദുഷ്ടരെ
കാലാലയം പ്രതി ചേര്‍ത്തു ജഗത്ത്രയ-
പാലനം ചെയ്യുന്ന കാരുണ്യവാരിധേ!
കാലസ്വരൂപ! കാമപ്രദ! ദൈവമേ!
പാലയ പാലയ നിത്യം നമോസ്തു തേ.”
ഏവമെല്ലാരുമതിശയഭക്തിചേര്‍‌-
ന്നാവോളമേറെ സ്തുതിച്ചുനില്‍ക്കും വിധൌ,
ഭേദഭാവംപുനരൊന്നുകാണായ്കയാ-
ലാദരാലങ്ങൊരു ഭൂതരണയാതെ
ഭീതി കലര്‍ന്നു നില്‍ക്കും ജനസംസദി
ധാതാവിനാലതിപ്രേരിതയായ്‌ മുദാ
ശ്രീദേവിതാനതിസാരസ്യരീതിപൂ-
ണ്ടാദരപൂര്‍വമടുത്തുചെന്നന്തരാ
നേരേ തിരുമുഖത്തൊന്നു കടാക്ഷിച്ച-
നേരം ഭയപ്പെട്ടകന്നുനിന്നു തുലോം.
ധാതാവുതാനും ഭയപ്പെട്ടുടന്‍‌ ജഗ-
ന്മാതാവുതന്നെയുമാശ്വസിപ്പിച്ചുടന്‍‌
നല്ലതിന്നിനിയെന്തെന്നു ചിന്തിച്ചു
മെല്ലെ വിളിച്ചു പ്രഹ്ലാദനെത്തന്നെയും
മുമ്പില്‍‌ നിര്‍ത്തിബ്ബഹുമാനിച്ചരുള്‍‌ ചെയ്തി-
“തന്‍‌പോടിതെല്ലാമിവണ്ണമായ്‌ വന്നിതു;
തമ്പുരാന്‍‌ തന്‍‌ കളിയായതിതൊക്കെയും
കമ്പമൊഴിഞ്ഞിനി വൈകാതെ ചെന്നു നീ
നാരസിംഹാകൃതിപൂണ്ട ദേവന്‍‌ തന്റെ
ചാരത്തുചെന്നു വന്ദിച്ചിനി സാദരം.
ദൈത്യാരിതന്നുടെ കോപമശേഷവും
തീര്‍ത്തു ജഗത്ത്രയം പാലിക്കവേണമേ.”
എന്നരുള്‍‌ ചെയ്ത നേരത്തു പ്രഹ്ലാദനും
നന്നായ്‌ത്തൊഴുതുതൊഴുതു വിനീതനായ്‌
ഘോരനരസിംഹശ്രീപാദപങ്കജേ
പാരാതെ ചെന്നു നമസ്ക്കരിച്ചീടിനാന്‍‌
വീണു നമസ്കരിച്ചോരു ഭക്താഢ്യനെ
ക്ഷോണീവരനെഴുന്നേല്‍‌പിച്ചു സാദരം
ചിത്തവിശുദ്ധിയോടാശു മുകുന്ദനെ
ഭക്ത്യാ നമസ്ക്കരിച്ചഞ്ജലിയും ചെയ്തു
നില്‍ക്കുന്നതുകണ്ടു കാരുണ്യമുള്‍‌ക്കനി-
ഞ്ഞഗ്രേ മൃദുസ്മിതവക്ത്രനാമീശ്വരന്‍‌
തൃക്കൈകള്‍‌കൊണ്ടവന്‍ തന്നെയടുപ്പിച്ചു
വക്ഷസിചേര്‍‌ത്തു പുണര്‍‌ന്നു പുണര്‍‌ന്നുടന്‍‌
മൂര്‍ദ്ധിനിമുകര്‍ന്നളവേറിന ഭക്തിയാം-
വാര്‍ദ്ധിയില്‍‌ വീണു മുഴികിക്കിടപ്പവന്‍‌
ബ്രഹ്മാദികള്‍‌ക്കുമറിയരുതാതൊരു
നിര്‍മ്മലമൂര്‍ത്തിയെ നന്നായ്‌ സ്തുതിച്ചിതു:-


കഥാസംഗ്രഹം

Tuesday, July 20, 2010

ഹിരണ്യകശിപു വധം

"മുന്നം ഹിരണ്യാക്ഷനെസ്സകലേശ്വരൻ
പന്നിയായമ്പോടവനിയുയർത്തുവാൻ
കൊന്നളവുണ്ടായെഴുന്ന പരിഭവം
മന്യുവിൽ മൂടിത്തളർന്നു ചമകയാൽ
ഖിന്നനായുള്ള ഹിരണ്യകശിപുവാ-
മുന്നതനായ ദനുജകുലാധിപൻ
തന്നുടെ ബന്ധുക്കൾ പോന്നവനന്തികേ
നിന്നിതിഹാസമാർഗ്ഗോക്തിഭേദങ്ങളാൽ
മായാമയമായ സംസാര സംഭ്രമ-
തോയാകരത്തെക്കടക്കും പ്രകാരങ്ങൾ
നാനാവിധം പറഞ്ഞേറെ വളർന്നെഴും
മാനസതാപമൊഴിച്ചിരുത്തീടിനാർ
അപ്പോൾ തളർന്നു കിടന്ന പരിഭവ-
മുൾപ്പൂവിലേറെ വളർന്നു ചമകയാൽ
വിഷ്ണുപ്രിയന്മാരെയും വിഷ്ണുവിനെയും
വിഷ്ണുഭക്തന്മാരെയും പ്രതികൂലിപ്പാൻ,
മദ്ബലം കൊണ്ടു തന്നേമതിയാകയി-
ല്ലബ്ജോത്ഭപ്രസാദം വേണമെനെല്ലാം
കല്പിച്ചുറച്ചുടൻ മന്ദര പരവത-
ത്തെ പ്രവേശിച്ചു തപസ്സു തുടങ്ങിനാൻ.
ദാരുണമായ തപോബലം കൊണ്ടവൻ
സാരസസംഭവനെ പ്രസാദിപ്പിച്ചു
ദേവകൾക്കും ഭയം ചേർത്താനവർ ചെന്നു
ദേവൻ വിരിഞ്ചനുമായഥ സത്വരം
പ്രത്യക്ഷനായ് ചെന്നു വേണ്ടും വരങ്ങൾ ഞാ-
നദ്യ നല്കീടുവനെന്നു നിന്നീടിനാൻ
നത്വാപി ചൊന്നാനസുരപ്രവരനു-
മൊത്ത വരം മമ നൽകുന്നതാകിലോ
ത്വൽ സൃഷ്ടജാതികളാരാലുമേ മമ-
മൃത്യുവരാതെവണ്ണം തരേണം വരം
ശസ്ത്രങ്ങളഷ്ടാദശാദികളാലുമ-
ങ്ങത്തലെത്തായ് വാനനുഗ്രഹിക്കേണമേ
പശ്ചാദനന്താവനിസുതലങ്ങളി-
ലെത്തരുതെങ്ങുനിന്നും മമാന്തം വിഭോ!
നക്തന്ദിവം കാലയുഗ്മങ്ങളിലുമ-
ന്തർബ്ബഹിർദ്ദേശങ്ങൾ തന്നിൽ നിന്നും മമ
മൃത്യുവൊരു യോനിജങ്ങളാലും പുന-
രെത്താതവണ്ണം തരികവേണം വരം.
വിക്രമശക്തിവളർന്നു ലോകത്രയ-
മൊക്കെജ്ജയിക്കയും വേണമെന്നാൽ തന്നെ.
ഇത്ഥമർത്ഥിച്ചവൻ തന്നോടതൊക്കെയും
ഒത്തവണ്ണം നിനക്കെന്നു വിരിഞ്ചനും
സദ്യോവരം കൊടുത്തങ്ങവൻമുമ്പിൽനി-
ന്നെത്രയും വേഗാൽ മറഞ്ഞരുളീടിനാൻ.
ദാനവേന്ദ്രൻ തപസ്സും സമർപ്പിച്ചു തൽ-
സ്ഥാനാധിപത്യം ഭൃഗുസുതാജ്ഞാവശാൽ
വാണാൻ സുഹൃത്തുക്കളും വന്നുകൂടിനാർ;
മാനം നടിച്ചാരസുരപ്രവരരും
വാരിജയോനിവരപ്രഭാവാൽ ഭയ-
മാരിലുമെന്യേ ഹിരണ്യ്കശുപുവും
സാധുജനങ്ങളെ ദ്വേക്ഷിച്ചനുദിന-
മാധിവളർത്താനഖിലജനത്തിനും
ദേവേന്ദ്രനാദി ദിഗീശന്മാർ തമ്മെയും
ദേവാരി താനേ ജയിച്ചാനശേഷവും;
ദേവപാദാർത്ഥങ്ങളുമടക്കിക്കൊണ്ടു
ദേവികളേയും വിധേയമാക്കീടിനാൻ;
ഭൂമിയുമാകാശവും ബലിസത്മവും
താമസനൊക്കെയടക്കിനാനശ്രമം:
നാനാപ്രകാരവുമീശനാകുന്നതു
താനെന്നുറച്ചുകൊണ്ടീടിനാൻ കശ്മല-
ന്താനവൻ,മറ്റൊരു നാഥനുണ്ടങ്ങൊരു
കോണിലെങ്ങാനുമെന്നിങ്ങനെ കേൾക്കിലോ
നൂനമവിടേയ്ക്കു ചെന്നവൻ തന്നുടെ
മാനമടക്കിവച്ചിങ്ങുപോരും ബലാൽ.
പേടിച്ചരയാലിലകൾപോലെ തുലോ-
മാടൽപെടുമവനെന്നു കേൾക്കുംവിധൗ,
നാരായണാന്തക വൈരികളിജ്ജഗൽ-
ക്കാരണന്മാരെന്നൊരുവൻ പറകിലോ
കേവലം ചെന്നവനെ പിടിപെട്ടുടൻ
നാവരിഞ്ഞീടുവാനും മടിയില്ലപോൽ.
കാമാരി നാരായണന്മാരുടെ തിരു-
നാമങ്ങളും ജപിച്ചീടരുതാരുമേ;
നാഥനാകുന്നതു ഞാൻ ജഗത്തിന്നു മൽ-
പ്രീതിവേണം വരുത്തീടുവാനേവരും;
നാമജപങ്ങളും ധ്യാനവും പൂജയും
കാമദനാമെന്നെവേണമെല്ലാവരും;
യാഗാദികർമ്മഹവിർഭാദമാദിയാം
ഭോഗഭോക്താവു ഞാനെന്നുറച്ചീടുവിൻ.
ഏവമാദി പ്രഭാവോപേതനാമവൻ
ഏവരേയും പരം ദ്വേഷിച്ചിതേറ്റവും.
അന്നതേതും സഹിയാഞ്ഞമരേന്ദ്രാദി-
വൃന്ദാരകവൃന്ദവും മുനിവർഗ്ഗവും
ചെന്നു പാലാഴിപുക്കംബുജനേത്രനോ-
ടിന്ദ്രാരിയാലുള്ളുപദ്രവമൊക്കവേ
വന്ദിച്ചു വാഴ്ത്തി സ്തുതിച്ചുണർത്തിച്ചത-
ങ്ങിന്ദിരാവല്ലഭൻ കേട്ടു കൃപാവശാൽ
നന്ദസ്മിതം ചെയ്തു മാധുര്യ പൂർവ്വമാ-
നന്ദാലയൻ കനിവോടരുളിച്ചെയ്തു:-
“ഉഗ്രനായുള്ള ദിതിസുതോപോദ്രവം
നിഗ്രഹിച്ചാശുതീർത്തീടുവൻ തന്നുടെ
പുത്രനാം ഭാവതോത്തമൻ തങ്കലേ
ശത്രുതയാ പുനരില്ലൊരു സംശയം
ചെറ്റു പാർക്കെ” ന്നതുകേട്ടമരൗഘവും
തെറ്റെന്നു പോയ് നിലയം പ്രതി മേവിനാർ.
മുഷ്കരനായ ഹിരണ്യകശിപുത്രൻ
മക്കളിലാദ്യനാം പ്രഹ്ളാദനാദിയായ്
മറ്റുള്ള ദാനവബാലകന്മാരെയും
മുറ്റുമിയന്ന ബൃഗുസുതന്മാരവർ
വിദ്യകളഭ്യസിപ്പിച്ചുതുടങ്ങിനാ-
രെത്രയും ബുദ്ധിമാന്മാരവരേവരും.
സർവ്വജ്ഞനായ് ചമഞ്ഞീടിനാനങ്ങതിൽ
ദിവ്യനാം പ്രഹ്ളാദനും സ്വാഭാവികയാം-
വാസനയാ ജഗൽക്കാരണനാകിയ
വാസുദേവങ്കലുദിച്ചുണർവേറ്റവും
ഭക്ത്യാപി വിഷ്ണുമയം ജഗൽസർവമെ-
ന്നുൾക്കാമ്പിൽ നന്നായുറപ്പിച്ചനുദിനം
വിദ്യകളഭ്യസിച്ചീടിനാൻ കൂടവേ
നിത്യമതിലൊരുനാളസുരേശ്വരൻ
പുത്രനെത്തന്നരികത്തുവിളിച്ചെടു-
ത്തുത്സംഗസീമ്‌നിവിന്യസ്യ പുണർന്നുടൻ
മൂർദ്ധ് നി മുകർന്നു സന്തോഷേണ ചോദിച്ചാൻ:-
“ആസ്ഥയാ നീ പഠിച്ചുള്ളതെല്ലാറ്റിലും
നല്ലതെന്തെന്നു ചിൽകെ”ന്നതു കേട്ടവൻ
ചൊല്ലിനാല്ലലൊഴിഞ്ഞു മന്ദേതരം:
“നല്ലതു നാനാജഗദ്ഗുരു മാധവൻ
കല്യാണവാരിധിതൻ പദസേവയിൽ
മീതേ നമുക്കേതുമില്ലെന്നതെന്നുടെ
ചേതസിനന്നായുറച്ചിതു കേവലം
തേറുകെ”ന്നാത്മജൻ ചൊന്നതു കേട്ടുടൻ
ചേറിയെഴുന്നതികോപേന ദാനവൻ
പാരാതെ നേരേ പിടിച്ചുതള്ളീടിനാൻ
പാരിലാറേഴുരുണ്ടങ്ങെഴുന്നേറ്റവൻ
“നാരായണ! പരിപാലയമാ”മിതി
നേരേ തൊഴുതു നിന്നീടിനാൻ ദൂരവേ,
“എന്നുടെ ശത്രുവായുള്ളവൻതന്നിലോ
ചെന്നുറയ്ക്കുന്നിതു നിന്നുടെ മാനസം?
നന്നല്ലിതുണ്ണീ നിനക്കെ”ന്നവൻ കനൽ-
ചിന്നും മിഴികളോടാശു ചൊല്ലീട്ടുടൻ,
പിന്നെബ് ഭ്യഗുസുതന്മാരെ വിളിച്ചു തൻ-
മുന്നിൽ നിർത്തിപ്പറഞ്ഞീടിനാനിങ്ങനെ:-
“നിങ്ങൾ ചില മതമുൾക്കളർന്നിത്തരം
ഇങ്ങിവനെപ്പഠിപ്പിച്ചുതുടങ്ങിയാൽ
എങ്ങുമിരിപ്പാനയയ്ക്കുന്നതല്ലെന്ന-
തങ്ങകമേ ധരിച്ചീടുവനീദൃശം.
ധിക്കാരമങ്ങുവച്ചേക്ക മഹത്ത്വങ്ങൾ
ഒക്കെയറിഞ്ഞിരിക്കുന്നിതെന്മാനസേ.
സത്വരമിത്തരം ദൈത്യ കുലേശ്വരൻ
ചിത്തകോപേന ചൊല്ലുന്നതു കേട്ടവർ
ബദ്ധാഞ്ജലി ചേര്ർത്തു നിന്നു ചൊല്ലീടിനാ-
”രിത്ഥമുൾത്താരിലങ്ങോർത്തീല ഞങ്ങളോ
ഞങ്ങൾക്കു മറ്റമില്ലൊരാധാരമിന്നിവൻ
ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചതല്ല ചൊല്ലുന്നതും
പൊങ്ങും മഹാക്രോധമിങ്ങനെ കാൺകയാൽ
ഇങ്ങധികം ഭയമുണ്ടു ഞങ്ങൾക്കെല്ലാം“
എന്നിങ്ങനെ ഭൃഗുനന്ദനന്മാർ പറ-
ഞ്ഞന്നേറമാശു ചൊന്നാൻ ദിതിനന്ദനൻ:
”നിങ്ങളാരും പഠിപ്പിച്ചതല്ലെങ്കിലി-
ന്നിന്ദ്യനു തന്നകതാരിലുദിക്കയോ
ചെയ്തതെന്നിമറ്റിതാരാനുമൊന്നുര-
ചെയ്തുകേട്ടുള്ളിലുറയ്ക്കയോ കശ്മലൻ
നന്നലിവനുടെ ദുർബോധമിങ്ങതി-
നൊന്നുകൊണ്ടും പുനരെന്നാലതു നിങ്ങൾ
ശിക്ഷിച്ചു മാറ്റി മറപ്പിച്ചു കൊണ്ടിങ്ങു
ശിക്ഷയാവന്നാലു“മെന്നവരോടെല്ലാം
ചൊല്ലിസ്സരസമായാത്മജൻ തന്നെയും
മെല്ലെപ്പറഞ്ഞയച്ചീടിനാൻ കൂടവേ.
ചെന്നങ്ങനുസരണം ചെയ്തവനോടു
പിന്നെ ഭൃഗാസുതന്മാരവർ ചോദിച്ചാർ:
”വത്സ! നിനക്കു നാരായണൻ തങ്കലേ
ബുദ്ധിയുണ്ടാതാരാനും പറഞ്ഞതോ?
നിത്യം സ്വതേതന്നെ നിങ്കലുണ്ടായതോ?
സത്യം പറകെ“ന്നു കേട്ടവൻ- ചൊല്ലിനാൻ:
”സ്വസ്ഥനെന്നും പരനെന്നും ജഗത്തെന്നും
ഇത്ഥം ബഹുവിധമുള്ള ഭേദഭ്രമം
തന്നുടെ മായയാ സർവജഗത്തിനും
അന്വഹം തോന്നിച്ചരുളും ജഗന്മയൻ
സർവചരാചരാചാര്യൻ മമഗുരു
സർവഗൻ തൻപദം നിത്യം നമാമ്യഹം
രക്ഷതു മാ“മെന്നിരുന്നവൻ തന്നുടെ
ഭക്തിപ്രവൃത്തിയുമൊക്കെഗ്രഹിച്ചവർ
തൽസ്ഥിരതാമൊഴിച്ചീടുവാനായുരു-
ഭർത്സനാദ്യാകാരഭാവക്രിയകളാൽ
ഭീതിവളർത്തു ശീലിപ്പിച്ചുടൻ ത്രിവർ
ഗ്ഗാദി സർവം ഗ്രഹിച്ചീടിനാൻ നീതിമാൻ.
ദിവ്യനിവനെന്നുറച്ചന്നൊരുദിനം
കാവ്യസുതന്മാരവനോടു കൂടവേ
ചെന്നു ദനുജേന്ദ്രനെക്കണ്ടു വന്ദിച്ചു
നിന്നാരവർ തൊഴുതീടിനാൻ പുത്രനും.
നന്ദനൻ തന്നെസ്സവിധേവിളിച്ചനു-
നന്ദിച്ചെടുത്തു മടിയിൽ വച്ചാദരാ
നന്നായ് പുണർന്നു ശിരസി ചുംബിച്ചുകൊ-
ണ്ടന്നു ചോദിച്ചാൻ തെളിവോടി“തെന്മകൻ
ഇത്രനാളും മിനക്കെട്ടു പഠിച്ചതി-
ലുത്തമമായതെന്തെന്നു ചൊല്ലീടുനീ”.
എന്നു പിതാവു ചോദിച്ചതു കേട്ടവൻ
അന്നേരമാശു മുതിർന്നു ചൊല്ലീടിനാൻ:-
“എന്തു ചൊല്ലുന്നതു മുന്നേതിലേറ്റമെ-
ന്നന്തർഗതിക്കു വിശേഷമില്ലേതുമേ
നിത്യം ശ്രവണാദി സൽകീർത്തനങ്ങളാൽ
ഭക്തി നാരായണൻ തങ്കലെത്തീടുകിൽ
മർത്യജന്മാർത്ഥം ലഭിച്ചിതെ”ന്നാത്മജൻ
അത്യാദരേണ ചൊല്ലുന്നതുകേട്ടവൻ
ക്രൂദ്ധിച്ചവനെപ്പിടിച്ചുതള്ളിക്കള-
ഞ്ഞെത്രയുമുഷ്ണിച്ചു ശുക്രാത്മജരെയും
ഭർത്സിച്ചു നേത്രാഗ്നിപൊട്ടിച്ചിതറുമാ-
റുഗ്രവേഗേന ചൊല്ലീടിനാനിങ്ങനെ:
“ധിക്ക്യതിയുള്ള കുസൃതികൾ നിങ്ങളെ-
ന്നുൾക്കാമ്പിലാഹന്ത!നിശ്ചയിച്ചേനഹം.
മൽപ്രതിയോഗി പാലാഴിയിൽപൂക്കൊളി
ച്ചെപ്പോഴുമങ്ങുറങ്ങിക്കിടക്കുന്നവൻ,
ശക്തനെന്നുള്ള സാരം പഠിപ്പിച്ചതെൻ
പുത്രനെക്കശ്മലവിപ്രരേ! നിന്നിദം;
കള്ളക്കുരങ്ങന്മാർ മുന്നിൽനില്ലയ്കെ”ന്ന്
ഉള്ളം നടുങ്ങെപ്പറഞ്ഞതുകേട്ടവർ
തുള്ളും നിലകളോടുള്ളം വിറച്ചു വീർ
ത്തുള്ളുള്ള ഭാവം കലർന്നു ചൊല്ലീടിനാർ:-
“നാഥ!നമസ്തേ നമസ്തേ ജഗത് സക-
ലാധാര! ദൈവമേ! വീരമൗലേ! ജയ
പാരിലഗതികളാമടിയങ്ങളോ-
ടാരൂഢരോക്ഷമുണ്ടാകരുതിങ്ങനെ
സാക്ഷാൽ പരമാർത്ഥമങ്ങറിഞ്ഞീലതു
കേൾക്ക തവാത്മജനിച്ചൊന്നതൊന്നുമേ
ഞങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചതല്ലച്ഛനാണകേൾ
അങ്ങതുറയ്ക്കിലും കൂടവേ നിർണ്ണയം
നന്ദനനാമിവനോടിപ്രബന്ധങ്ങൾ
ഇന്നൊരന്യൻ പഠിപ്പിച്ചതുമല്ലല്ലോ.
അങ്ങതുറയ്ക്കിലും കൂടവേ നിർണ്ണയം
നന്ദനാമിവനോടിപ്രബന്ധങ്ങൾ
ഇന്നൊരന്യൻ പഠിപ്പിച്ചതുമല്ലല്ലോ.
തന്നുടെ വാസനയാ സ്വാഭാവികമാം
ദുർന്നയമെന്നതറിഞ്ഞരുളേണമേ.
ഞങ്ങളാകുന്നതെല്ലാപ്രകാരത്തിലും
ഇങ്ങവനെപ്രതി ശിക്ഷിച്ചതന്വഹം.
വ്യംഗ്യമാമിപ്പൊരുളങ്ങവനെപ്പൊഴു-
തെങ്ങും വെളിച്ചത്തിടുകയുമില്ലല്ലോ
ഞങ്ങളാലൊന്നതിന്നാവതല്ലെ“ന്നവർ
അങ്ങുചൊല്ലുന്നതു കേട്ടവൻ പുത്രനെ-
പ്പിന്നെപ്പലവിധം ദ്വേഷിച്ചതോർക്കിലി-
ങ്ങൊന്നുമെനിക്കു ചൊല്ലാവതലീശ്വര!
ദൈവവിലാസങ്ങളെന്തറിയാവതോ!
ദൈവമല്ലോ ജഗൽസാക്ഷിയാകുന്നതും
സർവകാര്യങ്ങളും സർവജനത്തിനും
ദൈവം വരുത്തുന്നതെന്നി മറ്റെന്തുള്ളു?
ദൈവഗതികൾ മറന്നുനടക്കുമ്പോൾ
ദൈവാനുകൂല്യമില്ലെന്നു വന്നീടുന്നു
ദൈവാനുകൂല്യമുണ്ടായ് വരുന്നാകിലോ
ദൈവവിശ്വാസമുണ്ടായ് വരും നിർണ്ണയം.
ദൈവത്തേയും മറന്നാശു ദൈതേയനും
ദിവ്യനാം പ്രഹ്ളാദനെ വധിച്ചീടുവാൻ
ക്രവ്യാശികളെ വിളിച്ചതിസത്വരം
സംശയമെന്നിയേ മണ്ഡലാഗ്രങ്ങളും
ആശുകൊടുത്തയച്ചീടിനാനങ്ങവർ
കേവലം ചെന്നു ചുഴന്നടുക്കും വിധൗ
ദേവദേവേശനെ ധ്യാനിച്ചുറച്ചുടൻ
തന്നുള്ളിലും ജഗത്തിലും കൊല്ലുവാൻ
ചെന്നടുക്കുന്നൊരു ദാനവന്മാരിലും
മണ്ഡലാഗ്രങ്ങളിലും പരിപൂർണ്ണനായ്
പുണ്ഡരീകാക്ഷനാമാദിനാരായണൻ-
തന്നുടെ മായയാ നിന്നവനാകിലി-
ങ്ങിന്നിവരാലെനിക്കില്ലൊരു സങ്കടം
നിർണ്ണയമെന്നവനുള്ളിലുറച്ചള-
വർണ്ണോജലോചനൻ തന്മഹാമായയാ
തങ്ങളിൽ തന്നെ വിപരീതമായ് ചമ-
ഞ്ഞങ്ങവർ വെട്ടിമരിച്ചാർ പരസ്പരം.
നന്ദനൻ തന്നെ വധിപ്പതിന്നേതുമേ
സന്ദേഹമെന്നിയേ പിന്നെയും ദാനവൻ
ദിഗ്ഗജേദ്രന്മാരെയൊക്കെവിളിപ്പിച്ചു
മുഷ്കരന്മാരെ നിയോഗിച്ചിതക്ഷണം.
ചിക്കനെച്ചെന്നവർ കത്തിത്തുടങ്ങിനാ-
രുൾക്കാമ്പുണർന്നു സ്മൃതിചേർന്നു ബാലകൻ
നിൽക്കുന്നളവു കരിവീരന്മാരുടെ
കർക്കശാകാരമാം ദന്തങ്ങളൊക്കവേ
പെട്ടെന്നു താനേ മുറിഞ്ഞഴൽപെട്ടഹോ
കഷ്ടം! പതിച്ചു തളർന്നുപോയീതുലോം.
ദുഷ്ടനതുകൊണ്ടുമാവതല്ലായ്കയാ-
ലഷ്ടനാഗങ്ങളെ വിട്ടാനനുക്ഷണം
ചെന്നു ദംശിപ്പതിന്നായ് തുടങ്ങും മഹാ-
പന്നഗന്മാരുടെ പൽമുറിഞ്ഞൂ ബലാൽ.
ഖിന്നനാം ദാനവാധീശ്വരൻ പിന്നെയും
വഹ്നിയെരിച്ചു കത്തിജ്ജ്വലിപ്പിച്ചതിൽ,
കാലും കരങ്ങളും കൂട്ടിവരിഞ്ഞിട്ട-
കാലമത്തീയും മഹാവിഷ്ണുതന്നെയും
വേറായിരിപ്പതല്ലെന്നു തന്മാനസേ
തേറിനാനപ്പൊഴുതാറിനാനഗ്നിയും ,
ചെന്താമരപ്പൂവുഴിഞ്ഞാലുമാടീട്ടു
സന്തതം കാറ്റേറ്റലസാതെ മേവിന
വൻതീയിലേറ്റം കുളിർത്തു വിളങ്ങിനാൻ
അന്തരമെന്നിയേ ബാലകന്തന്നുടൽ.
ചിത്തമുഴുത്തു ദനുജേന്ദ്രനും മുഹു-
രെന്തിനി നല്ലതെന്നോർത്തു കല്പിച്ചുടൻ
ആട്ടിപ്പിടിച്ചു മകനെക്കരങ്ങളും
കൂട്ടിപ്പരിചോടു കാലും മുറുകവേ
നാഗപാശങ്ങളാൽ കെട്ടിവരിഞ്ഞനു-
രാഗമൊഴിഞ്ഞു സമുദ്രത്തിലിട്ടഹോ!
മീതേ വളർന്ന ഗിരികളും ബന്ധിച്ചു
ചേതസി സംശയം വിട്ടു താനേറ്റിന്നാൻ.
മജ്ജനം ചെയ്തതീബാലകനപ്പൊഴു-
തിജ്ജഗത്തൊക്കെനിറഞ്ഞ ജഗന്മയൻ
പദ്മനാഭൻ പരിപാലയമാമിതി
സ്മൃത്വാപി ധീരനായപ്പൊഴുതഞ്ജസാ,
കെട്ടുകളറ്റു പാശങ്ങളും ദൂരവേ
പൊട്ടിത്തെറിച്ചങ്ങുരുണ്ടു ഗിരികളും,
തൽക്ഷണേ പാശിതാൻ ചെന്നെടുത്താദരാൽ
അക്കടൽ തന്നുടെ തീരമേറ്റീടിനാൻ.
കർക്കശൻ ദാനവൻ പിന്നെ വിഷങ്ങളും
ഭുക്തരസങ്ങളിലൊക്കെപ്പലവിധം
ഭൃത്യരെക്കൊണ്ടു കൊടുപ്പിച്ചതും ഹൃദ-
യസ്ഥനാമീശ്വരൻ താൻ ദഹിച്ചീടിനാൻ.
സംശോഷകനായ വായു ചുഴലിയായ്
സംശയമെന്നിയേ ചെന്നുചുഴന്നുടൻ
പൈതലായുള്ളവൻ തന്നെ വിരട്ടുവാൻ
കൈതവപൂർവ്വമയച്ചവൻതന്നെയും
വൈകര്യകാരി ഭഗവാൻ നിരഞ്ജനൻ
വൈകാതെതാൻ ദഹിച്ചീടിനാൻ കൂടവേ.
ഇങ്ങനെയുള്ള ദുർവ്യാപാരകർമ്മങ്ങൾ
അങ്ങവനൊന്നുമേലായ്കകൊണ്ടന്വഹം
തന്നുള്ളിലേറ്റം വിചാരം കലർന്നങ്ങു
നിന്നവൻ പിന്നെച്ചതിപ്പതിന്നായഹോ!
നന്ദനൻ തന്നെ നന്നായ് പറഞ്ഞന്തികേ;
നന്ദിച്ചിരുത്തിച്ചിലനാൾകഴിച്ചഥ,
ഭാർഗ്ഗവന്മാരെച്ചതിപ്പതിനായുള്ള
മാർഗ്ഗങ്ങളീവണ്ണമെന്നുമുറപ്പിച്ചവൻ
ഭാഗ്യവാനായ തനയനെപ്പിന്നെയു-
മാക്കിനാൻ വിദ്യ പഠിപ്പതിന്നന്തികേ;
അന്നവർതമ്മുടെ ദുഷ്കർമ്മ ഹേതുനാ
വഹ്നിയിൽ നിന്നു ജനിച്ചുള്ള കൃത്യങ്ങൾ
ചെന്നു ദഹിപ്പാനടുക്കുന്നതുകണ്ടു
നന്നുള്ളിൽ മേവിന നാരായണനുടെ
ചക്രം പുറപ്പെട്ടു കൃത്യങ്ങൾ തമ്മെയും
ഒക്കെദ്ദഹിച്ചുകളഞ്ഞോരനന്തരം
പിന്നെയും വിദ്യപഠിച്ചവൻ ഭാർഗ്ഗവ-
നന്ദനന്മാരുമൊന്നിച്ചിരുന്നനാൾ
മന്നവനായ ഹിരണ്യകശിപുവും
നന്നുടെ പുത്രനു നാരായണങ്കലേ
ഭക്തിക്കിളക്കമില്ലെന്തിനിച്ചെയ് വതെ-
ന്നുൾത്താരിലോർത്തോർത്തിരുന്നന്നൊരുദിനം
ആയിരം യോജന മേൽപ്പോട്ടുയർന്നധി-
കായതം വിസ്തൃതിചേർന്നു വിളങ്ങിന
മാളികമേലമാത്യാചാര്യമന്ത്രിഭിർ-
മ്മേളം കലർന്നു ചുഴന്നവരാസനേ
സർവ്വലോകൈകനാഥപ്രഭാവേന ദുർ-
ഗ്ഗർവം കലർന്നു വാഴും ദനുജേന്ദ്രനെ
ദിവ്യനാം പുത്രനും ചെന്നുകണ്ടന്തികേ
നിർവ്യാജമാശു നമസ്കരിക്കും വിധൗ
ദുഷ്ടനായുള്ളവൻ താൻ നിയോഗിക്കയാൽ
ഒട്ടും മടിയാതെ ഭൃത്യജനങ്ങളും
പെട്ടെന്നു ചെന്നു പിടിഛ്കു കാലും കൈയും
കെട്ടിവരിഞ്ഞുടനിട്ടാനധോഭുവി.
ചക്രായുധനുടെ ഭക്തപ്രവരരിൽ
അഗ്രേസരനിങ്ങു പോരുന്നളവുടൻ
വിഷ്ണുമയമെന്നുറച്ചാനഖിലവും;
വിഷ്ണുമായയ്ക്കരുതാതില്ലൊന്നുമേ.
വിഷ്ണുപാദത്തിങ്കൽനിന്നു താഴുന്നവൻ
വിഷ്ണുപ്രിയയിൽവന്നെത്തുന്നതിൻമുമ്പേ
വിഷ്ണുപ്രിയാ, ധരാദേവിതാൻ തൽക്ഷണേ
വിഷ്ണുമനോഹരവേഷഭാവത്തൊടും
വിഷ്ണുഹൃദയഗതികണ്ടനുദ്രുതം
വിഷ്ണുബുദ്ധ്യാ കരംകാട്ടി നിന്നീടിനാൾ:
വിഷ്ണുഭക്തൻ വന്നുവീണാൻ കരാംബുജേ.
വിഷ്ണുസ്മൃതികൊണ്ടു ബന്ധങ്ങളൊക്കെയും
വിഷ്ണുപാദത്തിങ്കൽനിന്നഴിഞ്ഞു ബലാൽ
വിഷ്ണുരേവം പുണർന്നർഭകൻതന്നെയും
വിഷ്ണുപ്രിയതന്നിൽ നിർത്തിനാളാദരാൽ.
വിഷ്ണുഭക്തൻ നമസ്കൃത്യ നിവർന്നുടൻ
ഭക്ത്യാ തൊഴുതു ചോദിച്ചാൻ: “ഭവതിയാ-
രിത്രകാരുണ്യമടിയനിൽ മാനസേ
മുറ്റിവളർന്നുവന്നിങ്ങനെ താങ്ങുവാൻ?
ഉറ്റവർക്കും ബത വല്ലുകയില്ലല്ലോ
മറ്റമിന്നാവശ്യമുണ്ടാകയില്ല മാം:
പെറ്റമാതാവുപേക്ഷിച്ചോരഗതി ഞാൻ
ചത്തുപിറന്നിതെന്നമ്മ തൃക്കയ്യതിൽ
നിത്യമെനിക്കിനി മറ്റില്ലൊരാശ്രയം,
ഭക്തപ്രിയേ! വെടിയായ്ക ഭവതിയും
അത്യന്തമാനന്ദഭൂതേ! നമോസ്തു തേ.”
ഇത്ഥം തൊഴുതപേക്ഷിച്ചുനിൽക്കും നിജ-
ഭക്തനോടപ്പോളർൾചെയ്തു ഭൂമിയും:-
“സർവചരാചര ധാത്രിയായ് മേവിന
സർവം സഹാദേവിയായതു ഞാൻ മമ-
ഭർത്തൃനിയോഗേന നിന്നെ രക്ഷിപ്പതി-
നത്യരം പ്രത്യക്ഷയായ് വന്നതിങ്ങനെ
പുത്ര! നിനക്കിനിയും ബത! വേണ്ടുകിൽ
അത്രൈവ മൽസ്മൃതിചെയ്കിലവിടെ ഞാൻ
പ്രത്യക്ഷയായ് വന്നു സങ്കടം പോക്കുവൻ
ചിത്തചാഞ്ചല്യമുണ്ടാകായ്കൊരിക്കലും;
നാരായണസ്വാമി സർവജഗദ്ഗുരു
കാരുണ്യവാരിധി കാത്തുകൊള്ളും ദൃഢം;
നല്ലതു മേന്മേൽ വരികെ“ ന്നനുഗ്രഹി-
ച്ചല്ലലൊഴിഞ്ഞു മറഞ്ഞാൾ ധരിത്രിയും;
തുല്യമതിയായ പ്രഹ്ളാദഭക്തിക-
ണ്ടെല്ലാവരും ബഹുമാനിച്ചിതേറ്റവും.
വല്ലാതെ കണ്ടിളിഭ്യം കലർന്നീടിനാ-
നല്ലോ ഹിരണ്യകശിപുവാം വീരനും.
ഇല്ലാ ചതികളുമങ്ങവനേൽക്കയെ-
ന്നുള്ളിലുറച്ചു നിർല്ലജ്ജനായ് പിന്നെയും
നല്ലവണ്ണം പറഞ്ഞങ്ങുശനാന്തികേ
നല്ല ശിക്ഷയ്ക്കുടനാക്കിനാൻ പിന്നെയും
ഭാഗ്യവാന്മാർക്കു ചെയ്യുന്നതെല്ലാം മഹാ-
ഭാഗ്യമായേവരൂ നീക്കമില്ലേതുമേ.
യോഗ്യമാം വിദ്യകളഭ്യസിച്ചീടുവാൻ
യോഗ്യനായ് വന്നാനവൻ പലകാലവും
യോഗ്യപുരുഷനല്ലോ ഹൃദയസ്ഥിതനായ്
യോഗ്യമുദിപ്പിച്ചു നില്ക്കുന്നതെപ്പൊഴും;
കാൽക്ഷണകാലമാത്രം പോലുമീശ്വര-
സാക്ഷിയോഗം മറന്നീടുമാറില്ലവൻ.
താനും ഗുരുവും ജനന്മയൻ മാധവൻ
നാനാചരാചരാചാര്യനാമീശനും
നൂനം പ്രപഞ്ചവുമീരേഴുലോകവും
ആനന്ദപൂർവ്വമൊന്നായ്ക്കണ്ടിരിപ്പവൻ
ദാനവാധീശ്വരനന്ദനൻ തന്നുടെ
മാനസപദ്മം പരമ പുരുഷനു
മൂലനിലയനമായ് ചമഞ്ഞൂ സദാ-
കാല, മതിനാൽ വിളങ്ങിനാനേറ്റവും.
ബാലനനെ വധിക്കരുതാഞ്ഞു തൽ
ക്കാലേ മുഴുത്തവിചാരവും ഭീതിയും
കൂടിക്കലർന്നു തളർന്നു ദിതിസുത-
നന്ദനൻ സബ്രഹ്മചാരികളാകിയ
ബാലകന്മാരെയനുസരിച്ചന്തികേ
ചാലേവിളിച്ചു മധുരമായ് ചൊല്ലിനാൻ:-
“ഞാനൊരു നല്ലതുണ്ടിന്നു ചൊല്ലീടുന്നു
മാനസതാരിൽ ഗ്രഹിപ്പിനെല്ലാവരും;
മാനുഷനായാൽ ചെറിയനാളേ മുദാ
മാനസേ ഭാഗവതധർമ്മനീതികൾ
സാധിച്ചുകൊൾകവേണം മനുജന്മമി-
മ്മേദിനിയിങ്കൽ ലഭിപ്പാൻ പണിതുലോം;
പാരിലിതു ലഭിച്ചീടുകിലും പുന-
രോരാതെ പോയ്ക്കഴിയുന്നിതുകാലവും;
ബാല്യവാർദ്ധക്യകാലങ്ങൾ രണ്ടിങ്കലും
ചാലേ പ്രവൃത്തിക്കു ശക്തിയില്ലേതുമേ;
യൗവനത്തിങ്കലഹങ്കാരയുക്തരായ്
ഗർവികളായ് ധനകാമികളായോരോ
രാഗദ്വേഷാദി വിവശരായങ്ങനു-
ഭോഗികളായ്വരും മായാബലവശാൽ.
മറ്റൊരു ജാതികൾക്കും പുരുഷാർത്ഥമി-
ങ്ങുറ്റുസാധിപ്പാനരുതതുനിർണ്ണയം.
എന്നിതെല്ലാം വിചാരിച്ചുകാണുമ്പൊഴു-
തിന്നിഹ മാനുഷന്മാരായ് ചമകിലോ
ചെമ്മേ ഭഗവൽപദാംബുജസേവയാ
ജന്മഖേദമൊഴിച്ചീടുകവേണ്ടതും;
നന്നായ് നിരൂപിച്ചുകൊൾവിനെല്ലാവരും”
എന്നവൻ ചൊന്നതുകേട്ടഥ ബാലരും
ചൊന്നാർ: “നിനക്കുമിവിടെയീ ഞങ്ങൾക്കു-
മൊന്നുതന്നേ ഗുരുവില്ലൊരു സംശയം
എന്നാകയാലിതു നിന്നോടു ചൊന്നതാ-
രെന്നിതു കേട്ടറിയുന്നീല ഞങ്ങളോ;
ഞങ്ങൾക്കു നിൻവചനാമൃതം കേൾക്കയാൽ
ഇങ്ങകതാർ തെളിഞ്ഞീടുന്നിതേറ്റവും:-
നിന്നകതാരിലുറച്ചവാറെങ്ങനെ-
യെന്നതും ഞങ്ങൾക്കു ചൊല്ലിത്തരികെടോ!"
എന്നവരൊന്നിച്ചു ചോദിച്ചതുകേട്ടു
ചൊന്നാനവരോടുടൻ ദനുജേന്ദ്രജൻ:-
”മുന്നം മമജനകൻ തപസ്സിന്നുപോ-
യന്നുസുരേന്ദ്രാദിദേവകൾ വന്നുടൻ
ദാനവമന്ദിരം സംഹരിക്കും വിധൗ
മാനം നടിച്ചെതിരിട്ടാരസുരകൾ,
വീറോടെതിർത്തു പോർചെയ്തു തോറ്റീടിനാ-
രേറെപ്പരവശപ്പെട്ടസുരാന്വയം
മണ്ടുന്നനേരത്തു മാതാവു സംഭ്രമി-
ച്ചിണ്ടൽ പൂണ്ടേറ്റമുഴന്നു നിൽക്കുന്നതു
കണ്ടുപിടിച്ചു സംക്രന്ദനൻകൂടവേ
കൊണ്ടുപോകുന്നതു കണ്ടു വീണാധരൻ
മാർഗ്ഗമദ്ധ്യേ പുരുഹൂതനോടിതു
യോഗ്യമല്ലെന്നരുൾചെയ്തു വാങ്ങി ദ്രുതം
തന്നുടെ സന്നിധൗ കൊണ്ടുപോയീടിനാൻ
ചെന്നിടരെന്നിയേ നന്നായിരുത്തിനാൻ.
അന്നു മതാവിനാലുള്ള ശുശ്രൂഷക-
ണ്ടന്യൂനമോദവാത്സല്യം കലർന്നുടൻ
ഗർഭസ്ഥനാമെന്നേയുദ്ദിശ്യ മാതാവി-
ന്നപൊഴുതാത്മജ്ഞാനാർത്ഥതത്ത്വത്തെയും
ഭാവവതധർമ്മനീതിമതങ്ങളും
ആഗമാന്തർത്ഥസൂക്ഷ്മോപദേശത്തെയും
ഭക്തിപ്രഭാവഭേദങ്ങളും കേവലം
മുക്തിവരുത്തും പ്രകാരവുമൊക്കവേ
ചിത്തം തെളിഞ്ഞു സന്ദിഗ്ദ്ധങ്ങൾ നീങ്ങുമാ-
റെത്രയുമാദരവോടരുളിച്ചെയ്തു.
സ്ത്രീസ്വഭാവം കൊണ്ടു മാതാവിനങ്ങതു
സാക്ഷാൽ മറന്നുപോയീ മഹാമായയാ.
നീക്കമൊഴിഞ്ഞു മുനീശ്വരാനുഗ്രഹാൽ
സൂക്ഷമമായെങ്കലുറച്ചിതു സർവവും.
അങ്ങനെയുള്ള സ്വാഭാവികയാകുന്ന-
അങ്ങനെയുള്ള സ്വാഭാവികയാകുന്ന-
തിങ്ങുമെന്മാനസസംഗതി തേറുവിൻ.“
എന്നവരോടു പരമാർത്ഥമൊക്കവേ
ചൊന്നവനാനന്ദമുൾക്കൊണ്ടു സാദരം
പിന്നെപ്പരമാത്മസൂക്ഷ്മതത്ത്വത്തെയും
മന്നവർക്കെല്ലാമുപദേശിച്ചീടിനാൻ.
പ്രഹ്ളാദനാലനുശാസിതരാമവർ
ആഹ്ളാദമാത്മജ്ഞാനാർത്ഥം തെളിഞ്ഞുടൻ
വിഷ്ണുഭക്ത്യാ വിളങ്ങീടിനാരേറ്റവും;
കൃഷ്ണരാമാദിജപവും തുടങ്ങിനാർ.

ഏകനാം ബാലനെശ്ശിക്ഷിച്ചു നിന്നള-
വാകെയൊരുപോലെയായ് വന്ന കാരണം
പ്രാകൃതന്മാരാമുശനസ്തനയന്മാർ
ആകുലബുദ്ധ്യാ നടുങ്ങിനാരേറ്റവും.
ദാനധീശനറിയും പൊഴുതില-
ജ്ഞാനികോപിച്ചു ചാടുന്നതിന്മുന്നമേ
നമ്മുടെ ദോഷമല്ലെന്നതു ചെന്നിനി
നിർമ്മയമെല്ലാമറിയിച്ചുകൊള്ളുവാൻ
വൈകരുതെന്നവരുണ്ടായവസ്ഥകൾ
ഐകമത്യത്തോടു ചെന്നു ചൊല്ലീടിനാർ.
കോപിച്ചതുകേട്ടു ദാനവാധീശ്വരൻ
താപിച്ചകം നൊന്തു വേപിച്ചെഴുന്നുടൻ
ചാടിപ്പുറപ്പെട്ടു പുത്രനെയങ്ങു വ-
മ്പോടെ വിളിപ്പിച്ചു മുമ്പിൽനിർത്തിച്ചൊന്നാൻ:
“എന്തെടാ! കശ്മല! ദുർബ്ബലനായ നീ
എന്തുബലം കൊണ്ടിവിടെ മമാജ്ഞയും
ലംഘിച്ചു നമ്മുടെ ദേശികൻതന്നെയും
ശങ്കിച്ചിരിയാതെ ജാത്യരിയാകിയ
പങ്കജനാഭനെസ്സേവിച്ചു കൊള്ളുന്നു?
പങ്കികൾ തന്നിൽവച്ചഗ്രസരനായ
നിങ്കഴുത്തിന്നറുത്തീടുന്നതുണ്ടു ഞാൻ
എങ്കരവാൾ കൊണ്ടതിനില്ല സംശയം;
എന്നാലിവിടെനിൻ ബന്ധുവായുള്ളവൻ
നിന്നെവന്നിങ്ങു രക്ഷിക്കുമെന്നാകിലോ
നന്നുനന്നെങ്ങിരിക്കുന്നോനവനെന്ന-
തെന്നോടു കശ്മല! ചൊല്ലുചൊല്ലിന്നു നീ.“
എന്നിങ്ങനെ പിതാ കോപിച്ചുചൊന്നള-
വന്യൂനഭക്ത്യാ തൊഴുതവൻ ചൊല്ലിനാൻ:
”ഇങ്ങിതെനിക്കുതന്നേയൊരു ബന്ധുവ-
ല്ലിന്ദിരാവല്ലഭനായ ജഗന്മയൻ
നാനാചരാചരജാതികളുള്ളിലും
നാനാവിധാത്മജന്മാണ്ഡങ്ങൾ തന്നിലും
ഭൂവാരിവായ്വഗ്നിഖാദികൾ തന്നിലും
നീവാരരത്നകനകാദികളിലും
സ്ഥൂലസുഷിരസ്വരൂപാദികളിലും
ഘ്രോണരസസ്പർശനാദ്യങ്ങൾ തന്നിലും
കാണായവറ്റിലും കേൾക്കായവറ്റിലും
താനായ് നിറഞ്ഞുമറഞ്ഞുനില്ക്കും പരൻ-
താനഖിലാത്മൈകബന്ധുവാകുന്നത-
ദ്ദീനപ്രിയാനുകൂലം ബലമായതും
താനല്ലയോ സകലാത്മൈകബന്ധുവായ്
സാനന്ദമൻപോടു പാലിപ്പതൊക്കെയും
നൂനമെനിക്കും ഭവാനും ജഗത്രയ-
സ്ഥാനനിവാസികൾക്കും പുനരെന്നിയേ
മറ്റില്ലൊരു ബലമെന്നറിഞ്ഞീടുക
മുറ്റും ജഗത്രയാധീശനാകും ഭവാൻ;
നിത്യം നിഖിലൈകബന്ധുവാമീശ്വര-
നത്യന്തശത്രുവെന്നിങ്ങനെ തോന്നിയ
ബുദ്ധിഭ്രമമതികഷ്ടമാമാസുരീ-
ബുദ്ധിയതിനെ ത്യജിച്ചു കളഞ്ഞിനി,
ശുദ്ധാത്മനാ സകലം സമീകൃത സൽ-
ബുദ്ധ്യാ ഭഗവൽഭജനം തുടങ്ങുക
വിശ്വൈകനായകനാം ഭവാ“ നെന്നത-
ങ്ങച്ഛനോടാത്മജൻ ചൊന്നതുകേട്ടവൻ
രക്തം ചിതറും മിഴികളിൽ നിന്നതി-
കർക്കശമാം കനൽക്കട്ട ചാടുംവണ്ണം
ക്രൂദ്ധിച്ചു ദന്തം കടിച്ചു ദംഷ്ട്രങ്ങളും
ഉദ്ധ്യത്യ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചലറിദ്രുതം
ഭേദം ചെറുതേതുമില്ല സർവേശ്വര-
നാദിനാഥാനുകൂലം ബലമേവനും.
കേവലമിങ്ങനെയുള്ള ജഗന്മയൻ
ദേവദേവൻ മമ ശത്രുവെന്നിങ്ങനെ
ഭാവം കലർന്നതു മായാപരവശാൽ.
ഏവമുള്ളാസുരീഭാവമൊഴിഞ്ഞിനി-
ഭാഗവതപ്രിയാനായിരുന്നന്വഹ-
മാഗമക്കാതലാമാദിനാദൻപദം
ഭക്ത്യാ ഭജിപ്പിതത്യുത്തമമെന്നു തൻ-
പുത്രൻ പറഞ്ഞതുകേട്ടസുരേശ്വരൻ
പെട്ടെന്നു വാളുമെടുത്തെഴുന്നേറ്റു ‘ല
കൊട്ടൊഴിയാതെ നിറഞ്ഞവൻ തൂണിതിൽ
നില്പവൻവന്നു രക്ഷിക്കണമിത്തരം
ദുർഭാഷണം ചെയ്തു നിൽക്കുന്ന നിന്നെ ഞാൻ
വെട്ടിക്കളവനെന്നോടിയടുത്തു തൻ-
മുഷ്ടികൊണ്ടൊന്നു കുത്തീടിനാൻ തൂണിന്മേൽ;
വട്ടം തിരിഞ്ഞു വിറച്ചിത സ്ഥൂണവും
പൊട്ടി ഞെരിഞ്ഞമർന്നൂ തൽപ്രദേശവും.

(കഥാസംഗ്രഹം- ഹിരണ്യകശിപു- പ്രഹ് ളാദന്‍..)

Sunday, July 18, 2010

നാരദയുധിഷ്ഠിരസംവാദം

രാജസൂയാന്തരകാലേ ശിശുപാല-
രാജസായൂജ്യമൻപോടു കണ്ടാദരാൽ
നാരദനോടു ചോദിച്ചിതു ധർമ്മജൻ
നാരായണവിഷയം പ്രതി, "സന്തതം
ദ്വേഷിയായുള്ള ചേദീശനെന്തിങ്ങനെ
ദോഷമൊഴിഞ്ഞു ഗതിലഭിച്ചീടുവാൻ
കാരണ"മായതിനുത്തരമെന്നുടൻ
നാരദൻ ധർമ്മജനോടരുളിച്ചെയ്തു:-
"സർവ്വാശ്രയസ്വതോഭൂതനാമീശ്വരൻ
സർവ്വഗുണങ്ങളാലിങ്ങനെ സന്തതം
സർവ്വലോകങ്ങളെത്താൻ വഹിക്കുന്നതും
സർവ്വഭേദങ്ങളാം രാഗദ്വേഷാദിയാം
സർവ്വ കർമ്മങ്ങളും സംസാരബന്ധവും
സർവ്വവും മായാമയമെന്നറികെടോ!
സർവ്വാത്മകനുടെ മായയ്ക്കരുതാതെ
സർവ്വലോകങ്ങളിലില്ലൊരു വസ്തുവും
സർവ്വമധീനമത്രേ മഹാമായയാ
സർവ്വാശ്രയൻ ഭഗവാനെന്നറിക നീ.
സർവ്വ കാലാത്മാവിനെ സർവ്വബോധാഗ്ര-
സർവ്വ ബോധങ്ങളാലും പരിസേവിക്ക;
സേവാപ്രകാരങ്ങളുണ്ടനേകം വിധം;
സേവയ്ക്കു ഭക്തിയാധാരമാകുന്നതും.
ധ്യാനനിരതനായിരിക്കുന്നതു ഭക്തിതാൻ
ധ്യാനം പലവിധമുണ്ടു ചൊല്ലീടുവൻ.
ഗോപീജനം കാമിച്ചുകൊണ്ട നവഹം,
ഗോപികാ കാന്തനിൽ ഭീതനായ് കംസനും.
ദ്വേക്ഷം മുഴ്ഹുത്തു ശിശുപാലനാദിയാം
ദ്വേഷികളാകിന ഭൂപതി വീരരും,
യാദവന്മാരുപയോഗിയോഗേന, സ-
മ്മോദേന ബന്ധുവാത്സല്യയോഗാൽ നിങ്ങൾ;
ഭക്തികൊണ്ടിങ്ങനെ ഞങ്ങളുമൊക്കവേ
ഭക്തപ്രിയധ്യാനമുണ്ടു ചെയ്തീടുന്നു
നിത്യമിതിലൊരു മാർഗ്ഗേണ സന്തത-
മുത്തമ പൂരുഷ ധ്യാനമുറയ്ക്കുമ്പോൾ
കർമ്മബന്ധങ്ങളറ്റീടും ബലാലതു
ചിന്മയൻ തന്മഹാമായാവശാലെടോ!
എന്നതിലിശ്ശിശുപാലനാം ദുഷ്ടനും
മന്നവൻ ദന്തവക്ത്രാഖ്യനും കേവലം
പണ്ടേ ഭഗവാന്തൻ പാർഷദന്മാരവർ
കൊണ്ടല്വർണ്ണപ്രിയന്മാരായിരുന്നവർ
വിപ്രശാപത്താൽ പദച്യുതരായിതെ-
ന്നുൾപ്പൂവിലൻപോടറിക മഹാമതേ!“
ഇത്ഥം മുനീന്ദ്രോക്തികേട്ടു ധർമ്മാത്മജൻ
തത്ര വന്ദിച്ചു ചോദിച്ചിതു സാദരം:-
”മുന്നം ജഗന്മയനായ നാരായണൻ:-
തന്നുടെ പാർഷദന്മാരായിരിപ്പവർ-
തമ്മെശ്ശപിച്ചതാരെന്തിനെന്നുള്ളതും
ചെമ്മേ സകലമരുൾ ചെയ്ക വേണമേ!
സന്ദേഹമെല്ലാമൊഴിയുമാ“റെന്നുകേ-
ട്ടന്നേരമുറ്റരുൾചെയ്തു മുനീന്ദ്രനും:-
ലോകപ്രസിദ്ധന്മാരായ സനകാദി-
ലോകോപകാരികളായ മുനിജനം
ലോകങ്ങളിൽ പെരുമാറുന്നവർ മുതിർ-
ന്നേകദാ വൈകുണ്ഠലോകമകം പുക്കാർ.
തൽപുരഗോപുര ദ്വാരി നില്ക്കുന്നവ-
രപ്പോൾ ജയവിജന്മാരിരുവരും
മുൽപുക്കു ചെമ്മേ തടുത്താർ കടപ്പതി-
നിപ്പോളവസരമല്ലെന്നവരുടെ
നിർബന്ധമാഹന്ത! കണ്ടതിൻമൂലമ-
ങ്ങുൾപ്പൂവിലാമ്മാറ്റിഞ്ഞിവരന്തരാ
വിദ്രുതമങ്ങു കടപ്പതിനാഗ്രഹം
അത്ര നീങ്ങീടുവിനെന്നരുൾചെയ്തുടൻ
തിക്കിക്കടന്നളവച്യുതാജ്ഞാവശാ-
ലൊക്കെത്തുടർന്നിടപ്പെട്ടതു കാരണം
ദുർജ്ജനാഗ്രേസരന്മാരായ നിങ്ങൾ പോയ്
നിർജ്ജരദ്വേക്ഷികളാകെന്നനുക്ഷണം
കോപേന ശാപവുംചെയ്തെഴുന്നള്ളിനാർ
താപസന്മാരതുകാല, മഭീഷ്ടദൻ-
താനറിഞ്ഞങ്ങവർ തന്മനോവേഗമ-
ത്യാനന്ദമോടുമനുസരിച്ചീടുവാൻ
സാധുജനങ്ങളെയും പുനരെന്നെയും
ആധിവളർത്തു വിരോധിച്ചിനിയൊരു
മൂന്നുജന്മം ഞാൻ വധിച്ചൊടുക്കത്തിങ്ങു
ചേർന്നുകൊൾകെന്നനുഗ്രഹിച്ചീടിനാൻ.
ശക്തിയേറും ദ്വേഷഭക്തിക്കിതി സ്മരി-
ച്ചുൾക്കാമ്പുറച്ചു ദിതിജരായാരുടൻ
മുഷ്കരന്മാരാം ഹിരണ്യാക്ഷനും മുഹു-
രുഗ്രൻ ഹിരണ്യകശിപുവുമിങ്ങനെ
ചൊല്ക്കൊണ്ടവർ ധർമ്മനീതിമറന്നുകൊ
ണ്ടൊക്കെയുപദ്രവിച്ചാരജ്ജഗത്ത്രയം
അന്നവരോടെതെർപ്പാനൊരു ഭൂതരും
മന്നിടത്തിങ്കലില്ലെന്നായ് ചമഞ്ഞനാൾ
പൊങ്ങും മദേന ധരിത്രിയെത്താനെടു-
ത്തങ്ങു പാതാളത്തിലാമ്മാറൊളിച്ചവൻ
തന്നെ, ഹിരണ്യാക്ഷനെന്ന കലേശ്വരൻ
പന്നിയായ് ക്കൊന്നോരനന്തരം; തന്നുടെ
നന്ദനൻ നാരായണപ്രിയനാകയാൽ
ഖിന്നതപൂണ്ടു ഹിരണ്യകശിപുതാൻ
അന്യൂനവേഗാലുപദ്രവിച്ചാൻ തുലോം.
നിർമ്മരിയാദകളെസ്സഹിയായ്കയാ-
ലംബുജലോചനൻ പിന്നെ നൃസിംഹമായ്
നിർഹ്രാദമോടുമെതിർത്തവനെക്കൊന്നു
പ്രഹ്ളാദനേയും പരിപാലനം ചെയ്താൻ.
അങ്ങനെയുള്ള ഹിരണ്യകശിപുവു-
മിങ്ങുടനേ ഹിരണ്യാക്ഷനുമെന്നിവർ;
രാവണനും കുംഭകർണ്ണനും തൽപ്രതി-
ഭാവികളായ് ചമഞ്ഞീടിനാർ കേവലം,
ദാശരഥി രാമനായന്നുമച്യുത-
നാശരാധീശരെ നിഗ്രഹിച്ചീടിനാൻ
ഇപ്പോൾ ശിശുപാലനും ദന്തവക്ത്രനും
ഇപ് പൃഥിവീശന്മാരായതവരല്ലോ.
തൽപ്രഭാവേന വൈരാനുബദ്ധാത്മനാ-
ചിൽപുരുഷസ്മൃതികൊണ്ടു സായൂജ്യവും
ലബ്ധ്വാ സുഖിച്ചാരവരെന്നു കേട്ടുട-
നുല്പന്ന കൗതൂഹലാത്മനാ ധർമ്മജൻ
പദ്മോത്ഭവാത്മജനെത്തൊഴുതാദരാൽ
ഉൾത്തൂർന്നഭക്ത്യാപി ചോദിച്ചിതക്ഷണം:
“പ്രഹ്ളാദനു ഭഗവത് ഭക്തി സന്തതം
ആഹ്ളാദമായ് വളർന്നുണ്ടായ് ചമഞ്ഞതും
സർവം സവിസ്തരമായരുൾ ചെയ്തക മേ
സർവസന്ദേഹമൊഴിയുമാറെ”ന്നെല്ലാം
കേട്ടു കൗതൂഹലം പൂണ്ടു വീണാധരൻ
കേട്ടാലുമെങ്കിലെന്നപ്പോളരുൾചെയ്തു:

കഥാസംഗ്രഹം